een shitty dinner is nog zo shitty niet

shitty dinner

Wie mij een beetje kent (lees: wie hier al kwam eten), weet dat ik mijn gasten graag soigneer. Om even te illustreren wat ik hiermee bedoel kan je een kijkje nemen naar de foto’s bij deze blogpost, of deze of misschien wel deze. Overige, niet-gedocumenteerde etentjes gaan op deze manier door. De afgelopen twee jaar was ik dat uitsloven (want dat is het soms) een beetje beu: een bijberoep, onze boven opknappen en de komst van een baby zorgden ervoor dat ik mijn huishouden niet (altijd) op orde had. Huishouden niet op orde is (voor mij) ook geen volk over de vloer. Ze zouden maar eens een stofje vinden op de vloer of op de kast!

Shitty dinner: de regels

shitty dinner
Tot ik vorig jaar dankzij Charlie het concept Shitty dinner leerde kennen. Even de basisregels voor wie het ganse artikel niet wil lezen:

1. Je mag niet speciaal naar de winkel gaan voor dit etentje. Je maakt iets met wat je in huis hebt. Je serveert wat de kasten/koelkast de mensen schenkt.
2. Je mag niet opruimen, stofzuigen, wc’s poetsen of was plooien voor de mensen komen. Nee, ook niet de kussens van de zetel mooi uitschudden. Of de dekentjes in de zetel opvouwen. We weten allemaal dat die bij iedereen slordig in de zetel liggen. Jij woont er, je vrienden kunnen er best wel komen eten. Het is niet alsof ze van de grond moeten eten.
3. Je mag niets meenemen. Geen geurkaarsen, geen bloemen, geen flessen wijn, geen mooie kaartjes (niets waarvoor je naar een winkel moet gaan om die te kopen, jezus). Enkel jezelf.
4. Je mag je niet opkleden. Geen extra schmink, geen hakken, geen oorbellen die gaan hangen en waarvan uw oren pijn doen. Gewoon de kledij waarin je gewerkt of geluierd hebt die dag.
5. Geen zelfgemaakt dessert. Zelfgemaakte desserts op een weekavond serveren, is voor mensen die geen job hebben, het zien zitten om om 6u op te staan of mensen die Nigella Lawson heten, wij zijn geen enkele van die dingen.
6. Geen gsm’s, zeker geen smartphones. Want smartphones zijn zo niet shitty. En tijdens etentjes willen wij babbelen.
(bron: Charlie)

Het gezelschap

Ik geef toe: ik dacht er niet meteen aan om dit uit te testen op mijn ouders en ook Nieuwjaar leek me niet de ideale dag om dit concept te proberen. Kortom: ’t ging er nooit van komen.
shitty dinner
Uiteraard was dit zonder een bende zotte bloggers (ik heb het over (in willekeurige volgorde): Lieselotte, Renilde, Bert, Martine, Valerie en Sylvie) + wederhelften gerekend. Er werd een WhatsApp groep gestart, een eerste datum geprikt, een tweede WhatsApp groep gestart: het plannen was misschien niet zo shitty, maar vrijdagavond was het wel zover: wij zouden het shitty dinner concept uittesten.

shitty dinner
shitty dinner
shitty dinner

De avond zelf

Lieselotte was meteen verkocht voor het concept en stelde voor om het bij haar te laten doorgaan. Shitty late (file!) belden wij aan bij Lieselotte en Pieter in Langemark. Even kort de feiten op een rij:

  • Heb ik honger geleden? Neen!
  • Had ik nog dorst om middernacht? Totaal niet!
  • Heb ik stof gezien of een vuile vloer? Neen (en ja, de ‘grote’ lichten waren even aan, dus ik zou het zeker gezien hebben)!
  • Was ik opgekleed? Fail: er was die dag nieuwjaarsetentje op het werk en ik had geen tijd om mij om te kleden. Sorry voor de mensen die pijn aan hun ogen hadden van de bling in mijn oren.
  • Was de wc proper? Geen idee: ik heb een grote blaas.
  • Heb ik mijn smartphone gemist? Tuurlijk niet.

shitty dinner
shitty dinner
shitty dinner

Who gives a shit?

