live laugh love

uitwaaien in cadzand

Zaterdag hadden we allebei (of misschien zelfs alle drie) nood aan zuurstof. Omdat te zon toch wat meer kwam piepen dan initieel voorspeld, stapten we in de wagen. Een ritje langs de nieuwe A11, dat stond vast. Emma was nog aan het dutten toen we in de buurt van Knokke reden en dus zetten we onze toch verder richting Cadzand. Dat was alweer lang geleden, veel te lang!

cadzand
cadzand
cadzand

Dat:

  • we allebei K.O. waren (zij en ik) na een namiddagje aan zee.
  • we nog eens een selfie met ons twee namen.
  • het daar rustig was, veel rustiger dan net voor de grens, in Belgi√™.

Read More

emma vierde haar 1ste verjaardag

Afgelopen maandag vierden we Emma haar eerste verjaardag. Misschien kan één van jullie toch nog eens in mijn arm komen knijpen want ik kan maar niet geloven dat ik vandaag een jaar geleden voor het eerst thuis wakker werd met onze dochter.

emma's eerste verjaardag
emma's eerste verjaardag

Je weet wat ze zeggen over clichés, hé? Meestal klopt het ook en bij een baby is dat niet anders. Het gaat allemaal snel, misschien te snel, ik weet het niet. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik het nu veel leuker vind dan vorig jaar. Emma is ons eerste kindje en wij vonden gedurende dat eerste jaar alles wauw, maar ik kan me voorstellen dat je bij een tweede kindje toch wel uitkijkt naar die eerste verjaardag.

emma's eerste verjaardag
emma's eerste verjaardag

Read More

onze eerste vakantie met emma: genieten in de franse alpen

We hadden er ontzettend lang naar uitgekeken, maar eind juli was het eindelijk zo ver. We vertrokken op vakantie met Emma. Bestemming? De Franse alpen, meer bepaald Alpe-d’Huez. Een bekende plek voor ons. Eentje waar we helemaal tot rust kunnen komen en we (ik) geen nood voelen om zoveel mogelijk te zien in de tijd dat we er verblijven.

Ondertussen zijn we grote fan van het huren van een appartement omdat je op die manier toch wat meer vrijheid en ruimte hebt. In de alpen kozen we voor CGH residentie Le Cristal de l’Alpe. Deze residentie had op papier de beste elementen voor een verblijf met kinderen. Dat bleek gelukkig ook in realiteit zo. We moesten echt heel weinig voor Emma mee sleuren. Voor wie een heel krappe koffer heeft: je kan er zelfs gebruik maken van een buggy.
Na wat overwegen en goede raad van de ouders beslisten we om ook de heenreis over twee dagen te spreiden. Dit leidde ertoe dat we vooral reden tijdens Emma haar dutjes en zowel de heen -als terugreis op het gemak verliep.

Ik nam toch wat minder foto’s dan anders. Enfin, dat dacht ik toch. Tot ik alles ge√Įmporteerd had in Lightroom en de selectie voor deze blogpost begon te maken. Ik heb zoveel mogelijk geknipt, maar deze fijne moment kon ik jullie toch niet onthouden. Ze vatten onze vakantie trouwens perfect samen!

vakantie 2017 - alpe-d'huezalpedhuez_001
Emma vond het eigenlijk best leuk in de wagen. Nu ja, onze rit was perfect rond haar dutjes gesitueerd. Ze vond dus vooral de stops leuk: eten en even vooraan in de wagen mogen zitten. Perfect om even aan het stuur te draaien of gekke bekken te trekken naar mama met het fototoestel!

vakantie 2017 - alpe-d'huezdhuez_002
Een leuke tip voor jullie: ik boek al een aantal jaar mijn hotelovernachtingen via hotels.com. Je verzamelt er punten mee. Na tien overnachtingen heb je een tegoedbon verzameld die je bij een groot aantal hotels kan inwisselen voor een overnachting. Op die manier konden wij even van het kasteelleven proeven en boekte ik een overnachting in Ch√Ęteau de Chailly. Een must voor mensen die van golf houden, maar ook een perfecte tussenstop. Het lag een beetje uit de weg, maar het was er echt prachtig en de kamers meer dan ruim.
vakantie 2017 - alpe-d'huez
Je ziet zo dat Emma best genoten heeft van haar eerste nacht op hotel. Trouwens, de avond ervoor hebben we haar een uur lang op het bed laten kruipen. Na een uur was ze uitgeteld en binnen de kortste keren in dromenland.

vakantie 2017 - alpe-d'huez
We hadden ruim de tijd om nog wat de streek van onze eerste tussenstop te verkennen en bezochten een pittoresk dorpje op zo’n tien minuutjes rijden van het ch√Ęteau waar we de eerste nacht van onze vakantie doorbrachten: Mont Saint Jean. We kuierden hier wat rond en aten heel lekker bij Le M√©di√©val.

vakantie 2017 - alpe-d'huezlpedhuez_005
Het mooiste moment van de heenreis is ongetwijfeld wanneer de bergen plots uit het niets opduiken. Dan weet je dat de eindbestemming in zicht is.

vakantie 2017 - alpe-d'huez
Het zicht vanuit ons appartement: pal in het centrum van Alpe-d’Huez en vlakbij de supermarkt en bakker. Perfect!

vakantie 2017 - alpe-d'huez_alpedhuez_007
De eerste dag slenterden we wat door het dorp en namen we enkele toeristische foto’s natuurlijk!

Read More

een droomweekend in parijs-roubaix met unilin en quick-step

Zoals jullie wellicht wel weten, ben ik een grote koersfanaat. Tegenwoordig net iets minder dan vroeger, maar bij momenten toch nog hevig. De tijd ontbreekt me om intensief alles rond het wielrennen te volgen dus pik ik er een aantal wedstrijden uit. Veelal zijn dat de voorjaarsklassiekers, zoals Parijs-Roubaix, en de Tour de France. Wat daarnaast gebeurt, volg ik met een half oog en mijn kennis van de (jonge!) mannen in het peloton is niet meer wat het ooit geweest is. Maar het gezegde ‘oude liefde roest niet’ heeft hier wel zijn plaats. Als we al eens naar een wedstrijd gaan kijken dan wordt dat vlammetje in sneltempo aangewakkerd.

parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom

Na de wijzigingen in het parcours van de Ronde van Vlaanderen de afgelopen jaren is Parijs-Roubaix meer dan ooit mijn favoriete voorjaarsklassieker. Zowel bij droog als nat weer zorgt deze koers altijd voor waanzinnige taferelen en niet zelden een onverwachte winnaar. Een loodzware koers ook. Bovendien vind ik deze de leukste om ter plaatse te volgen. Het is één groot (volks)feest en gelukkig maar op korte afstand van ons thuis.

In het verleden had ik het geluk om al een paar keer een pasje te hebben voor de Village du Départ van de Tour de France. Keer op keer een fantastische ervaring en dat smaakte naar meer. Een ritje in een wagen langs het parcours, misschien zelfs een volgwagen. Wishful thinking dacht ik telkens. Tot ik op een dinsdag in april een telefoontje kreeg van Eline van King George. Eén van de merken die zij vertegenwoordigen is Quick-Step Floors. Blijkbaar was er een plaatsje vrij in de VIP wagen voor Parijs-Roubaix. Of ik interesse had om mee te gaan? Dat moest ze mij geen twee keer vragen. Binnen het halfuur had ik Steven kunnen bereiken en liet ik haar weten dat het felbegeerde plaatsje wel degelijk voor mij bestemd was.

Een paar dagen later was het zo ver. De avond voor Parijs-Roubaix spraken we af in Kortrijk van waar we met een aantal wagens richting Chantilly vertrokken. Chauffeur van dienst was Jo Planckaert: de sfeer zat er dus meteen goed in. De rit vloog voorbij en voor we het wisten, waren we ingecheckt in ons hotel in Chantilly en zaten we alweer in het busje richting diner. Een diner met renners, ploegleiders, personeelsleden en andere gasten van het Quickstep team en bij uitbreiding hun sponsors, Unilin en Latexco. Leuk detail: wij moesten nog aan het dessert beginnen toen Tom Boonen en co richting dromenland vertrokken. Dromen van die vijfde kassei wellicht. Er werd ons gevraagd om de renners niet lastig te vallen dus ik nam er ook geen foto’s. Iedereen zag het op dat moment nog goed zitten en dus installeerden we ons in de bar. Uiteindelijk was het al middernacht toen we terug in het hotel waren. Vlug in bed dus want op zondag was het vroeg dag voor het rennersontbijt.

Zondagmorgen waren de zenuwen hoog gespannen in Auberge du Jeu de Paume. Zichtbaar gespannen zelfs. Uitzondering op de regel was Zdenke Stybar: immer vrolijk en uiterst sympathiek. Ik heb het wel voor hem na die tweedaagse. Na een heerlijk ontbijt vertrokken we in kolonne richting Compiègne waar het startschot gegeven werd van deze 115de editie van Parijs-Roubaix. Aan de start kuierden we door het rennerspark en deelden we Tom Boonen-maskers uit. Daar is de één al creatiever mee dan de andere, me dunkt. Nog voor de start zaten we alweer in ons busje richting de eerste stop van de dag. Het mag gezegd zijn: we werden uiterst goed gesoigneerd. Bubbels, hapjes en over de middag een heerlijke, frisse lunch.

Uiteindelijk probeer je met zo’n busje zoveel mogelijk stops aan te doen, maar wel strategische stops. Na een kasseistrook dus want in de koffer hadden we reservewielen en drinkflessen mee voor de renners. Chapeau aan Jo Planckaert trouwens om ons overal door te gidsen. Het was bijlange niet evident want veel straten werden (wellicht door de terreurdreiging) ook voor de karavaan afgesloten.
Een pitstop bij een kennis van Jo leverde ons nog een ijsje op en de finale bekeken we op een event van Unilin zelf (voor hun werknemers). Een finale waar we op een andere ontknoping gehoopt hadden, goed wetende dat deze er wel in zat. Een beetje sneu voor Tom en de manier waarop hij na zijn allerlaatste profwedstrijd naar de bus terugkeerde. Ik snap zijn teleurstelling wel en als de goesting er nog is, moet het verdomme zeer doen. Ik kan niet zeggen dat ik anders zou reageren in zijn plaats.

En toch.. het laatste beeld spreekt helaas boekdelen. Hij is verleden tijd, maar gelukkig niet voltooid. Daarvoor heeft hij een veel te indrukwekkend palmares.
#thxtom, niet alleen van mij, maar van je vele supporters voor al die mooie jaren in het (prof)wielrennen.

parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom

Read More

moederdag

moederdag

Vandaag vierde ik voor het eerst moederdag in de rol van mama. Vorig jaar was ik ruim een half jaar zwanger en vierde ik ook al een beetje moederdag. Ondertussen weet ik wel beter: het valt niet te vergelijken met ‘the real thing’. Het werd een echte familiedag. ’s Morgens een lekker ontbijt met mijn man en dochter en de rest van de dag spendeerden we bij mijn mama en schoonmama. Emma was content en ik ook. Meer moet dat niet zijn.

Het deed me wel even stilstaan bij het moederschap. Nu ik zelf mama ben, apprecieer ik des te meer de rol die mijn ouders tot nu toe (in mijn leven) speelden en nog steeds spelen. Van onschatbare waarde zijn ze en ik hoop dat Emma hier later ook zo over denkt.
Ik vind het ontzettend moeilijk om te omschrijven wat het moederschap met een mens doet. Dat het iets met een mens doet, dat staat vast. Alleen.. ik vind er de woorden niet voor. Elke dag verbaast het mij opnieuw. Ik zal het ook niet ontkennen: het heeft me wel degelijk veranderd. Ik sta anders in het leven. Dat heeft ook te maken met ouder worden, dat geef ik toe. Maar een grote hap heeft wel te maken met het moederschap.

Toch wil ik vandaag ook even stilstaan bij wie een mama verloren heeft. Of die er van droomt om mama te worden. Of die het nooit meer kan worden. We staan er niet vaak bij stil, maar voor deze mensen moet dit echt een moeilijke dag zijn. Het heeft geen zin om hier zinnen neer te pennen √† la ‘ik kan me voorstellen dat…’ want dat kan ik niet.
Ik prijs me elke dag gelukkig dat ik mijn mama nog heb en dat ik een mama mocht worden. Ik heb lange tijd gedacht dat dat laatste niet zou gebeuren. Neen, wij hebben geen ‘problemen’ gekend, integendeel. We dachten gewoon dat het ouderschap niet aan ons besteed was. Tot een tijdje terug ons gezin toch niet zo compleet aanvoelde als ik dacht. Nu Emma er is, is het plaatje wel compleet. Nooit gedacht dat dit plaatje nog zou komen, maar ik ben er verdomd gelukkig mee en vooral: dankbaar.

Fijne moederdag!

voor mij nog eventjes een ‘no’ (tegen postnatale kilo’s)

voor mij nog eventjes een 'no'

Ik heb niet bepaald een lastige zwangerschap gehad. Om niet te zeggen: een geweldige zwangerschap. Ok, de eerste drie maanden was ik ontzettend moe. Van mijn leven ben ik nog nooit zo moe geweest, echt waar. Voor de rest werd ik gespaard van zowat alle kwaaltjes. Eén van de dingen die ik na een twintigtal weken wel fantastisch vond, was een zichtbare buik. Voor één keer geen dikke buik want ik eet te veel en/of ik sport niet (lees: nooit). Neen, dik werd vervangen door bol en ik kreeg een mooie, bolle buik. In die buik was onze lieve Emma aan het groeien. Ik voelde mij ook heel goed in mijn vel en kon zelfs de befaamde pregnancy glow waarnemen. Om nog maar te zwijgen over mijn glanzend haar in die periode. Mijn haar lag nog even goed nà een werkdag als die ochtend zelf. Ongezien!!

En dan wordt het hoog tijd om te bevallen. De dag nadien wordt er geklonken zoals er nooit eerder geklonken werd. Heel wat glazen bubbels worden uitgeschonken en de husband staat klaar met die 150g fijnkost waar je negen maanden lang naar gesmacht hebt. Eens thuis blijft het bezoek komen. In tijden dat je nog nooit van shitty dinners (of visits) gehoord hebt, staat altijd vers gebak klaar en de dagen nadien geniet je nog na van de overschot (bezoek eet echt niet veel!). Na een drietal maand zijn de bezoekjes op een paar na afgerond. Tijd ook om terug een lunchpakket samen te stellen want de werkvloer blijft niet eeuwig wachten. Uiteraard neem je je voor om elke dag een gezonde, bijna pinterestwaardige lunch in elkaar te flansen. Toegegeven: dat lukt misschien √©√©n dag op vier want in het begin is het toch ontzettend zoeken naar een balans tussen werk en gezin. ’s Avonds is er weinig moed om te koken en de frietjes banen zich een weg in het weekmenu. Het is bovendien winter en ’s avonds voor de tv met een zak chips is toch zoveel gezelliger dan ’s avonds voor de tv met niks, right?

Zo vliegt al gauw een half jaar voorbij waarbij je vaststelt dat het cijfer op de weegschaal eerder naar boven dan naar beneden gaat. Confronterend. Met goede moed begin je eraan, telkens opnieuw, maar dat ene beetje doorzettingsvermogen ontbreekt. Tot je rond je begint te kijken. Die andere mama’s huppelen alweer rond in hun zomerkledij, alle sporen van de baby weggewist of vakkundig verstopt onder hun weldoordachte outfit. Jij sleept je door de week met de weinige kledingstukken waar je in past. Was je Kate Middleton dan was dit onder de noemer ‘recycling your wardrobe’. Maar… je bent Kate niet. Neen, je bent Kelly.

Een aantal weken geleden heb ik de switch gemaakt. Een vriendin, ook nog niet zo lang geleden mama geworden, had het ook best moeilijk. Ze zal zich ongetwijfeld in bovenstaande paragrafen herkennen. Samen hebben we beslist om er iets aan te doen. We willen een fitte mama zijn voor onze baby, maar ook een mooie mama. Iedereen heeft zijn definitie van mooi, maar voor ons is dit toch wel met een maatje minder. We streven naar de beste versie van onszelf, met vallen en opstaan. Zoals ik al op Instagram deelde en wekelijks in mijn bullet journal noteer: it’s not a diet, it’s a lifestyle. Ja, die knop heb ik moeten omdraaien. Dag bij dag moet ik er nog wat aan draaien.. op weg naar die beste versie van mezelf (en hopelijk ook die zomergarderobe).

hashtag babyspam

De titel van dit blogbericht spookt al een aantal dagen door mijn hoofd. Niet noodzakelijk het woord ‘babyspam’, maar wel alles wat er rond hangt.

babyspam

Eigenlijk ging ik hier niet eens over schrijven. Tot ik deze voormiddag een selfie nam met Emma. Daar was hij dan: de twijfel. Ja, dat lees je goed: twijfel. Twijfel om dit beeld online te zwieren. Wie mij een beetje kent, weet dat Instagram voor mij een online, visueel dagboek is. Voor mij, van mij: mijn feed reflecteert perfect hoe ik in het leven sta. Ik hou er van om door mijn feed te scrollen en herinneringen boven te halen. Ik zou dan ook best kunnen leven met een private account, maar ik kies er voor om mijn dagboek te delen. Zulke grote geheimen vind je er toch niet in terug. Ik heb zelf best voyeuristische trekjes en mijn volgers blijkbaar ook. Waar raap ik anders iets meer dan 1600 zielen bijeen, right?

En toch is daar plots die twijfel. Enkele jaren terug had ik deze woorden ook kunnen neerpennen. Toen kreeg ik wel eens commentaren dat ik toch wel veel deelde. Of dat nu wel moest, zoveel foto’s van onze reis online gooien (√©n op Instagram √©n op Facebook). Wellicht zijn niet alle mensen zoals ik. Wanneer ik een paradijselijk strand of Fifth Avenue te zien krijg, dan geniet ik mee.

Zo ook nu met Emma. Babyspam to the max! Ik wist het al op voorhand: ik neem graag foto’s en liefst zo veel mogelijk. Mijn camera roll staat dan ook bomvol foto’s van Emma. Er is altijd wel een moment dat ik wil vastleggen en ja, dat deel ik dan ook graag. Blijkbaar vinden mijn volgers dat ook leuk. Foto’s m√©t baby scoren nu eenmaal veel beter dan foto’s met konijn (sorry Charlie! sorry Lily!) of eten. En ook nu storen mensen zich aan die hoeveelheid foto’s.

Ik had het er deze week nog over met een andere new mom. De manier waarop dit dan (door de mama’s in kwestie) gecounterd wordt, is de hashtag #babyspam. Eigenlijk is die er gewoon te veel aan. Mijn of jouw baby is geen spam, die is gewoon onze baby. Die baby maakt nu eenmaal deel uit van ons leven en hippe reisjes staan op een laag pitje. We doen het dus met veel baby, af en toe een #tbt van de USA en de eeuwige constante: eten. Want dat laatste doen we nog, al is het iets vaker thuis dan op locatie.

Lieve mama’s: laat die hashtag babyspam achterwege. Post desnoods tien foto’s per dag van jullie baby, maar doe vooral waar je zin in hebt. Focus op het nu, op jullie baby en wees niet bang om dit te delen. En vooral geen #sorrynotsorry. Mama zijn, daar zeg je geen sorry voor.

voor mij een analoge verjaardag graag

Ik hield van verjaardagen. Dat ik dit ooit in de verleden tijd zou typen, had ik nooit durven denken. Ooit keek ik wekenlang, misschien zelfs maandenlang, uit naar mijn verjaardag. Het scheelde niet veel of ik begon al vanaf 22 januari terug af te tellen. Zo ver zal het nu niet meer komen, vrees ik.

analoge verjaardag

Mijn meest recente verjaardag dateert van 21 januari. 34 lentes ondertussen. Waar ik 30 worden verschrikkelijk vond, ben ik nu blij dat ik mijn verjaardag kan en mag vieren. Het is velen immers niet gegund. Het verlangen is echter verdwenen.

Uiteraard ben ik op zoek gegaan naar de oorzaak van dit gebrek aan verlangen. Ouder worden is het alvast niet. Zoals ik al zei: ik ben blij met elke verjaardag die ik mag vieren. Ik voel me ook veel beter in mijn vel dan pakweg tien jaar geleden. Neen, daar wringt het schoentje niet.

Eigenlijk gaat het al een aantal jaar bergaf met het aftellen naar mijn verjaardag. En dat heeft alles te maken met het digitale. Waar ik op alle vlakken een digitaal beestje ben (hell, ik kocht een Kindle!), blijf ik toch trouw aan een aantal tradities. Eén ervan is de liefde voor papier en bijgevolg ook post. Echte post, geen digitaal gedoe. Akkoord, een aantal jaren geleden ben ik zelf gestopt met het sturen van kerstkaartjes, maar dat had een heel andere reden. Echter, ik krijg zo graag post. Al van zo lang ik mij kan herinneren. Als kind stelde ik elke dag opnieuw dezelfde vraag. Of de postbode al geweest was. Je moet weten dat ik in die tijd, het internet was er nog niet, heel veel pennenvriendinnetjes had. Heerlijk vond ik dat.
Het zal je dan ook niet verbazen dat ik mijn verjaardagen toen wel koesterde. Al van de tweede week van januari was het elke dag reikhalzend uitkijken naar verjaardagskaartjes.

Tegenwoordig zijn de kaartjes op één hand te tellen. Een aantal jaren geleden verdrong het sms-bericht de verjaardagskaart. Vandaag de dag heeft Facebook het pleidooi gewonnen. Leuk zijn ze wel, al die wensen op mijn timeline. Maar de papieren kaartjes vind ik des te leuker. Ik koester ze en hoop ze volgend jaar opnieuw in mijn bus te vinden.

Vanaf volgend jaar dus graag terug een analoge verjaardag. Doen jullie mee?

nul komma nul

Tot voor een aantal jaren geleden dronk ik geen alcohol wanneer ik nog de baan op moest. Nultolerantie, weet je wel: geen aperitief of ‘maar √©√©ntje’ dus. Neen, geheelonthouder was ik. Een glaasje dronk ik wel thuis, voor de tv of met een goed boek. Meestal was dat dan ook een beter glaasje, want geef toe: op een doorsnee receptie krijg je toch maar goedkope cava of ‘flutjeswijn’ gepresenteerd.

nultolerantie

Als ik al niet het label ‘saai’ met mij mee droeg, dan zeker wel na de zoveelste weigering van een glas alcohol. Want hoe is dat nu ook alweer mogelijk? Je amuseren zonder alcohol: kan dat wel? Ja, dat kan, daar ben ik heilig van overtuigd. De mensen die het tegendeel beweren, weten gewoon niet hoe ze zich moeten amuseren. En sorry, maar ik vind het ronduit zielig als je daarvoor al een glaasje alcohol nodig hebt.

Ja, ik klink in de vorige paragraaf als een saaie seut. Misschien ben ik dat wel, ik ben immers nooit het doorsnee type uitgaander geweest. Echt dronken ben ik tot op heden ook nooit geweest, maar daar zal mijn controledrang wel voor iets tussen zitten.

Maar goed, een aantal jaren geleden was ik het dus kotsbeu. Kotsbeu om steeds dezelfde vragen te horen (“ben je zwanger?” staat nog steeds met stip op √©√©n). Dus gaf ik op een bepaald moment ook toe en dronk ik wel eens een glas. Ik sta nochtans redelijk sterk in mijn schoenen, maar de constante verantwoording was er te veel aan.

Eind vorig jaar was er een korte drink op het werk, net voor het kerstverlof. Ik nam een glas fruitsap. En ja.. daar was alweer de vraag of ik misschien zwanger was. Neen, dat ben ik dus niet. Maar ook: vanaf nu geef ik niet meer toe. Ik ben pro nultolerantie. Maar vooral: ik voel me beter bij het feit dat ik helemaal geen glaasje op heb bij het rijden. Ook al kan ik er in principe goed tegen zoals ze dat in de volksmond zeggen.

Op het nieuwjaarsfeestje op mijn werk sta ik dan ook met plezier achter de BOB-bar. Ik doe mijn best opdat het ook de leukste bar wordt! En voor de dames: neen, ik beloof dat ik zeker niet zal vragen of jullie zwanger zijn. Heren, wees gerust, geen imagoschade aan mijn bar!

Dat moest er dus even uit! Zijn jullie ook pro nultolerantie of drinken jullie wel eens een glaasje in combinatie met een plaatsje achter het stuur?

2016 in 12 beelden

Het is alweer een weekje geleden dat we het nieuwe jaar ingezet hebben. Meteen ook het perfecte moment om voor een laatste keer op het jaar 2016 terug te blikken.
Ik zal het niet ontkennen, voor mij (ons) was het een topjaar. Enkele jaren terug had ik nooit kunnen vermoeden dat ik mama zou worden en hoe leuk ik dat wel zou vinden. Het voorbije jaar stond dan ook vooral in het teken van mijn zwangerschap en de geboorte van Emma. Er waren heel wat minder uitstapjes want we verbouwden ook onze bovenverdieping, maar ik maakte toch het één en ander goed met een tweedaagse naar Londen in oktober.
Op professioneel vlak kon ik als fotograaf niet zoveel opdrachten aanvaarden en dat hoop ik dit jaar ruimschoots goed te maken. Gelukkig had ik ook na mijn zwangerschapsverlof nog een aantal opdrachten in het vooruitzicht. Eén van de beelden die ik toen maakte, haalde ook deze reeks. Tijdens de fotosessie merkte ik hoe hard ik mijn fotografiewerk gemist had in de maanden ervoor!
De mosterd voor de titel van deze blogpost en de reeks haalde ik bij Josefien (waarvoor dank!). Foto’s van mijn iPhone zijn er niet bij. Door die reeks gaan was echt wel onbegonnen werk!

2016 in 12 beelden
In 2016 ging ik net iets vaker met mijn ouders op stap. Steven heeft een pak minder verlof dan ik en aangezien zij toch vaak naar dezelfde events als ik gaan, maak ik graag gebruik van taxi daddy. In het voorjaar waren we paraat op de Oude Kwaremont voor de E3 Harelbeke. Ik dacht toen nog dat het de laatste keer zou zijn dat ik Fabian Cancellara in actie zag, maar niets was minder waar. Dit beeld is trouwens heel typerend voor mijn papa: met een goede trappist op een leuk adresje wachtend op de passage van de renners. Dit leuke adresje is trouwens In ’t Palet bovenop de Oude Kwaremont. In het wielerseizoen een topadresje, maar ook daarbuiten. Er is een ruim terras met een prachtig uitzicht over de streek en je kan er lekker eten.

2016 in 12 beelden
Jarenlang had ik maar één doel: mijn man en Fabian Cancellara samen op de foto krijgen. Nogal wat mensen noemen Steven Fabian vanwege dezelfde looks en ik wou dat natuurlijk op beeld. Na zijn laatste Ronde van Vlaanderen nam hij nog even tijd om zijn Belgische fanclub vaarwel te zeggen in Oudenaarde. Voor ons een uitgelezen kans om eindelijk deze foto te maken!

2016 in 12 beelden
Als fotograaf heb ik er het ontzettend moeilijk mee dat ik mijn leven niet op afstand kan bekijken om het dan vervolgens op beeld vast te leggen. Gelukkig is er tegenwoordig de front-camera op mijn iPhone, maar die kan in de verste verte niet tippen aan andere foto’s natuurlijk. Vandaar dat ik op belangrijke momenten een fotograaf inschakel, liefst met een gelijkaardige stijl als die van mezelf natuurlijk. Die vond ik in Silvie Bonne. Zij nam ook een aantal portretten aan het einde van mijn zwangerschap. Ook al mis ik die bolle buik niet, ik kijk er graag nog eens naar terug. Velen hebben het altijd over de pregnancy glow en die bestaat echt wel, hoor! Mijn huid was nooit makkelijker en mijn haar viel 9 maanden lang zoals het moet vallen. En dan heb ik het nog niet over de natuurlijke glans gehad.

2016 in 12 beelden
De eerste foto van Emma. Uiteraard kan deze niet ontbreken. De een noemt dit het mooiste moment van zijn leven, de andere zegt dat er wel mooiere momenten zijn. Ik sluit me aan bij de eerste groep. Het is onbeschrijflijk wat je voelt wanneer je eigen kind geboren wordt. All the feels, maar dan voor echt!

2016 in 12 beelden
Ik moet het toegeven: de eerste dagen na de geboorte was ik precies wat in een roes. Het was allemaal zo overweldigend, maar ook druk. In de materniteit heb je weinig rustige momenten. In de voormiddag is het een stormloop van dokters, kine, etc… en in de namiddag is er bezoek. Om 16u30 komen ze trouwens al langs met het avondeten (euh, hallo?). Waar ik toe wou komen… Die eerste dagen dacht ik weinig aan foto’s maken en eens thuis wat het echt zoeken. Toen ik deze foto voor haar geboortekaartje maakte, moest ik echt wel een knop omdraaien en dit als werk beschouwen. Anders lukt het gewoonweg niet. En de rol van mama √©n fotograaf is echt niet te onderschatten. Maar wat ben ik blij met het resultaat. Ik hoop dat Emma dat ook is wanneer ze ouder is.

2016 in 12 beelden
Nog een foto genomen door Silvie Bonne. Toen Emma 12 dagen was, kwam ze bij ons thuis langs voor een fotosessie. Kwestie van ook eens een foto van moeder en dochter te hebben die geen selfie is!

2016 in 12 beelden
In de eerste weken na de geboorte mocht ik nog een aantal keer de knop omdraaien toen onze ouders op bezoek kwamen voor een fotosessie. Deze foto van mijn mama en papa met Emma in haar kamer vond ik echt super mooi. Trotse grootouders (voor de eerste keer) en een hele mooie foto van mijn mama en papa tout court. Voor Kerst kregen ze trouwens een fotoalbum cadeau met de foto’s van deze sessie.

2016 in 12 beelden
Ze zeggen vaak dat je nooit een huisdier mag halen dat er hetzelfde uit ziet als één van zijn of haar voorgangers. Drie jaar geleden lapte ik hier mijn laars aan toen Lily ons samen met Charlie kwam vervoegen. De kleur van Lily vind ik voor een konijn nog altijd één van de mooiste kleuren. Ze kan ook zo goed poseren als ze een beetje wil meewerken (wat meestal wel het geval is, hoor). Dit jaar probeer ik toch wat meer tijd voor hen vrij te maken want sinds de komst van Emma merk ik dat ze het niet altijd even fijn vinden dat de aandacht nu wat meer verdeeld wordt.

2016 in 12 beelden
Mijn man snapt dit niet zo goed, maar ik heb op regelmatige basis nood aan een weekendje weg. Liefst van al richting een bruisende stad. Ik doe er meestal tonnen inspiratie op en geniet er echt van rond te kijken en het nemen van foto’s. In oktober ging ik samen met mijn ouders op bezoek bij mijn broer, die tegenwoordig in Londen woont. Ik geniet nog steeds na bij het zien van de beelden en kan al niet wachten tot een volgende keer. Al moet ik toegeven dat ik Parijs wel een beetje mis tegenwoordig.

2016 in 12 beelden
Op mijn werk waren we het afgelopen jaar met maar liefst drie dames tegelijk zwanger. En een mannelijke collega werd ook nog eens papa! Ik mocht zo kort na de geboorte van Morris het prille gezinsgeluk van collega Julie vastleggen. Deze foto hangt ondertussen bij hen thuis aan de muur. Altijd leuk om je eigen werk bij iemand aan de muur te zien hangen! Dit beeld is trouwens echt wel mijn stijl: zo natuurlijk mogelijk en graag met natuurlijk licht aub!

2016 in 12 beelden
Elke weekverjaardag en elke maandverjaardag neem ik een aantal foto’s van Emma. Neen, ik zal dit niet tot haar achttiende blijven doen. Het is de bedoeling om dit in het eerste jaar te doen. Af en toe loopt deze fotosessie wat uit zoals die keer in november. Dit is hoe we onze meid het best kennen: altijd vrolijk en een echte speelvogel!

2016 in 12 beelden
Ik nam in december heel wat foto’s, maar deze van Oudejaarsavond vond ik echt wel de leukste. Het is vooral de symboliek achter het beeld die het hem doet. Op Oudejaarsavond 2015 gingen we ’s avonds immers voor het eerst een kijkje nemen naar Emma bij de gynaecologe. Een jaar later zat ze al mee bij ons in de zetel om te aperitieven. Het ultieme bewijs dat 2016 echt wel voorbij gevlogen is.

Hopelijk was ook voor jullie 2016 een topjaar. Zo niet, dan gaan we gewoon voluit voor 2017!

mijn favoriete dingen van 2016

mijn favoriete dingen van 2016

De eerste paragraaf in de gelijknamige blogpost van Kelly zou ik hier gewoonweg kunnen kopi√ęren en plakken. Uiteraard komt zij dan ook met een geweldige oplossing die ik maar al te graag overneem. Credit where credit is due dus we danken ook nog eens Cait Flanders en Alexandra Franzen.

Om het nog maar eens over het voorbije jaar te hebben. Was dat spectaculair? Ja, natuurlijk. De impact van de geboorte van je eerste kind mag je niet onderschatten. Het is meteen ook de reden waarom het ook hier niet meteen het jaar van de grote ontdekkingen was. Heel wat bezigheden stonden op non-actief, enkel het aantal uren tv waren toch aanzienlijk hoger dan andere jaren. En ik ben ook oprecht blij met het aantal pagina’s dat ik op papier en op mijn Kindle verslonden heb.

Wat mij dan zoal blij maakte in 2016?

boeken/tv/films/podcasts/muziek

  • Ik nam me voor om elke maand een boek te lezen. Het zijn er uiteindelijk bijna zes geworden wat ik nog altijd bijzonder straf vind. Ik durf mezelf nog steeds een boekenwurm noemen, getuige daarvan het aantal boeken dat ik nu al bezit en de bibliotheek waar ik van droom. Echter, in mijn tienerjaren kwamen met tv en “tinternet” ook andere interesses in mijn leven. Ik ben blij dat die laatste twee dit jaar toch al wat meer moesten wijken voor wat literatuur en hoop dit in 2017 verder te zetten. Dit jaar bleef vooral Us van David Nicholls me bij. Ik heb zo hard genoten van dit boek dat ik het jammer vond dat ik aan de allerlaatste pagina beland was. Wil je mijn literaire avonturen mee volgen, dan kan dat op Goodreads!
  • Ik ben al sinds mijn early teens een fervent tv-kijker. Toegegeven, ik kijk nog maar heel weinig kabel, zeker nu we een Netflix abonnement hebben. Dit jaar was ik grote fan van de terugkeer van De Mol en kon ik de echtgenoot vanaf de eerste sc√®ne voldoende boeien om samen de rest van het seizoen te volgen (voor hem de allereerste keer). In de eerste weken na de geboorte van Emma verslond ik allerlei series op Netflix. Van guilty pleasure Pretty Little Liars (omg! die semi-seizoensfinale!) tot lekker dier Harvey Specter in Suits. De laatste weken werkte ik vooral aan een inhaalmanoeuvre Game of Thrones. Steven vond het niet kunnen dat hij elk seizoen alleen moest kijken en dus hebben we op een paar weken tijd de volledige zes seizoenen bekeken. #longlivematernityleave
  • We gingen in het eerste halfjaar wel eens naar de film, maar naar onze normen bijster weinig. Er is me dan ook weinig bijgebleven. Ik heb wel genoten van Me Before You. Een tearjerker eerste klas, maar wat voor √©√©n! Zelfs bij het terugzien van de trailer moet ik al bleiten!
  • 2016 was ongetwijfeld het jaar van de podcasts! Weeral dankzij Kelly (die Kelly’s toch, h√©)! Ik heb er bijlange niet zoveel beluisterd als ik wou en ik moet die nog ergens zien in te plannen, maar ik ben er echt wel fan van. Ik kan jullie weinig aanraden op dat vlak, maar ik hoop daar volgend jaar verandering in te brengen.
  • Muzikaal bracht 2016 weinig nieuws behalve het alom geprezen Bear’s Den. Wat een schijf! Ik tel al ongeduldig af naar hun concert in april!

mensen/inspiratie

  • Ik heb mijn bloglijstje stevig opgekuist dit jaar. Ik heb gewoon de tijd niet meer om alles te lezen. Ook hier ben ik met lijstjes beginnen werken. Bloggers die mij bekoren, staan in de must-read lijst, maar ik lees ook niet alles van hen, hoor. Vaste waarden zijn nog steeds A Beautiful Mess en Cupcakes & Cashmere. Ik heb ondertussen echt wel genoeg van de picture perfect blogs waarbij ik me eerder een “slons” op blogvlak voel. Neen, mijn huis ligt niet altijd proper en ja, ik post ook foto’s van mijn geliefde iPhone. Deze twee Amerikaanse blogs blijven trouw aan hun concept. Akkoord, ze zijn in hoge mate gesponsord, maar blijven toch wel authentiek en dat laatste mis ik echt wel. Binnen de Nederlandstalige blogs heb ik vooral bewondering voor Eliza die echt wel heel veel bereikt heeft met haar blog het afgelopen jaar. Voor 2017 blijf ik me concentreren op persoonlijke blogs want die zijn voor mij de essentie van het bloggen. Ik lees nu eenmaal graag hoe het er in een ander zijn m√©nage aan toe gaat en de zoveelste sponsordeal laat me eerder koud tenzij hij relevant is.
  • Afgelopen jaar stond ook in het teken van blogvriendschappen. Ik spendeer al ettelijke jaren op het wereldwijde web en ik kan zeggen dat ik hier ondertussen mooie vriendschappen aan overgehouden heb. Aan alle criticasters die commentaar hebben op wat ik deel en de tijd die ik online spendeer geef ik bij deze lik op stuk. Ongelooflijk wat voor fijne mensen ik heb leren kennen. Mensen die mij echt wel nauw aan het hart liggen en naar wie ik opkijk. Ik denk maar aan de West-Vlaamse bloggers met wie ik af en toe op dinner date ga. Stuk voor stuk straffe dames met elk hun eigen verhaal en voor wie ik echt wel bewondering heb! Ik ben hier echt wel dankbaar voor. Wat zou ik toch zijn zonder dat internet, h√©?
  • Instagram vind ik nog steeds een geweldige inspiratiebron, maar soms ben ik het echt wel beu. Begrijp me niet verkeerd, maar de instagramwaardige wereld is toch niet alles. Ik probeer me hiervoor wel te behoeden door me soms even van mijn feed af te sluiten. Ik post dan zelf wel nog iets, maar ik scroll niet meer door de andere foto’s. Noem me een zaag, maar soms is het een beetje te veel. Kan iedereen dan maandagmorgen een foto van de livingtafel posten aub? Dank!
  • een beetje vanalles

  • In 2016 ontdekte ik vloggen. Rijkelijk laat, ja, maar beter laat dan nooit zeker? Hoe kwam ik daar ook alweer bij? Ja, door Hannes Coudenys. Ze noemen die mens een digital creative en dat past wel bij hem dus ik zal hem ook zo noemen. Hij vlogt twee keer per week en ik vind zijn vlogs echt geweldig. Terug datzelfde woordje: authentiek. ’t Is hier precies een rode draad, maar ik vind authenticiteit wel belangrijk. Een aantal weken terug las ik zijn boek Like my like en ik moet dringend nog eens in de archieven van Casey Neistat duiken. Ook Lieve gaf me nog een aantal vloggers om te volgen, dus dat is iets waar ik in 2017 mee verder ga. Zelf vloggen? Neen, tenzij mijn dag plots 48u duurt. Ik vind het al moeilijk om bij te blijven op Instagram stories dus dat vloggen is niet voor meteen.
  • In afwachting van mijn nieuwe iPhone was het afgelopen zomer grote kuis op mijn oude iPhone. Bij het in gebruik nemen van mijn nieuwste iPhone heb ik dus ook maar een beperkt aantal apps ge√Įnstalleerd. Torenhoge favoriet is nog steeds VSCO waarmee ik mijn foto’s bewerk en Instagram. Ik vind het heerlijk scrollen door mijn eigen feed en alle fijne herinneringen te bekijken.
  • Ik schreef me in op een aantal gerichte nieuwsbrieven en dat bevalt me wel. Ik heb geen tijd om dagelijks alle soorten nieuwssites af te schuimen en nieuwsbrieven die die content bundelen hebben aan mij een goeie klant. Wie nog tips heeft voor dergelijke nieuwsbrieven is altijd welkom in mijn mailbox!
  • Onlangs kocht ik nog een aantal tweedehandsboeken via Books in Belgium. Toen ik de blog van Kelly las, had ik geen flauw benul dat ze het over diezelfde Books in Belgium had waar ik ook een aantal titels kocht. Om een lang verhaal kort te maken: mijn profiel op Books in Belgium vind je hier. Aangezien ik nogal veel boeken heb en ik nu ook niet in een kasteel woon, zal ik hier af en toe een boek te koop zetten. Wie weet zit er wel iets tussen voor jou. In de gaten houden dus!
  • Sinds twee weken zijn wij trotse bezitters van een Dolce Gusto. Ik bedoel maar, waarom hebben wij hier zo lang mee gewacht?!
  •  

    Dat was zo’n beetje alles waar ik aan moest denken bij een terugblik op het voorbije jaar. Dan rest mij nog enkel jullie een bijzonder fijn 2017 te wensen. Dat al jullie dromen gerealiseerd morgen worden en we zien elkaar terug in januari!

    #kerstavondlive

    Kerstmis, ik heb er toch een haat-liefdeverhouding mee, zo blijkt. Het was jarenlang mijn favoriete feestdag, maar in 2008 veranderde dat toen mijn maatje Mickey op Kerstdag overleed. De jaren nadien was ik nooit echt in de feeststemming op Kerstmis. Toen we enkele jaren geleden gingen samenwonen, twijfelde ik zelfs over het zetten van een kerstboom in onze nieuwe woonst. Steven wist me uiteindelijk toch te overhalen en ik vond de vreugde van Kerst (gelukkig) terug. Vreugde die wel met een (buik)griepje hier en daar gepaard ging. De voorbije jaren slaagde ik er immers wel een paar keer in om echt goed ziek te zijn met Kerst. In mijn verlof dus. Op onze evaluatieformulieren wordt ons elk jaar gevraagd of we ziek zijn geweest. Ik zelfs ooit doodleuk geantwoord dat ik altijd ziek ben in mijn verlof.

    #kerstavondlive
    #kerstavondlive

    Deze Kerst zou anders worden want het was de eerste Kerst met Emma en deze week vond ook haar doopviering plaats. De aanloop naar Kerst was minder intens dan andere jaren. We zetten voor het eerst een echte boom, dat was sowieso al twee weken later dan gewoonlijk. Daarnaast had ik ook de handen vol met de voorbereiding voor haar doopviering want die moest en zou 100% in orde zijn.

    Read More

    de kronieken van een new mom III

    de kronieken van een new mom III

    Drie maand is ze ondertussen! Al wat meer zelfs. Bijna 16 weken om precies te zijn. Dat betekent dus dat ik opnieuw aan het werk ben en dit sinds maandag. Vandaag geniet ik van een dagje verlof en ik zet deze 4/5 nog minimum 21 maanden verder. Binnenkort een vast moment op dinsdag, maar deze eerste week op donderdag want deze namiddag mogen we naar onze vrienden bij Kind & Gezin. Las je daar wat sarcasme tussen de regels door dan zit je op het goede spoor. Emma en ik zijn niet bepaald fan van Kind & Gezin. Benieuwd wat ons derde bezoekje in petto heeft!

    Read More

    5 jaar getrouwd: 5 beelden die ons typeren

    Vandaag zijn Steven en ik welgeteld vijf jaar getrouwd. Maak je geen illusies, het was net iets zakelijker dan ik als klein meisje (en nu soms nog) van droomde. Toch ik blik er wel met fijne herinneringen op terug. Ooit komt het er wel nog eens van, dat droomhuwelijk. Ik heb er al een Pinterestbord voor dus het moet maar eens gebeuren. Een trouwring draag ik al, een verlovingsring mis ik nog. Dat aanzoek is er ook nooit geweest, we kochten gewoon een huis en that’s it.

    Ik kon jullie heel wat beelden van ons tonen, maar ik selecteerde er vijf die ons typeren. Natuurlijk zijn er veel meer zaken die eigen aan ons zijn, maar deze vijf vond ik wel leuk en er hangt ook telkens een verhaaltje aan vast.

     

    wij pikken graag een concertje mee

    5 jaar getrouwd

    Toegegeven, toen het allemaal begon was ik even in een metalfase. Hij vond metal leuk, ik vond sommige metalbands wel leuk. Het eerste jaar brachten we trouwens een weekend op de camping van Graspop door. De liefde voor hem bleef, die voor metal verdween langzaam maar zeker. We hebben wel een aantal bands of artiesten die we allebei goed vinden, maar ze zijn eerder zeldzaam. Sinds jaar en dag ben ik een grote U2-fan, maar initieel kon de groep hem weinig bekoren. Tot hij ze live zag. Dit is het bewijs dat een band met een goed live optreden nieuwe fans kan aantrekken. Hij ondergaat trouwens al mijn concertverlangens en ik de zijne. Die van hem zijn net iets minder talrijk, maar we vergezellen elkaar waar het kan. Ik vind het maar logisch ook en sta er steeds voor open.

     

    we verkennen graag de wijde wereld

    5 jaar getrouwd

    Hij heeft het niet meteen van thuis uit mee, maar ik wel. Samen gaan we dan ook graag op ontdekking in de wijde wereld, ik nog net iets meer dan hem. De wanderlust bij mij raakt maar moeilijk verzadigd. Onze reis naar Californi√ę blijft met stip op √©√©n onze favoriete reis. We hebben ook heel wat goofy foto’s zoals deze. Heerlijk en ze tonen wie we echt zijn!

     

    we houden van de bergen

    5 jaar getrouwd

    Drie keer trokken we tot nu toe naar de bergen en telkens willen we terug. De aantrekkingskracht is immens. Zalig vertoeven vinden we het daar. Met een stokbrood, wat lekkere kaas en een goed glas wijn. Genietend van de rust, het landschap. Hier vergeten we even alle zorgen en kunnen we helemaal onszelf zijn. Ooit verkassen we naar de Alpen, ooit.

     

    we zijn gek op onze dochter Emma

    5 jaar getrouwd

    Eerlijk is eerlijk. Toen we in het huwelijksbootje stapten, waren we nog niet zeker of we effectief aan kinderen zouden beginnen. Een droomreis verder en wat meer rust in het hoofd en plots was er hier toch dat gemis. Ons gezin voelde niet compleet aan. Met de komst van Emma is dat helemaal veranderd. Zij maakt ons gezin compleet en nu zou ik mij een leven zonder haar niet meer kunnen voorstellen. Al blijf ik wel respect hebben voor de keuze van mensen die bewust kindervrij blijven. Moet kunnen in een maatschappij waar het ideaalbeeld maar al te vaak gepreekt wordt.

     

    we zijn Disneylovers

    5 jaar getrouwd

    Eigenlijk is dit een kleine leugen. De grote Disneylover is Steven. Het is eigenlijk door hem dat ook ik gezwicht ben voor alle magie rond Disney. Ik was nogal vroeg ‘rijp’, zoals dat in de volksmond heet. Het gevolg was dat ik dan ook alle kinderlijke toestanden, Disney incluis, verbande. Steven wist de liefde terug aan te wakkeren. Sindsdien is er geen houden meer aan. Ik ben dan ook benieuwd wat dat zal geven wanneer we binnen enkele jaren met Emma richting Disneyland trekken.

    Tot zover vijf dingen die ons typeren. Hebben jullie dit als koppel ook of zijn jullie net 100% tegenpolen?

    as we speak #2

    De vorige As We Speak dateert alweer van een maand geleden, dus hoog tijd voor een update van mijn doen en laten. Meteen ook de ideale manier om hier wat zaken aan te halen die een individuele blogpost net niet halen (maar daarom niet minder geapprecieerd worden).

    as we speak #2
    as we speak #2
    as we speak #2

    Waar ik mee bezig ben: met vele dingen. Ik vraag me af of er nog rust zal komen voor mijn bevalling. Ik hoop dat toch voor de laatste vier weken want dan ben ik al thuis (zomerverlof enzo). Momenteel leg ik de laatste hand aan het geboortekaartje: de perfectionist in mij wil een perfect kaartje vooraleer er een afspraak bij de drukker wordt gemaakt, maar we zijn er bijna. Eens het kaartje af is, kan ik ook beginnen aan de afwerking voor de doopsuiker (die zijn op elkaar afgestemd). Ondertussen ben ik ook volop newborn outfits aan het bestellen voor de fotoshoot die ik dan ongetwijfeld met de baby zal doen. Het aanbod online is echt overweldigend. Zeker naar props toe. Ik heb al zoveel op het verlanglijstje staan, straks komt er keuzestress aan te pas. Verder op het zwangerschapsfront: de geboortelijst kreeg vorm, de fotoshoot werd vastgelegd en de maxi-dress en bijhorend jeansvestje voor die laatste hangen ook in mijn kleerkast (als je een stoel als voorlopige kleerkast aanziet).

    Read More

    as we speak #1

    as we speak #1
    as we speak #1

    Het was mijn awesome naamgenote die deze week nog eens haar rubriek As we speak van onder het stof haalde en ook bij Falderie ben ik geweldig fan van deze blog posts. Verder zag ik dit ook nog onder de vorm Whatsup de revue passeren bij Josefien en bijgevolg kon ik niet achterblijven.
    Het concept is eenvoudig: in deze post(s) zal ik het vooral hebben over zaken waar ik nu niet meteen een volledige post aan wil wijden, maar die je wel een beetje inkijk in mijn dagelijks leven geven. Ik vind het een waanzinnig fijne rubriek in al zijn eenvoud en lees die heel graag bij medebloggers. Hopelijk lezen jullie ook hier graag mee.

    Read More

    voor mij een stukje slice of life graag

    slice of life

    Vandaag neem ik jullie even mee achter de schermen ten huize kellysteenlandt.com! De afgelopen week was immers nogal hectisch. Bovenstaande foto zal jullie wellicht doen vermoeden dat wij op babymoon vertrokken, maar (helaas!) niets is minder waar. Lees maar even mee.

    Laten we even terugspoelen naar het jaar 2011: we kochten toen onze huidige woning die instapklaar was. Instapklaar betekent natuurlijk niet altijd dat de inrichting je ook 100% bevalt. Ik was al heel blij met de vloer beneden, want een vloer vind ik persoonlijk nog steeds een grote drager van de inrichting van een woning.

    Onze bovenverdieping was ook instapklaar, maar was net iets minder mooi afgewerkt. De doe-het-zelver in onze vorige eigenaar had hier duidelijk de bovenhand. Ons plan was om deze zomer de bovenverdieping van gyproc te voorzien die we konden schilderen in plaats van de lelijke bekleding die er nu hangt (en ondertussen weg is: driewerf hoera!). We zouden terwijl ook schilderen en laminaat leggen. Na vijf jaar mocht dat wel eens en reisplannen werden voor deze zomer aan de kant geschoven.
    Plannen heet zoiets, maar ik werd sneller dan verwacht zwanger (mij hoor je hierover niet klagen, hoor) en dus schoven de plannen wat vooruit.
    Uiteindelijk werd onze planning nog wat vervroegd aangezien onze gyproc-man vorige week ergens een gaatje in zijn planning vrij had om onze bovenverdieping in orde te brengen. Alle hens aan dek dus en tegen zondagmiddag was onze volledige bovenverdieping leeg en de lelijke bekleding van plafond en schuine wanden gehaald. Met dank aan onze ouders want na een dag onze boven leeg te maken, had ik echt wel nood aan rust.

    slice of life
    slice of life

    Read More

    de kronieken van een zwangere vrouw I

    de kronieken van een zwangere vrouw I

    Ondertussen ben ik al 22 weken zwanger (ja, de foto is van 21 weken: toen had ik een betere dag). Ik ben dus al halverwege! En ik maar denken dat een dracht van 9 maanden lang was. Dat is het dus niet: voor we het weten is die baby hier. Ik zal maar niet denken aan mijn to-do lijstje!
    Nu, genoeg geleuterd, hoog tijd voor een statusupdate. Ik kan niet geloven dat ik deze nog niet bezorgd heb, maar geloof me, ik noteer vlijtig alle opmerkingen en hersenkronkels die de revue passeren in mijn iPhone of schriftje.

    Zwanger zijn, dat is

    • vaarwel onbezorgdheid. Ik lag al vele nachten te piekeren, maar dat is niets vergeleken met wat er nu in mijn hoofd omgaat. Eerlijk? Ik zal blij zijn als de baby er is, gezond en wel.
    • je een hoedje schrikken wanneer een collega proficiat zegt in plaats van gelukkig nieuwjaar terwijl je op dat moment nog maar 8 weken zwanger bent.
    • je broek openzetten op het werk (leve een eigen bureau!) en dan maar hopen dat je baas net niet op dat moment binnen komt.
    • mensen die de nood voelen om hun verhaal (vooral in de negatieve zin dan) te delen. Mensen waarmee je eigenlijk totaal geen band hebt.
    • een frituur van ettelijke kilometers ver kunnen ruiken. En jij maar denken dat het al sterk was dat je dit kon toen je niet zwanger was.
    • die trui om het beginnend buikje nog te verbergen, gebruiken als Instagram-achtergrond. We have a winner!
    • advies krijgen om de striemen tegen te gaan die je al voor je zwangerschap had.
    • een overbezorgde omgeving. Vraag ook eens aan je niet-zwangere medemens hoe het met hem of haar gaat!
    • mensen die beginnen over een 2de baby terwijl je net de komst van nummer 1 hebt aangekondigd? Pressure much?
    • de vraag krijgen wanneer die gezinswagen er nu komt terwijl in jouw wagen perfect vier passagiers kunnen meerijden.

    Ik heb er zo nog wel een paar, maar deze bewaar ik voor later. Omwille van privacytoestanden vermeld ik ook wijselijk de eigenaars van bovenstaande opmerkingen niet.
    Op de vraag “hoe is ‘t?” zal ik vandaag dan ook niet antwoorden, dat hou ik voor de volgende keer. Kwestie van zelf niet te zondigen tegen nummer 8.

    En, hoe gaat het met jullie?

    hoe wij de zwangerschap aankondigden

    Nog voor ik een (ongeveer) positieve zwangerschapstest in mijn handen had, was ik al aan het brainstormen hoe ik die eventuele zwangerschap zou aankondigen. Met de nodige vrees dat ik het lot op dat moment aan het tarten was, dat wel.

    Nu, ik ben, zonder pretentieus te klinken, iemand die best wel creatief is en een simpele ‘h√©, wij verwachten een kindje’ zou voor mij niet voldoende zijn.

    aankondiging zwangerschap

    Read More

    let love rule

    let love rule

    Ongeloof. Ongeloof dat steeds verder wegebde naarmate de dag vorderde. Realiteitsbesef dat langzaamaan binnen sijpelde. Voor West-Vlamingen is en blijft Brussel nog steeds “ver” weg al is het vandaag ook onze achtertuin.
    Dan volgen de eerste safety checks op Facebook van vrienden en familie. Sms-berichten van buitenlandse vrienden om te vragen of we ok zijn, of we familie en vrienden in Brussel hebben.

    22 maart zal nooit meer hetzelfde zijn. Ons land zal nooit meer hetzelfde zijn. Ook al zijn we bijna verplicht om ons niet over te geven aan de angst, het is verdomd moeilijk aan het worden.

    Mijn gedachten gaan uit naar alle slachtoffers en hun familie en vrienden, maar ook de hulpdiensten en vooral mijn medemensen die vandaag bewezen hebben dat we hier samen sterker zullen uitkomen. Het doet deugd om al die tweets met #ikwilhelpen en aanverwanten te lezen.
    Dat sprankeltje hoop? Dat blijft nog even overeind.

    life on sneakers – boekvoorstelling

    life on sneakers

    Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover! De boekvoorstelling van Life On Sneakers, een boek waar ik al heel lang naar uitkeek.

    In dit boek vertelt blogster Evi van Rue N√ė haar verhaal. Niet zomaar een verhaal, neen, een pakkend verhaal waar je bij momenten heel stil van wordt.

    Voor wie haar verhaal nog niet kent: ooit was Evi een ambitieuze jonge vrouw met een leuke job en alle voordelen die daar bij horen. Ze ging gezwind door het leven op de high heels waar ik zelf maar al te graag op vertoef. We schrijven juli 2013 wanneer Evi plots zwaar ziek wordt. Ze moet noodgedwongen afscheid nemen van haar carrière en leven zoals ze het op dat moment gewoon is, maar ze komt terug en hoe. Ze vindt haar Plan B en geeft haar toekomst een nieuwe invulling.

    life on sneakers
    life on sneakers
    life on sneakers

    Een boekvoorstelling vertaalt zich meestal in een (laat ons eerlijk zijn: saaie) lezing met een hapje en een drankje. Dit vond Evi helemaal niet bij haar passen en dus werkte ze een bijzonder mooi en pakkend concept uit.

    Read More

    vijf!

    vijf jaar!

    Hiep hiep hiep hoera! Vandaag mag mijn blog vijf kaarsjes uitblazen en daar ben ik best wel trots op!

    Wanneer ik even terugkijk op die eerste post vijf jaar geleden, dan kan ik alleen maar vaststellen dat in vijf jaar tijd ontzettend veel veranderd is, zowel privé als professioneel.
    Eerder dit jaar onderging ook de blog een ware metamorfose waarbij de voertaal Nederlands werd. Ondertussen zijn we bijna drie maanden verder en ik sta nog steeds volledig achter de keuze die ik begin dit jaar gemaakt heb.

    Op het vlak van bloggen kan ik alleen maar dankbaar zijn voor de vele contacten en leuke samenwerkingen die de afgelopen vijf jaar ontstaan zijn. Als ik er dan toch ééntje mag uitpikken, dan kies ik resoluut voor de eerste: de vele contacten en de leuke vriendschappen die hier ondertussen uit ontstaan zijn. Nooit of te nimmer had ik durven denken dat dit dankzij mijn blog mogelijk zou zijn.
    Ook professioneel heeft het mij geen windeieren gelegd want dankzij diezelfde contacten had ik de kans een stukje van de wereld te ontdekken en dikt ook mijn portfolio op regelmatige basis aan.

    Eigenlijk wil ik dus gewoon een welgemeende dankjewel aan jullie kwijt: voor jullie steun en toeverlaat, leuke comments en vriendschap. Je hebt er geen idee van wat dat allemaal doet met een mens, maar ik kan je verzekeren: zot content ben ik op die momenten!

    Op naar de tien! Santé!

    oh baby

    Vandaag vormen Steven en ik welgeteld 11 jaar een koppel. Toen we vorig jaar 10 jaar samen waren hebben eigenlijk niks speciaals gedaan om dat te vieren. Alhoewel ik bij recent telwerk erop uit kwam dat we die 10 jaar toch wel gevierd hebben… en hoe! In augustus verwelkomen we hier ons eerste kindje!

    oh baby

    Toegegeven: ik kon me lange tijd niet identificeren met het label mama. Ik vermoed dat dit meerdere oorzaken had. Zo was er mijn directe omgeving waar het moederschap me enigszins beangstigde. Uiteraard onderschat ik die rol niet, maar toch. Wij hebben een “rijk” leven om het zo te stellen. Wij gaan graag op reis, we genieten graag van wat het leven ons te bieden heeft en ook op het vlak van werk koester ik bepaalde ambities.

    Gelukkig leerde ik de afgelopen jaren mama’s kennen die verschillende rollen op zich namen: ze gaan nog steeds op reis, ook naar verre bestemmingen, hebben een bijberoep en gaan ook nog wel eens op stap zonder kroost.

    Wat uiteindelijk dan toch de aanzet gaf? Ik weet het echt niet, maar ik voelde dat we hier iets misten. We kijken er allebei naar uit om onze waarden en interesses te delen met iemand en hoe cliché het ook mag zijn: de gedachte dat dit iets van ons beiden is, wel dat vind ik nog steeds zo onwerkelijk (op een positieve manier dan).

    Het moederschap vergt ook veel van iemand en ik voel me hier nu ook de volle 100% klaar voor. In de voorbije jaren ben ik mij steeds beter in mijn vel beginnen voelen en nu ben ik op een punt waarvan ik van mezelf vind dat ik dit ook kan doorgeven aan zo’n kleine baby.

    oh baby

    Tot nu toe heb ik weinig reden tot klagen. De eerste drie maanden hadden meer weg van een winterslaap, maar enkele weken geleden ben ik hier gelukkig uit ontwaakt. Nu is het vooral lijstjes opstellen en afwerken. Onze bovenverdieping wordt een paar maanden vroeger onder handen genomen en mijn creatieve geest maakt tegenwoordig overuren want die geboortekaartjes en doopsuiker zullen zichzelf niet aandienen.

    De controlefreak, die krijg ik er echter niet helemaal uit. Ik probeer me hier voor te behoeden en te genieten, maar het is helemaal niet zo makkelijk als het lijkt. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar augustus!

    de tijd gaat snel, gebruik hem wel

    Vandaag is een speciale dag: 2016 is een schrikkeljaar en dus krijgen we er zomaar een dagje extra bij! Dit zette Maarten en Dorothee van het radioprogramma Dauwe & Vancoillie aan het denken. Die 24 uur extra, daar kan je wel wat mee doen, zeker in tijden waar quasi iedereen klaagt dat hij of zij geen tijd heeft voor dit of dat.

    Op Q-Music horen we vandaag dus nog tot 19u Maarten en Dorothee aan het werk waarbij ze op zoek gaan naar hoe de Q-Music luisteraar zijn tijd besteedt en hoe (en vooral) hij tijd kan winnen. Ze geven ook tijd weg in de zin van een aantal originele prijzen. Geef toe, mensen die wekelijks naar het wassalon trekken, zullen zeker gebaat zijn bij een eigen wasmachine, niet?

    Afgelopen week vond er op de website van Q-Music ook de grote Win Tijd-enquête plaats en daar nam ik maar al te graag aan deel. De resultaten waren, voor mij persoonlijk dan toch, best wel confronterend.

    win tijd

    Toegegeven, ik ben vrij organisatorisch ingesteld en dus wordt mijn tijd al vrij effici√ęnt besteed, maar het kan ongetwijfeld beter. Wanneer ik eerlijk ben met mezelf moet ik toegeven dat ik vaak te veel tijd aan sociale media spendeer. Iets wat ik eigenlijk zelf in de hand heb, dus hoog tijd om daar iets aan te doen. Nog wat andere zaken kunnen mij zeker tijd doen winnen, maar ik zie het tot nu toe nog niet zitten om mijn huishouden uit te besteden, daarvoor ben ik net een beetje te veel een controlefreak.

    Hoe ik dan wel tijd probeer te winnen of dat zal proberen? Lees even mee!

    win tijd

    Plannen, plannen, plannen. Ik kan er niet genoeg nadruk op leggen, maar wil je tijd winnen zorg dan voor een goede weekplanning. Dan heb ik het niet enkel over een professionele planning, maar ook die bij jouw thuis. Een huishouden runt zichzelf niet en wil je vanavond op tijd voor de buis zitten voor De Mol dan begin je er maar beter meteen aan.

    Mijn top 3 tips om je planning aan te pakken

    • Stel een weekmenu samen. Voordeel: je doet in het weekend de inkopen voor de ganse week en je gooit echt wel beduidend minder voedsel weg.
    • Plan je huishoudelijke taken in. Klinkt saai, maar alleen het feit al dat je die ambetante zaken kan afvinken, geeft zo’n goed gevoel.
    • Meestal weet je wel wanneer welke facturen in de bus belanden. Zorg voor een vast tijdstip (of twee) per maand om die te behandelen. Niet onnodig computer opzetten en facturen behandelen dus.

    Eigenlijk doet een mens heel wat overbodige taken in het huishouden. Je staat er niet altijd bij stil, maar na verloop van tijd wordt het wel duidelijk: neen, je moet niet alles strijken.

    Mijn top 3 tips om tijd te besparen in het huishouden

    • Strijk alleen wat echt nodig is. Hang niet alles zomaar op het wasrek te drogen en profiteer hiervan wanneer je de strijkmand boven haalt.
    • Multitasken for the win. Gisteren heb ik mijn strijk gedaan terwijl ik naar de koers keek. Ik kon ook gewoon in de zetel liggen, maar die mand met strijk ging daar vandaag nog staan!
    • Zet op elke dag van de week een andere taak in het huishouden op de agenda bij voorkeur √©√©ntje die je makkelijk kan doen terwijl het avondeten op het fornuis staat. Tegen het weekend is een groot deel van de kleine taakjes al achter de rug!

    We willen het niet vaak toegeven, maar sociale media en alle toestellen die daar aan vasthangen, vormen echt wel een tijdrovende factor. Ook hier kan je, mits wat discipline, wat aan doen!

    Mijn top 3 tips om tijd te winnen i.f.v. sociale media

    • Zet die notificaties af! Niets vervelender dan weeral een ping-geluidje of een scherm dat oplicht met die zoveelste Instagram-like of Twitter-mention. Check je sociale media op vaste tijdstippen en zet desnoods wi-fi en mobiele data af. Dan wordt je zeker niet gestoord.
    • Leg die tablet of smartphone aan de andere kant van het huis wanneer je je op een taak wil concentreren. Zo heb je niet de neiging om meteen naar dat toestel te grijpen.
    • Heb je een eigen blog of website? Met een tool zoals Hootsuite kan je makkelijk berichtjes plannen op diverse sociale media. Eenmaal instellen en dan hoef je niet meer achter alle sociale media aan te hollen.

    Tot slot nog wat algemene tips die de tijdsbesteding bevorderen!

    • Werk met to-do lijstjes. Ja, ze zijn mijn stokpaardje, maar ze zijn o zo effici√ęnt. Leg er ook √©√©ntje naast je bed: niets vervelender dan denken aan zaken die je niet mag vergeten terwijl je al in bed ligt.
    • Zorg voor een vast slaapritueel: ik probeer de schermtijd echt wel te reduceren voor het slapengaan. De dagen waarop ik dit toepas, merk ik echt wel een verschil in mijn slaapkwaliteit.
    • Vermijd uitstelgedrag: rond eerst de vervelende taakjes af, dan kan je des te meer van je gewonnen tijd genieten!

    Uiteraard wil ik mij hier niet als expert ter zake profileren, maar ik denk dat iedereen wel wat tips heeft hoe hij of zij aan tijd wint. Ik ben dus alvast benieuwd naar hoe jullie dit aanpakken!


    (kleine noot: voor wie het niet duidelijk is waarom bij deze post foto’s met onze konijnen horen? Als ik ergens tijd probeer te winnen, dan is het wel om meer quality time met deze twee door te brengen. Het brengt me ook helemaal tot rust na een drukke (werk)dag)

    Heb je ook het gevoel dat je vaak tijd tekort komt? Probeer je hier iets aan te doen of laat je de zaken voor wat ze zijn?

    brugge, die scone

    Dankzij mijn blog leerde ik de afgelopen jaren talloze fijne mensen kennen. Ik vermoed dat het één van de redenen is waarom de drive om te bloggen blijft hangen. Om het dan nog niet te hebben over alle kansen die ik hierdoor al gekregen heb.

    Met sommige mensen klikt het gewoon en dan ontmoeten we elkaar al eens in real-life, dat kan na louter online contact, maar dat kan ook na elkaar ontmoet te hebben op één of ander blogevent.
    Eén van die laatste is Lies. Ik leerde haar kennen op de eerste #boostyourpositivity brunch vorig jaar. Het was een zonnige lentedag en ik had mijn nieuwe zilverkleurige schoenen aan. Die doen wat met een mens, blijkbaar, want ze trokken alvast de aandacht van Lies.
    Fast forward naar februari 2016: ondertussen hebben we mekaar gespot op één van de U2-concerten (dit kan geen toeval zijn, tussen 20 000 mensen, denk ik dan) én zagen we elkaar al eens terug op de tweede #boostyourpositivity brunch eind vorig jaar.
    We hebben beiden graag ons fototoestel in de hand en vonden er niet beter op dan aan de vorige ontmoetingen een vervolg te breien.. in Brugge. De hometown van Lies waar ik nu ook niet zo ver vandaan woon.

    Afgelopen weekend was het zover: op een natte, grijze zaterdag hadden we afgesproken op de Markt waarna we ons vlug richting #food begaven, waar ik gereserveerd had voor de lunch. Lies is vegetari√ęr dus riep ik de hulp van enkele lieftallige collega’s in om een adresje te vinden dat wat meer te bieden had dan die ene vegetarische pasta. #food vulde die verwachtingen moeiteloos in. Een uitgebreide kaart (keuzestress!), vlotte en vriendelijke bediening en een (h)eerlijke keuken. Ik ga hier gauw nog eens terug!

    brugge, die scone

    Read More

    bucket list

    Een tijdje terug zag ik de bucket list van Josefien op haar blog passeren. Bij het lezen ervan realiseerde ik me dat ik heel vaak droom of plannen maak voor de toekomst. Meestal in de aard van: ‘ooit zou ik nog wel eens dit of dat willen (doen)’. Uiteindelijk zitten al die idee√ęn in mijn hoofd, maar pende ik ze tot nu toe nergens neer.
    Ik kon dan ook geen betere manier bedenken dan mijn bucket list onmiddellijk op de blog te gooien, doorspekt met beelden van ervaringen die er ooit op stonden en ondertussen geschrapt werden. Motivatie heet zoiets dan.

    Volg je even mee met mij?

    bucket list

    • Een nachtje logeren in de Post Ranch Inn in Big Sur.
    • First class of business class vliegen naar een verre bestemming.
    • Onze huwelijksgeloften hernieuwen tijdens een dienst in de Alpen met onze ouders, broer en zus erbij. En ja, ik weet al helemaal hoe het er moet uit zien, enkel nog de plannen uitwerken.
    • Samenwerken met de fotografen van Apertura Photography voor bovenstaande bullet.

    Read More

    bloggers for think pink

    bloggers for think pink

    Onlangs zag ik bij collega blogger Falderie een post verschijnen over Bloggers for Think Pink.
    Ik denk dat iedereen wel al eens te maken gekregen heeft met borstkanker in zijn of haar (directe) omgeving. Nog veel te vaak krijgen vrouwen wereldwijd deze diagnose te horen, nog veel te vaak sterven vrouwen aan deze vreselijke ziekte.

    Mede daarom was ik onmiddellijk gewonnen voor het initiatief van Madame Stof dat deel uitmaakt van Bloggers for Think Pink. Voor wie deze laatste niet kent: Think-Pink is de nationale borstkankercampagne en via de website Think-Pink, activiteiten, doelgerichte acties, noem maar op, vraagt Think-Pink meer aandacht voor borstkanker en het belang van screeningsmammografie. Voeg daar nog aan toe dat ze informeren, sensibiliseren, wetenschappelijk onderzoek steunen en geld inzamelen voor zorg- en nazorgprojecten en dan weet je dat we deze mensen gewoon keihard moeten steunen.

    Ik was dus meteen overtuigd en kocht via de actie Bloggers for Think Pink een leuke, hippe armband van Madame Stof, die overigens zelf haar mama aan borstkanker verloor. Ik kreeg mijn armband vorige week in de bus en het is niet zomaar een armband, maar gewoonweg een super leuk accessoire met een verhaal. Als dat niet mooi is.

    Wil je ook zo’n armband en het goede doel steunen? Dat kan door voor 2 maart 8 euro te storten op rekeningnummer BE 11 0004 3415 7448 met vermelding van je naam, verzendadres en het aantal armbandjes.

    Ben jij van plan om binnenkort ook te pronken met één van deze leuke armbandjes of zet je je op een andere manier voor een goed doel in?

    with love, by danone

    danone x the breakfast club x valentijn

    Vandaag is het 14 februari, voor de romantici onder ons beter bekend als Valentijn. Mijn man en ik zijn niet bepaald romantische zielen of misschien net wel, op onze eigen manier dan, maar dat is voor een andere keer. Wij zijn voor elkaar bekend als Kelly en Steven, dus hier geen “ge-schat” of weet ik veel wat, ik heb een hekel aan dergelijke koosnaampjes voor hem en haar.

    Read More

    de trein, dat is altijd een beetje reizen

    Afgelopen weekend nam ik nog eens de trein. Dat gebeurt wel vaker. Ik ben geen fan van met de wagen rijden, want dat bezorgt me veel te veel stress. Treinen daarentegen, vind ik best leuk: met de zon op mijn snoet, Starbucks in de ene hand, een goed boek in de andere hand. Wist je trouwens dat een wagon vol reizigers zowat de enigste plaats is waar ik een boek met omgevingslawaai kan lezen?

    Nu, de trein nemen, dat is altijd fijn wanneer alles op wieltjes loopt. Dit weekend was dat eventjes anders. Normaal gezien verwacht ik me dan aan ongelukkige reizigers die te pas en te onpas nog maar eens een klaagzang opvoeren, maar nee, zaterdag was het net iets anders.

    Ik voelde mij een echte bofkont want mijn treingezelschap bestond uit een drie positivo’s. De twee Italiaanse (?) dames rechts van mij tel ik voor alle duidelijkheid niet mee. Nochtans vind ik Italiaans een wreed schone taal.
    Nee, het begon al toen de conducteur ons meldde dat we toch maar even een ander traject zouden nemen. Ik zag de ogen van de dame recht tegenover mij al fonkelen: ze was ervan overtuigd dat we onderweg in een partytrein zouden transformeren. De heren links waren al content dat we in Antwerpen zouden geraken, party of niet.
    Zo ver is het niet gekomen. De trein hield halt in Mechelen waar ons een overstap wachtte. Weeral verbaasden mijn medereizigers me met de nodige animo: het zonnetje scheen dus die overstap zou ons wel deugd doen.

    Wat een verademing was het om het openbaar vervoer te nemen met dit gezelschap. Ik schets de zaken nu misschien wat zwart-wit, maar meestal bevind ik me in de tegenovergestelde situatie. Het was een aangename verrassing dat ook andere mensen er in slagen steeds het positieve in alles te zien.

    Op de terugweg vertaalde dat positieve zich onverwachts in een warme choco mét slagroom. Waar een afgeschafte trein al niet goed voor is.

    Of zoals de dame in het gezelschap zei: “de trein, dat is altijd een beetje reizen”. En gelijk heeft ze.

    ps: misschien wat raad voor de NMBS, een goede communicatie kan veel reizigersleed voorkomen

    met z’n allen aan de feestdis

    nieuwjaar

    Ondertussen zijn we alweer een weekje aan het werk en lijken de feestdagen een eeuwigheid geleden. Straks sneuvelt ook hier de kerstboom en dan is het helemaal voorbij. Wat de feestdagen betreft: wij hielden het vrij rustig in die periode.
    Onze families zijn niet bepaald groot te noemen dus worden de etentjes hier beperkt tot Kerstavond en Kerstdag bij de ouderparen van respectievelijk mijn man en ikzelf.

    Read More

    dit was mijn 2015

    dit was mijn 2015

    Ondertussen zijn we bijna aan het einde van de vijfde dag van het nieuwe jaar, maar ik wou jullie mijn 2015 toch niet onthouden.

    Vooraleer ik aan dit overzicht begin, toch een woordje uitleg bij deze blog post. De frequente lezers onder jullie zullen waarschijnlijk even vreemd opkijken dat het er hier in het Nederlands aan toe gaat.
    Een nieuw jaar doet wat met een mens zou je kunnen zeggen, maar de eerlijkheid gebiedt me jullie te vertellen dat ik het voorbije halfjaar de overstap al aan het overwegen was. Ik had het er met mijn wederhelft over, met enkele collega-bloggers en uiteindelijk ben ik gewoon mijn hart gevolgd.

    Na bijna vijftien jaar bloggen in het Engels was ik aan iets nieuws toe. In 2001 was het ook maar evident dat ik in het Engels zou schrijven want blogs waren toen nog niet zo’n hot topic zoals ze dat nu zijn. Jarenlang bleef ik het Engels, mijn grote liefde, trouw. Ja, soms wou ik dat ik een ‘native speaker’ was zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Al was het maar om ‘I love you’ te kunnen zeggen.

    Het laatste jaar ben ik mij echter meer en meer gaan toeleggen op projecten waar een hoofdzakelijk Nederlandstalige equipe achter stond, denk maar aan #boostyourpositivity. Ik lees ook meer en meer Nederlandstalige blogs en de teksten voor mijn blogposts komen almaar vaker in het Nederlands (in mijn hoofd dan).

    Uiteindelijk heb ik op 1 januari (kan het nog meer symbolisch?) de knoop doorgehakt. Bij een taalswitch hoort ook een nieuwe layout waarover ik meer dan tevreden ben.

    Het archief, in het Engels, blijft, laat dat duidelijk zijn. Ik sta nog steeds achter de inhoud van mijn blogposts en vond de taal nu niet meteen een reden om met een lege databank te starten.

    Uiteraard hoop ik dat jullie ook in 2016 trouw mijn avonturen blijven volgen, ik heb alvast heel wat op de planning staan om jullie voor te schotelen.

    Rest mij dan nog jullie de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar over te brengen en even een kort overzicht van mijn 2015 mee te geven!

    Read More

    christmas, the wanderlust edition

    christmas, the wanderlust edition

    In case you didn’t know, I basically adore Christmas. The first Christmas tunes hit Spotify back in August and now I barely listen to anything else (well, except for end of year-lists, that is).
    My biggest pride is my Christmas tree. I’m a tad bit sad it’s once again the plastic one we keep on the attic, but when it’s all set up, I can’t help but falling in love with it over and over again.

    Read More

    #myvitabreak – week 4

    #myvitabreak week 4

    Remember when I first wrote about #myvitabreak, shorty after the launch event I attended? Right, that’s over four weeks ago, which also means that the challenge has come to an end. Today is my last weekly round-up, but of course I’ll continue to practice most of the challenges even though the #myvitabreak story comes to and.

    Let’s take a look at this final week, shall we?

    Read More

    #myvitabreak – week 2

    myvitabreak week 2

    Before tucking in early tonight, I wanted to share my weekly update on the #myvitabreak project as I’m wrapping up week two as I’m writing this. I shared the daily Instagram challenges over the course of the week except for yesterday when I took the day off. After what happened in Paris on Friday night, it just didn’t feel right to appear all happy online mainly because I really didn’t feel happy… at all.

    I’m a trooper, you know, but watching the footage late Friday night and reading the various news outlets on Saturday morning, tears welled up. This is Paris we’re talking about, my first love. Where they speak French, the first language I was taught besides my native language. In France, which has been my family’s vacation destination since forever. In the city where my husband and I travelled to for our first holiday together. The city of light, the first city I fell in love with years ago.

    Life, however, goes on. It must go on. We cannot indulge in any fear and have to stay strong, for Paris and the rest of this world we live in.

    Read More

    liesbeth+kristof married

    krissielovesvinkie

    I’m sorry, you guys. I had these two lovebirds’ engagement session lined up, but I just couldn’t wait to share their wedding photos from Santorini. Blame it on the current #boostyourpositivity Instagram challenge #throwbacktosummer. Yes, I’m prone to hashtags like that.

    Click through to relive their best day ever on one of the most beautiful islands surrounding Greece.

    Read More

    my body and me – #boostyourpositivity

    A new #boostyourpositivity theme has been sitting on my virtual blogging shelf ever since it was announced almost two weeks ago. While my morning routine proved quite easy to write about, the work topic wasn’t very much so. Imagine what went through my mind when I read about the third theme: describe your relationship with your body. I have been running from writing this post ever since, but decided that today I would have to bite the bullet. Eventually I did postpone writing this until 6pm… Crazy, huh? Let’s get this over and done with, shall we?

    Read More

    and the trees are stripped bare

    october

    The trees are supposed to be stripped bare in October, but we have been fortunate to experience a real Indian summer and I couldn’t be happier about it.
    Turns out I do need that vitamin D more than I thought I did, me being the self-proclaimed queen of winter.

    Read More

    work hard, play hard – #boostyourpositivity

    This edition of #boostyourpositivity has had me struggling, you know. In a positive way, though, as it has me reflecting on things, which is good. I like a challenge or two when it comes to that.
    Anyway, this post is a bit overdue since we kicked off this Monday with a new theme (body), but I still wanted to write a little something about the previous theme: #showyourjob.

    Read More

    rise and shine! – #boostyourpositivity

    rise and shine! - #boostyourpositivity

    If you’re part of the Belgian blogosphere you’ve probably noticed that #boostyourpositivity, the blogger initiative by Danone (Activia) and Walkie Talkie PR, is back for a second edition!
    I couldn’t be happier about this, since I thoroughly enjoyed the previous edition where I got to know (and meet!) several wonderful people with whom I still stay in touch to date.

    Read More

    throwback thursday #1 – pepe

    pepe

    Ever since I first discovered the throwback Thursday hashtag on Instagram, #tbt, I loved the idea about it. As you may well be aware, photography is a big part of my life and I love to browse my photo books, reminiscing about the good old times.

    Since I am a big fan of the concept I thought about integrating it here on the blog as a new theme. I’m not going to commit to this on vast frequency, but expect it to pop-up occasionally.

    Ready? Then let’s get to the first #tbt on this blog. Click below to read the full post.

    Read More

    1 2 3