het grote vanden broele verjaardagsontbijt

verjaardagsontbijt vanden broele

April blijkt een bijzonder vruchtbare maand te zijn, althans daar getuigen ikzelf en de overige vijf januari-jarigen op het werk van. Zes jarigen, dat loopt de spuigaten uit, zelfs hier, in het mekka van traktaties.

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

Vorig jaar besloten we dan maar om de koppen bij elkaar te steken en bedachten we een heus verjaardagsontbijt voor onze collega’s. Omdat dit best wel gezellig was, deden we het dit jaar nog eens over. Tradities zijn er om in ere gehouden te worden, nietwaar?
We hebben ons zelfs over één decemberjarige, die net voor de jaarwisseling de verjaardagskaarsjes mag uitblazen, ontfermd, en dus werd het zowaar een party of seven.

verjaardagsontbijt vanden broele

Vorige week donderdag was het zo ver! Vanaf 8u waren de collega’s meer dan welkom in onze keuken die we voor de gelegenheid gezellig aangekleed hadden met dank aan de lieve mensen van Fun. Die laatsten contacteerden mij eerder dit jaar met de vraag of ik even in hun assortiment aan feestgerief wou duiken zodat onze keuken partyproof konden maken.

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

Zo bevond ik mij op een druilerige maandagavond in het filiaal in Brugge (handig, zo dicht bij het werk) en ik moet bekennen: het aanbod is gewoonweg gigantisch. Wie een verjaardagsfeestje, voor klein én groot, heeft, kan hier echt alles vinden wat hij of zij nodig heeft.
Uiteraard had ik vooraf al wat prospectie gedaan op de webshop en even later stapte ik buiten met een leuk tafelkleed, bijhorende servetten, kaarsjes, ballonnen, een feestelijke slinger en zowaar een heliumtank.

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

Met behulp van de ballonnen en de nodige dosis helium stak ik een leuke diy in elkaar. Elke jarige bezorgde mij een aantal jeugdfoto’s waarmee ik aan de slag ging. Ik printte alle foto’s op formaat 7x7cm en vervolgens plakte ik die op gekleurd (stevig) papier van zo’n 8x8cm. Aan elke foto bevestigde ik vervolgens een stukje touw dat aan de ballon gehangen werd. Op die manier ‘zweefden’ we met de jarigen mooi boven het ontbijtbuffet. Het is wel belangrijk om correct te doseren met de helium anders heb je het risico dat de ballon na een halfuur wat begint te dalen. Op de doos wordt vermeld dat je 30 ballonnen kan opblazen, maar wij hadden iets grotere ballonnen dus kunnen we er zeker geen 30 mee opblazen. Onze ballonnen hadden verschillende kleuren met een satijnglans en die laatste vind ik echt heel mooi en stijlvol. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe prachtig dit moet zijn met witte en/of zwarte ballonnen. Een ruimte vol ballonnen en glittertouwtjes, dat zou nogal wat geven. Sorry, even wegdromen mag op een grijze woensdagmiddag, toch?

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

De collega’s vonden het alleszins meer dan geslaagd en de fotootjes zorgden voor enkel leuke momenten bij het raden wie op de foto stond.

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

verjaardagsontbijt vanden broele

Nogmaals bedankt aan de mensen van Fun voor de leuke samenwerking! We weten ondertussen onze weg te vinden wanneer we partymateriaal nodig hebben.

Op naar de volgende editie in januari 2017!

Wordt er bij jullie op het werk ook vaker wel dan niet getrakteerd en organiseren jullie soms dergelijke iniatieven?

speeddating… op het werk

Zoals jullie wellicht weten, hou ik werk en priv√© liever gescheiden, maar af en toe maak ik hier graag een uitzondering op. Deze week schotel ik jullie twee uitzonderingen voor en omdat we toch al in de sfeer van Valentijn zitten (ik verwijs jullie graag naar de geheime aanbidder waarover ik sprak op Instagram), start ik met speeddating… op de werkvloer.

