as we speak #11

Het is al even geleden dat hier nog iets verscheen. Bijna vier maanden om precies te zijn. Net zoals Tiny moet of wil vastellen dat er mij niemand mist want op een enkeling na wordt er ook niet gevraagd waarom ik hier zo lang weggebleven ben. Waarom ben je hier dan terug, vraag je je wellicht af. Omdat ik mezelf mis, hoe raar dit ook mag klinken. Ik mis het schrijven, een vorm van therapie voor mij (of ik ervaar het toch zo), maar ook de interacties met de lezers (op die dagen dat er dan wel iets verschijnt).

Inspiratie heb ik nochtans voldoende. Meer dan ooit en niet alleen om hier te schrijven. Ik ben en zou er dankbaar voor moeten zijn, maar het wekt ook wrevel op. Kiezen is verliezen, maar ik kies wel degelijk. Ik heb de voorbije maanden ook voor mezelf gekozen: genieten van een boek, van Emma, van Charlie en Lily (nog steeds te weinig). Blijkbaar loont dat en zorgt het voor zuurstof, die bij mij in de vorm van inspiratie komt. Vandaag heb ik een dagje verlof en laat ik me vooral niet leiden door keuzestress want what’s the point? Om 22u een halfuur lang door het Netflix-aanbod scrollen en dan maar gaan slapen want om 22u30 is het toch te laat om naar iets te beginnen kijken: waste of time. Ik kies en ik verlies. Vandaag heb ik gekozen om te bloggen en bij wijze van terugkeer doe ik dat met een As We Speak. Betekent dit dat er hier volgende week opnieuw iets verschijnt? Helemaal niet, tenzij ik ervoor kies.

Mijn ‘meest recente’ As We Speak dateert van november 2017 (!). Ik kan met andere woorden onmogelijk een relaas van bijna twee jaar samen gooien in deze editie. Het zal dus vooral een samenraapsel zijn van dingen die in mijn achterhoofd zweven of nog vers in het geheugen zitten. Here we go!

waar ik mee bezig ben

Een simpel antwoord: veel. Veel leuke en boeiende dingen, maar ook even veel bekommernissen en zorgen. Het is eigen aan volwassen zijn, denk ik dan. De tweede categorie (die van de zorgen) is ook ééntje die ik niet altijd wil of kan delen op het wereldwijde web. Ik heb een goed (offline) vangnet voor mindere momenten en ik maar daar gretig gebruik van. Of mijn Instagram er ééntje is dat enkel de leuke dingen toont? Ja, want ik probeer altijd positief te blijven en aan leuke momenten of herinneringen te denken. Daar is mijn Instagram een reflectie van. Ik heb hier nergens een foto album (of überhaupt foto’s) liggen van jaaroverzichten van verdriet. Neen, ik wil een foto album met leuke herinneringen doorbladeren en dat geldt ook voor mijn online representatie. Of het dan bij mij een fake boel is? Neen, want de leuke momentjes zijn écht echt (al durf ik wel even wat rommel opzij stampen als het niet past in het kader, maar verder dan dat gaat het ook niet, hoor).
Zoals eerder geschreven is er ook heel veel inspiratie en het bijhorende zoeken naar tijd om die uit te werken. Een uitdagend project op het hoofdberoep en fijne reportages in het bijberoep. Het was even zoeken naar balans (in combinatie met het gezin, niet te vergeten!), maar ik denk dat die de voorbije maanden wel ok was. Ik zeg wat minder vaak ‘ja’, maak misschien ook wat minder (of te weinig) reclame en maak het schema iets minder druk.

waar ik van geniet

Ik kan van veel dingen genieten, soms ook te veel. Uiteraard geniet ik van de momenten met mijn gezin, maar ik kan ook genieten van een productieve vergadering op het werk of de resultaten van een leuke fotoreportage.