’t Was natuurlijk niet bij mij thuis, maar ik vond het zalig en het was lang geleden dat ik nog zo’n ontspannen avond onder vrienden (ja, want dat zijn ze toch, right?) had. Het was alsof ik al een dag of paar dagen in weekendmodus was terwijl het slechts om enkele uren ging. De gesprekken gingen alle kanten uit: een uur over de vaatwas (die wij niet eens hebben) tetteren, Netflix lijstjes bovenhalen, piemels (of was het nu penis of andere West-Vlaamse termen waarvan ik niet weet hoe ik ze moet schrijven?). Ja, het passeerde allemaal de revue.
Het schoonste van al is dat ik een jaar geleden enkele van deze mensen nog nooit ontmoet had, laat staan ooit van gehoord had. En toch: ’t was alsof we al jaren bij elkaar over de vloer kwamen. Stuk voor stuk fijne mensen, elk met hun verhaal en dankzij blogs en Instagram en Instameets (alle credit voor Renilde) zijn we daar vrijdagavond allemaal samen beland.

shitty dinner

Smartphones heb ik die avond bijster weinig gezien. Ik heb tegen middernacht even mijn WhatsApp bekeken omdat ik toch wel een bezorgde moeder ben, maar al de rest kon mij worst wezen. Een verademing, echt waar. Ik heb ook gezien dat het anders kan, ik heb inspirerende verhalen gehoord en eigenlijk vond ik er maar weinig of niets shitty aan. Een winner die shitty dinner, trust me.

shitty dinner
shitty dinner

Als ‘gastvrouw’ beleef je een shitty dinner wellicht nog een beetje anders en Lieselotte schreeft dat hier neer. Ook Bert schreef vannacht lovende woorden over het concept. Ik zal mijn huis al proper maken voor de volgende editie: ah, wacht, neen, dat moet lekker niet. Heerlijk!

Ook zin gekregen in een shitty dinner na het lezen van deze blog post?

14 Comments

  1. Kim januari 14, 2018

    Ik snap het concept, maar ik zou het niet kunnen. Dat is gewoon niet ‘mij’. Ik wil gewoon graag dat mijn huis in orde is, dat ik fier kan zijn als er familie of vrienden langskomen. Ik wil graag een huis dat in orde is, niet alleen voor de show zogezegd, maar vooral ook voor mezelf!

    Beantwoorden
    • kelly januari 16, 2018

      Ohja, dat ook, hé! Maar de laatste twee jaar was het zo druk (in het hoofd, op het werk, thuis, echt overal) dat ik er niet meer van kon genieten om dat zelf op poten te zetten. Er zat te veel ‘moeten’ in. Ik ben blij dat het ook anders kan en dat ik geen 2 dagen moet reserveren om huis en spijs op orde te krijgen vooraleer er hier iemand over de vloer kan komen. 🙂

      Beantwoorden
  2. liese januari 14, 2018

    mo waw, zo’n toffe foto’s alweer! En de groepsfoto vind ik echt heel mooi, die wil ik wel voor in mijn jaarboek 2018! 🙂 bedankt om erbij te zijn!

    weet je waar ik nog aan zat te denken: als gast moet het ook wel een verademing zijn dat je niet met een “geschikte attentie” moet op de proppen komen. Want dat vind ik altijd een moeilijke. Wat neem ik mee als cadeautje?

    Beantwoorden
    • kelly januari 16, 2018

      Merci voor de ontvangst! Hi-res foto’s heb je ondertussen ontvangen, hé!