Eerst en vooral: geen idee wie het concept bedacht, daar moet ik jullie het antwoord schuldig op blijven. Wellicht iemand die volgend jaar de statistieken over echtscheidingen wil spijzen of misschien iemand die gewoonweg de banden tussen collega’s nauwer wil aanhalen. Op de nieuwjaarsreceptie afgelopen vrijdag zouden we dus speeddaten met onze collega’s. Ken je jouw collega’s dan niet, vragen jullie zich wellicht af. Ja, ik ken mijn collega’s, maar het bedrijf is net iets groter dan de uitgeverij waar ik aan de slag ben en bovendien bevinden we ons op twee verschillende locaties in het Brugse (waarvan zo’n 20% in diezelfde uitgeverij dus).

Toegegeven, wild van het idee waren we nu ook weer niet. Wanneer ik acte de présence geef op de nieuwjaarsreceptie ligt mijn focus vooral op spijs en drank. Gelukkig kon ik nog van een drankje nippen voor al dat daten, die noedels lieten echter even op zich wachten.

Vooraleer ik het goed en wel door had, bevond ik mij in een, (naar mijn bescheiden mening) overdreven romantisch aangeklede, speeddating box. Aan theelichtjes en rode lampjes geen gebrek en voor ik het wist zat ik vier minuten te babbelen met een collega die ik tot nu toe totaal niet kende. Leuk gesprek en uiteindelijk zelfs nog te kort ook. Bovendien alweer leuke contacten gelegd, inspiratie op gedaan voor het werk en nog wat bijgeleerd ook zeg! Wie had dat durven denken.

Zoals wel vaker het geval moesten we achteraf toegeven dat die speeddating onder collega’s best wel meeviel. Die echtscheidingsstatistieken van volgend jaar, daar zal ik alvast geen aandeel in hebben, het was een strictly business speeddate.

Hoe gaat het er bij jullie aan toe op de nieuwjaarsreceptie? Originele concepten of toch maar een stevig dansje placeren op de dansvloer met een glaasje bubbels bij de hand?

de trein, dat is altijd een beetje reizen

Afgelopen weekend nam ik nog eens de trein. Dat gebeurt wel vaker. Ik ben geen fan van met de wagen rijden, want dat bezorgt me veel te veel stress. Treinen daarentegen, vind ik best leuk: met de zon op mijn snoet, Starbucks in de ene hand, een goed boek in de andere hand. Wist je trouwens dat een wagon vol reizigers zowat de enigste plaats is waar ik een boek met omgevingslawaai kan lezen?

Nu, de trein nemen, dat is altijd fijn wanneer alles op wieltjes loopt. Dit weekend was dat eventjes anders. Normaal gezien verwacht ik me dan aan ongelukkige reizigers die te pas en te onpas nog maar eens een klaagzang opvoeren, maar nee, zaterdag was het net iets anders.

Ik voelde mij een echte bofkont want mijn treingezelschap bestond uit een drie positivo’s. De twee Italiaanse (?) dames rechts van mij tel ik voor alle duidelijkheid niet mee. Nochtans vind ik Italiaans een wreed schone taal.
Nee, het begon al toen de conducteur ons meldde dat we toch maar even een ander traject zouden nemen. Ik zag de ogen van de dame recht tegenover mij al fonkelen: ze was ervan overtuigd dat we onderweg in een partytrein zouden transformeren. De heren links waren al content dat we in Antwerpen zouden geraken, party of niet.
Zo ver is het niet gekomen. De trein hield halt in Mechelen waar ons een overstap wachtte. Weeral verbaasden mijn medereizigers me met de nodige animo: het zonnetje scheen dus die overstap zou ons wel deugd doen.

Wat een verademing was het om het openbaar vervoer te nemen met dit gezelschap. Ik schets de zaken nu misschien wat zwart-wit, maar meestal bevind ik me in de tegenovergestelde situatie. Het was een aangename verrassing dat ook andere mensen er in slagen steeds het positieve in alles te zien.

Op de terugweg vertaalde dat positieve zich onverwachts in een warme choco mét slagroom. Waar een afgeschafte trein al niet goed voor is.

Of zoals de dame in het gezelschap zei: “de trein, dat is altijd een beetje reizen”. En gelijk heeft ze.

ps: misschien wat raad voor de NMBS, een goede communicatie kan veel reizigersleed voorkomen