Ik geniet ook te veel, of heb dit toch de voorbije maanden gedaan, van eten. Al is het moeilijk om er het woord ‘genieten’ op te plakken wanneer het over emo-eten gaat. Ik ben een echte emo-eter en als ik er op terugkijk wat ik allemaal naar binnen werk op zulke dagen. De weegschaal ging terug omhoog en als resultaat werd er nog meer gegeten. Sommige mensen begrijpen dit wellicht helemaal niet, anderen zullen zich zeker in mijn verhaal herkennen. Ik doe nu een nieuwe poging en werk hoofdzakelijk aan de mindset want die vormt de basis. Aanvullend probeer ik gezond en evenwichtig te eten en (nieuw voor mij!) te bewegen.

wat ik eet

Of hoe ik van het ene topic in het andere beland. Ik at dus heel veel brol, maar echt heel veel brol (hierboven een foto van de 2019-editie van het shitty dinner). De voorbije wintermaanden was ik bijna dagelijks aan het emo-eten en helaas is bijkomen in mijn geval een veel makkelijkere opgave dan afvallen. Gelukkig is de lente er en de zomer in aantocht en dan heb ik sowieso wat minder zin in ‘winterkost’ (ik bedenk me net dat er nog een hutsepotcolli in mijn diepvries zit, hm..). De koolhydraten probeer ik drastisch te minderen, maar zweer ik niet af. Ik eet ze gewoon niet elke dag, maar probeer maximum twee pastamomenten per week in te lassen. Aardappelen eet ik (bijna) niet, brood 1 tot 2 keer per week (is voor mij een hele opgave). Mijn grootste zwakte zijn de tussendoortjes en het afkicken er van. Voorlopig ben ik terug afgekickt van Lays Oven Baked paprika (#nospon), maar een handjevol en ik ben terug vertrokken. Echt verschrikkelijk.
Ik kocht de boeken van Delphine Steelandt (geen familie – ik heb een tussen-n – we wonen wel niet zo ver van elkaar) omdat ze leuke, eenvoudige recepten bevatten en ze ook niet drastisch is in haar manier van aanpakken. Ik kocht ook een aantal andere kookboeken voor de cheat days, al zijn vooral de chips voor de tv de grote cheater in mijn geval.

waar ik naar luister

Radio en Spotify (wij hebben een abonnement). Op de radio begin ik ’s morgens met Joe (ik ben een grote fan van Sven Ornelis), overdag luister ik vooral naar Radio 1 en ’s avonds luister ik naar Maarten & Dorothée op Qmusic.
Voorts wordt er hier ook vaak naar podcasts geluisterd. Mijn nieuwe wagen is uitgerust met alle shizzle die je je maar kan bedenken en dus kan ik ook in de wagen naar podcasts luisteren. Afhankelijk van mijn ‘mood’ is dat de ene keer een serieus onderwerp, de andere keer hou ik het heel luchtig.
Ik kocht ook de nieuwe Bear’s Den want ik vind ze nog altijd o zo geweldig en hun laatste nummer ‘Crow’ wordt wellicht dé schijf van het jaar (voor mij dan): wat een plaat!
Ik kocht een paar maand geleden ook een fancy koptelefoon van Sony met van die noise cancelling toestanden. Een dure grap (mijn man heeft er namelijk ook één), maar ik zou hem niet meer kunnen missen. Wat een verademing. Ik gebruik hem op het werk, maar ook thuis (terwijl Steven tv kijkt of met iets anders bezig is). Zalig om mij helemaal te kunnen afzonderen. Wat ik ben ik blij dat ik niet verder nagedacht heb en die gewoon gekocht heb.

wat ik lees

Het aantal boeken dat ik in 2018 las, was erbarmelijk. Ik geef mezelf elk jaar een leesdoel (zonder al te veel druk, hoor) en ik denk dat ik maar 3 van de 12 boeken gelezen heb. Hoe komt dat? Een mens maakt keuzes en ik koos vorig jaar opvallend vaak voor tv. Dit jaar iets minder. Ik kruip nu om 22u in bed, maar lees makkelijk nog meer dan een uur in een boek. Ik lees ook ’s morgens voor het opstaan. Niet lang hoor, een paar bladzijden. Perfect om even tot rust te komen vooraleer een drukke dag zich aankondigt. Ik las deze tip op de blog van Emily en ik vind het een geweldige tip!
Momenteel ben ik bezig in de memoires van Michelle Obama en ik heb zelden geweten dat ik zo kon genieten van non-fictie. Ik kan al niet wachten om straks nog wat verder te lezen.

waar ik naar kijk

Een beetje Netflix, maar ik heb momenteel last van Netflix-moeheid. Ik lees in mijn vorige As We Speak dat ik toen naar Riverdale keek. Dat doe ik nog steeds, met een half oog op vrijdagavond want guilty pleasure en het zijn de laatste afleveringen met Luke Perry (may he rest in peace).
Wacht… in mijn laatste As We Speak heb ik het ook over Game of Thrones en hoe lang het nog duurt voor dat laatste seizoen op de buis komt. Ja, precies, zò lang is het dus geleden dat ik nog een As We Speak deed want ondertussen is GoT terug! Ik mijd vandaag alle (sociale) media zodat ik zeker geen spoilers lees vooraleer we vanavond kijken!
We hebben nu eventjes Telenet Play geactiveerd (met een maandje gratis dankzij Humo!) om GoT te bekijken, maar ik keek er ook al naar Sharp Objects (aanrader!) en pik af en toe een aflevering van Veep mee. True Detective seizoen drie is eveneens een aanrader (maar het eerste vond ik nog altijd beter) en Billions is ook leuk vertier (plus: Damian Lewis is een leuke bonus).
De Mol ben ik na twee of drie afleveringen afgehaakt. De eerste aflevering maakte geen goede indruk (wat is er met de regie en de productie gebeurd? een serieuze ‘budget cut’? en wat met de grootste spoiler als reclame te gebruiken (er is nog geen mol)? seriously?!) en het gezelschap kan me helemaal niet boeien. Dan dompel ik me op zondagavond liever onder in het leven van Michelle Obama.

wat mij happy maakt

Leuke plannen! En die zijn er in overvloed! Er staan leuke shoots op het programma, maar vooral veel muziek en vakantie. In juni ga ik met mijn high school besties drie dagen naar Londen want wij hebben kaartjes voor de Spice Girls! Enkele dagen later zal ik het aantal zweetparels kunnen tellen op de resterende jongens van Take That (ik zit op de zesde rij in het Kursaal van Oostende). Nog in juni is het van headbangen geblazen want dan vergezel ik mijn man naar Dream Theater en we hebben nog kaartjes voor Gent Jazz ook.

Deze zomer heb ik vier weken verlof waarvan we, net als vorig jaar, een tiental dagen naar het diepe zuiden van Frankrijk trekken. Aansluitend verblijven we een volle week in Londen samen met mijn ouders (mijn broer woont in Londen en mijn ouders hebben heel wat te vieren dit jaar). Ik ben echt benieuwd naar zo’n week ‘wonen’ in Londen en alles op het gemak verkennen want geen rush want we zijn er toch een week (weet je wel). We hebben er ook al zo veel gezien dat er geen druk (meer) is. Wie leuke tips heeft in Londen met onze (tegen dan drie jaar!) dochter, laat maar horen. Ook: een massage van Martine (beter bekend als Manutine). Ik heb er lang over getwijfeld, had een beetje schroom/drempelvrees, maar dat is allemaal verdwenen en het deed ongelooflijk veel deugd. Boek haar (again, #nospon)!

Zo, bij deze zijn jullie weer wat up-to-date met mijn levenswandel. Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat, als jullie al de weg naar hier terugvinden, that is….

2018 in 18 beelden

2018. Blink. 2019. Dat blink-gevoel is bij het jaar 2018 immens aanwezig. Alsof we sinds vorig jaar een versnelling hoger schakelen, zo kan je het nog het best omschrijven. Het is één van de vele cliché-verhalen: met ouder worden en al zeker met kinderen krijgen, gaat het leven plots sneller. Het is nog waar ook en het is één van die dingen waarvan je denkt dat het toch wat trager mag gaan. 2018 begon en liep plots op zijn einde, althans toch in mijn ervaring.

De tweede helft van 2018 was mijn dada niet, zo zou je het wel kunnen stellen. We stonden hier voor heel wat uitdagingen waarbij je dreigt (toch in mijn geval) de mooie momenten te vergeten. Want die waren er. We maakten mooie herinneringen voor het leven en deze vormen op mindere dagen meer dan ooit een houvast.

Ik ben niet de persoon van goede voornemens, maar ik kijk wel graag terug op een voorbije periode en laat een jaarwisseling daar nu net goed van pas komen. Nochtans heb ik het helemaal niet voor het oudejaar -en nieuwjaarsgedoe en kan die Kerstboom niet snel genoeg de deur uit na 1 januari. Maar zo’n terugblik kan eens deugd doen en je laten beseffen dat het allemaal nog zo slecht niet is.

Omdat ik vrij visueel ingesteld ben, neem ik jullie door mijn 2018 mee in de vorm van 18 beelden. Ook dat nog: bij de eerste selectie stond de teller op 40 beelden (en ik had al van mijn hart een steen gemaakt). Als dat als maatstaf voor de kwaliteit van een jaar geldt dan kan ik alleen maar besluiten dat het goed was.

citytrip naar londen met twee!
We gingen naar Londen met zijn tweetjes! Het was alweer veel te lang geleden dat ik nog in Londen was en van hem nog veel langer. Londen is echt een stad naar mijn hart. Dit was naar onze (lees: mijn) normen echt last-minute waardoor we ook mijn broer misten. Hij woont in Londen, maar was op zakentrip toen we in Londen waren. Een volledig relaas van onze driedaagse verscheen al op de blog en lees je hier, hier en hier!
sketch
Bucket lists. Ooit was ik een hevige fan, dan weer niet en misschien nu weer wel? Ach ja, ik weet het niet meer, maar ik leef niet meer van bucket list tot bucket list, dat is ondertussen wel zeker. Niettemin heb ik zo van die dingen die ik altijd al eens wou doen alleen lijkt de urgentie een frequentie lager. Tot een paar jaar geleden was het van moeten, moeten, moeten, nu ben ik veel meer ‘chill’. Al lijken die laatste term en mijn naam niet meteen in één zin samen te horen. Om een lang verhaal kort te maken: ik wou al heel lang eens van afternoon tea (in Londen uiteraard) doen. Keuze te over in de Britse hoofdstad, maar de laatste jaren bleef mijn oog op Sketch vallen. Het is een echt hipster walhalla, het is er ook heel duur, maar het was het helemaal waard. Niet alleen de belevenis an sich, maar ook het eten was echt af. En aangezien we hier lunch en diner gewoonweg konden combineren, is het dan toch weer goedkoper uitgevallen dan gedacht. Ik zal ook nooit meer lachen met de mensen die het laatste stukje taart laten liggen want ik heb verdorie moeten ‘steken’.
emma stapt
2018 was het jaar waarin Emma ging stappen. Wat voor vele baby’s en peuters evident lijkt, was voor haar een heel ander verhaal. Ik ben dan ook heel blij dat we de stap richting kinesitherapie gezet hebben want het hielp haar ontzettend vooruit. Emma heeft simpelweg last van verlaagde spierspanning waardoor ze de kracht nog niet had om zelfstandig recht te staan of te stappen. Met de nodige instructies en oefeningen boekte ze onmiddellijk vooruitgang. Veel mensen hadden de reactie hoe gemakkelijk dit wel niet voor ons was (dat ze eindelijk stapte), maar ik vond het vooral voor haar een openbaring. Waar een baby de indruk heeft dat kruipen het summum is, dan is stappen nog zoveel meer.
de zomer van 2018
2018, het jaar van die warme, zwoele zomer en geweldig relaxen in onze hangmat. Dit beeld ademt zomer, niet? Ik selecteerde deze foto omdat ik de afgelopen jaren toch wat meer een zomermens geworden ben. Ik heb nood aan zon en op deze koude, grijze winterdagen mis ik ze verschrikkelijk.
moestuinpret
Afgelopen jaar zette ik mijn eerste stapjes in de moestuinwereld, met succes. Er werd een hele zomer lang uit de moestuin gegeten en ik leerde heel veel bij. Bovendien loopt hier een peuter rond die verzot is op buiten zijn en die het geweldig vond om samen met ons in de tuin aan de slag te gaan. Het zorgde ook voor een vorm van rust want eens je bezig bent tussen al die planten denk je aan weinig anders.
Languedoc-Roussillon
In de zomer verkenden we een voor ons haast onbekende streek: de Languedoc-Roussillon en we werden zowaar een beetje verliefd. We hadden een zalige vakantie (daar moet ik nog eens over schrijven!) en Emma bloeide helemaal open. We vonden het er zo geweldig dat we dit jaar gewoon terug gaan!
verjaardag emma
Zomer, dat betekent ook de verjaardag van Emma. Deze dame werd twee en had het geweldig naar haar zin op haar verjaardagsfeest.
surprise picknick virginie
2018 was ook een waanzinnig zot en geweldig jaar op vlak van sociale media. Sociale media? Ja, want dit zootje ongeregeld leerde ik kennen via Instagram en mijn blog. Stuk voor stuk fantastische mensen en dan staat de helft er nog niet eens op. In augustus organiseerde Renilde (rechts op de foto, tong ‘on display’) een verrassingspicknick voor Virginie. Het was een soort van potluck picknick want iedereen had wel iets mee. Er was veel te veel eten, maar er was vooral gezelligheid. Eén van die dagen om in te kaderen en nooit meer te vergeten.
CWxRM
Ik schreef er hier al een paar keer over en ik blijf geweldig fan van het Coming World Remember Me project. Om dan afgelopen jaar het finale kunstwerk te mogen aanschouwen en een beeldje bij ons thuis een plaats te geven: ontzettend mooi en ontroerend.
sunset shoot
Er werd heel wat gefotografeerd in 2018 en niet alleen privé. Ik kon eindelijk een sunset shoot doen (twee zelfs!) en verlegde ook wel een beetje mijn grenzen. Dankbaar ook voor geweldige klanten die er niet voor terugdeinzen om eventjes in de heidestruiken te liggen op een zalige indian summer-dag!
charlie & lily
Deze twee: ze waren er al voor Emma en we zien ze ontzettend graag, maar soms voel ik me als konijnenmama te kort schieten. Het voorbije jaar heb ik er werk van gemaakt, maar nog veel te weinig. Dit jaar wil ik hen nog meer bij me nemen wanneer we ’s avonds tv kijken of wanneer ik voor de computer zit. Ik ben ook zo blij dat ze een band opbouwen met Emma. Ze leerde ondertussen om snoepjes, eten en hooi te geven en dat vinden ze geweldig (en dan heb ik het zowel over Emma als Charlie en Lily). Op zulke momenten loopt mijn hart over van liefde.
huwelijk lies & patrick
Wanneer ik door het portfolio van het afgelopen jaar scroll, zie ik veel bekende gezichten. Het is ontzettend fijn dat mensen je herinneren en je terugvinden voor de belangrijke momenten in hun leven. Ik fotografeerde een paar huwelijken, maar wil er zeker wat meer doen. Zo’n dag is behoorlijk hectisch, maar het is zo fijn om op die dag een bevoorrechte getuige te mogen zijn van één van de belangrijkste dagen in het leven van een koppel.
amsterdam rijksmuseum
Eigenlijk hebben we best wel veel uitstapjes gedaan dit jaar: Londen, Frankrijk, maar ook Amsterdam stond op de agenda. Het werd een weekend van weinig plannen, uitslapen, lekker eten, kuieren langs de Amsterdamse grachten en spontaan fotograferen.
pannenkoekenfestijn
2018 was ongetwijfeld het jaar van de pannenkoek: ik heb er echt veel gebakken. Het feit dat Emma ze graag lust, zal daar zeker voor iets tussen zitten.
friendship never ends
Waar ik nog meer aan wil werken in 2018? Vriendschap. Het is zo makkelijk om relaties te laten verwateren, maar eigenlijk word ik daar niet gelukkig van. In juni ga ik met twee vrienden uit mijn middelbare school-tijd naar Londen en ik kijk er nu al geweldig naar uit!
peuter
We kregen het afgelopen jaar een echte peuter in huis en ik vind dat heel fijn. We kunnen heel wat dingen samen doen zoals spelen, kleuren, koekjes bakken en ik geniet daar intens van.
novado
Fotograaf ben ik in bijberoep wat betekent dat ik daarnaast nog een job uitoefen. Ik ben heel blij dat ik door mijn ander talent mag inzetten. De voorbije weken fotografeerde ik al heel wat in opdracht van één van de andere bedrijven binnen de Vanden Broele Group. Ik ben heel trots dat ik samen met de andere mensen binnen dit team mag werken aan hun nieuwe website en hierbij ook het vertrouwen van de collega’s geniet.
oudejaarsavond
Oudejaarsavond 2018: een mooie afsluiter met onze dochter. Bubbels (appelsap voor haar, geen zorgen!) en aperitiefhapjes. Dat het gezellig was. Op naar een nog meer gezellig 2019!

a day in the life of léo

Binnen mijn fotografiewerk vallen een aantal concepten te onderscheiden. Ik doe meer het traditioneel werk zoals trouwreportages en communiefoto’s, maar wat de laatste jaren echt in stijgende lijn gaat, zijn het aantal newborn fotoreportages. Het woord zegt het zelf: we hebben het hier over een pas geboren baby, maximum twee tot drie weken oud. In die periode heeft de baby een bepaalde ‘ik-ben-net-op-de-wereld-gezet’ gloed die er effectief ook af is na een drietal weken. Het is dus belangrijk om tijdig aan dergelijke fotoreportage te denken. Die van Emma en ons lag alleszins al een paar maanden voor haar komst vast.

Ook dit jaar kreeg ik dus heel wat baby’s voor mijn lens en één van mijn favoriete reportages is deze van baby Léo. Mama Delphine en ikzelf zitten op dezelfde golflengte over zowat alles in het leven en ik voelde me meteen thuis toen ik in april bij hen op bezoek ging om een paar uurtjes in het prille babygeluk te delen. Léo heeft twee schatten van broers en iedereen was piekfijn uitgedost. Delphine en haar gezin wonen in een prachtig huis met heel veel mooie, natuurlijke lichtinval en daar gaat mijn fotografiehart toch even sneller van kloppen.

Ik laat jullie even meegenieten van de mooie ochtend die ik bij dit gezin mocht doorbrengen. Dankbaar is de juiste omschrijving bij wat ik voel wanneer ik, ook al is het maar eventjes, in zo’n mooi gezinsgeluk mag delen.

a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo
a day in the life of léo

Ben je zelf zwanger of pas mama of papa geworden en lijkt zo’n newborn reportage je wel wat? Neem dan zeker een kijkje op mijn website! Een beetje schaamteloze reclame op mijn blog, ja, maar ik weet uit ervaring dat mensen graag eens meekijken naar mijn (professioneel) werk.

Lees je graag even mee over mijn professionele activiteiten als fotograaf of lees je liever mijn persoonlijke blogberichten? Ik hoor het graag van je in de commentaren!