      Goh, eigenlijk wel, maar meestal ken ik de persoon goed genoeg om iets leuks mee te brengen (denk ik toch). Maar je hebt gelijk hoor, mijn collega is heel blij met de collectie orchideeën die ondertussen op onze bureau staat (ik krijg liever een fles wijn i.p.v. bloemen dus). 😉

      Beantwoorden
  3. Sylvie januari 14, 2018

    Zalige foto’s, ga ik nog lang van nagenieten 🙂 x

    Beantwoorden
  4. Josefien januari 14, 2018

    Het zag er superleuk uit! Jammer dat ik er niet bij kon zijn…
    Kan jij serieus een hele avond zonder 1 keer naar toilet te gaan???

    Beantwoorden
    • kelly januari 16, 2018

      Volgende keer ben je er zeker bij! En ja, ik heb ofwel een grote ofwel een getrainde blaas, zeker? Ik denk daar vaak niet aan! Enkel op het werk moet ik vaker naar het toilet, maar ik drink dan ook met gemak 2 liter water op de 8-9 uur dat ik er ben (plus koffie en soep en eventueel thee!).

      Beantwoorden
  5. fieke januari 15, 2018

    Geweldig concept, en het zou mij ook helpen om te leren loslaten. Ik ben al gestopt met kuisen vóór er volk komt, maar ik heb wel graag dat het er proper bij ligt als we bezoek krijgen.
    Misschien moet ik ook eens zoiets doen 🙂

    Beantwoorden
    • kelly januari 16, 2018

      Vroeger kuiste ik heel het huis. Nu ‘beperk’ ik mij tot toilet beneden, stof afdoen, stofzuigen en opruimen. Zou ik het principe van het shitty dinner thuis kunnen toepassen? Wellicht wel, maar zoals ik al schreef, hangt het sterk van het gezelschap af. Dit weekend vier ik mijn verjaardag en komen mijn ouders eten en nu heb ik ook eens losgelaten, maar op vlak van eten dan: zaterdagmorgen halen we de bestelling bij de traiteur af. Voor mij al een hele grote stap, maar ik zal zondag (verjaardag zelf) tenminste niet moe zijn van een hele dag in de keuken te staan op zaterdag.

      Beantwoorden
      • fieke januari 16, 2018

        Goed plan! Zo ver ben ik nog niet, maar ik sta gelukkig wel heel graag in de keuken. Gelukkig leerde de dochter mij prioriteiten stellen 🙂

        Beantwoorden
  6. Sofinesse januari 16, 2018

    Ja zeker zin gekregen! Zo een beetje teleurgesteld dat ik niet uitgenodigd was zelfs 😉

    Beantwoorden
    • fieke januari 16, 2018

      Misschien moeten we eens een Gentse editie organiseren? 🙂

      Beantwoorden
  7. Katrien januari 21, 2018

    Grappig maar superleuk concept! Ik merk ook wel dat ik zelf een shift heb gemaakt: van me totaal uitsloven naar zoeken naar alternatieven waar ik zelf ook van kan meegenieten. Dat helpt ook al!

    Beantwoorden
  8. Goofball februari 7, 2018

    ik heb nog nooit een shitty dinner gedaan maar met enkele vrienden (die relatief in de buurt wonen) beginnen we af en toe eens helemaal last minute af te spreken bij elkaar en dan laten we gewoon eten leveren (pizza, sushi, …). We sms’n gewoon soms gewoon als we een lege frigo merken en iets willen bestellen of de anderen niet willen aanschuiven.

    Ik merk dat dat de drempel om af te spreken enorm verlaagt, zowel bij diegene bij wie men op bezoek komt als bij de bezoekers die geen last willen bezorgen. ‘k Geniet dan vooral over het samenzijn en dat het er van gekomen is zo à l’improviste. En da’s echt voor mij veel belangrijker dan die stapel post en rommel die op uiteinde van onze eettafel nog blijven liggen is en een vloer vol onopgeruimd speelgoed.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *