oh baby

moederdag

moederdag

Vandaag vierde ik voor het eerst moederdag in de rol van mama. Vorig jaar was ik ruim een half jaar zwanger en vierde ik ook al een beetje moederdag. Ondertussen weet ik wel beter: het valt niet te vergelijken met ‘the real thing’. Het werd een echte familiedag. ’s Morgens een lekker ontbijt met mijn man en dochter en de rest van de dag spendeerden we bij mijn mama en schoonmama. Emma was content en ik ook. Meer moet dat niet zijn.

Het deed me wel even stilstaan bij het moederschap. Nu ik zelf mama ben, apprecieer ik des te meer de rol die mijn ouders tot nu toe (in mijn leven) speelden en nog steeds spelen. Van onschatbare waarde zijn ze en ik hoop dat Emma hier later ook zo over denkt.
Ik vind het ontzettend moeilijk om te omschrijven wat het moederschap met een mens doet. Dat het iets met een mens doet, dat staat vast. Alleen.. ik vind er de woorden niet voor. Elke dag verbaast het mij opnieuw. Ik zal het ook niet ontkennen: het heeft me wel degelijk veranderd. Ik sta anders in het leven. Dat heeft ook te maken met ouder worden, dat geef ik toe. Maar een grote hap heeft wel te maken met het moederschap.

Toch wil ik vandaag ook even stilstaan bij wie een mama verloren heeft. Of die er van droomt om mama te worden. Of die het nooit meer kan worden. We staan er niet vaak bij stil, maar voor deze mensen moet dit echt een moeilijke dag zijn. Het heeft geen zin om hier zinnen neer te pennen à la ‘ik kan me voorstellen dat…’ want dat kan ik niet.
Ik prijs me elke dag gelukkig dat ik mijn mama nog heb en dat ik een mama mocht worden. Ik heb lange tijd gedacht dat dat laatste niet zou gebeuren. Neen, wij hebben geen ‘problemen’ gekend, integendeel. We dachten gewoon dat het ouderschap niet aan ons besteed was. Tot een tijdje terug ons gezin toch niet zo compleet aanvoelde als ik dacht. Nu Emma er is, is het plaatje wel compleet. Nooit gedacht dat dit plaatje nog zou komen, maar ik ben er verdomd gelukkig mee en vooral: dankbaar.

Fijne moederdag!

hashtag babyspam

De titel van dit blogbericht spookt al een aantal dagen door mijn hoofd. Niet noodzakelijk het woord ‘babyspam’, maar wel alles wat er rond hangt.

babyspam

Eigenlijk ging ik hier niet eens over schrijven. Tot ik deze voormiddag een selfie nam met Emma. Daar was hij dan: de twijfel. Ja, dat lees je goed: twijfel. Twijfel om dit beeld online te zwieren. Wie mij een beetje kent, weet dat Instagram voor mij een online, visueel dagboek is. Voor mij, van mij: mijn feed reflecteert perfect hoe ik in het leven sta. Ik hou er van om door mijn feed te scrollen en herinneringen boven te halen. Ik zou dan ook best kunnen leven met een private account, maar ik kies er voor om mijn dagboek te delen. Zulke grote geheimen vind je er toch niet in terug. Ik heb zelf best voyeuristische trekjes en mijn volgers blijkbaar ook. Waar raap ik anders iets meer dan 1600 zielen bijeen, right?

En toch is daar plots die twijfel. Enkele jaren terug had ik deze woorden ook kunnen neerpennen. Toen kreeg ik wel eens commentaren dat ik toch wel veel deelde. Of dat nu wel moest, zoveel foto’s van onze reis online gooien (én op Instagram én op Facebook). Wellicht zijn niet alle mensen zoals ik. Wanneer ik een paradijselijk strand of Fifth Avenue te zien krijg, dan geniet ik mee.

Zo ook nu met Emma. Babyspam to the max! Ik wist het al op voorhand: ik neem graag foto’s en liefst zo veel mogelijk. Mijn camera roll staat dan ook bomvol foto’s van Emma. Er is altijd wel een moment dat ik wil vastleggen en ja, dat deel ik dan ook graag. Blijkbaar vinden mijn volgers dat ook leuk. Foto’s mét baby scoren nu eenmaal veel beter dan foto’s met konijn (sorry Charlie! sorry Lily!) of eten. En ook nu storen mensen zich aan die hoeveelheid foto’s.

Ik had het er deze week nog over met een andere new mom. De manier waarop dit dan (door de mama’s in kwestie) gecounterd wordt, is de hashtag #babyspam. Eigenlijk is die er gewoon te veel aan. Mijn of jouw baby is geen spam, die is gewoon onze baby. Die baby maakt nu eenmaal deel uit van ons leven en hippe reisjes staan op een laag pitje. We doen het dus met veel baby, af en toe een #tbt van de USA en de eeuwige constante: eten. Want dat laatste doen we nog, al is het iets vaker thuis dan op locatie.

Lieve mama’s: laat die hashtag babyspam achterwege. Post desnoods tien foto’s per dag van jullie baby, maar doe vooral waar je zin in hebt. Focus op het nu, op jullie baby en wees niet bang om dit te delen. En vooral geen #sorrynotsorry. Mama zijn, daar zeg je geen sorry voor.

niyu – de nieuwe dreambee collectie

Een tijdje terug ontving ik een leuk pakket van Dreambaby en Primetime met hierin enkele items uit de nieuwste Dreambee-collectie. Hoofdrolspeler van dienst is de pinguïn Niyu.

niyu | dreambee by dreambaby

Voor wie Dreambee nog niet kent: dit is het huismerk van Dreambaby. Het wordt iedere twee jaar vernieuwd met een jaarlijkse overlap zodat er elk jaar iets nieuws in de winkel ligt. Tot eind 2018 vind je Niyu, samen met zijn voorganger Ayko, in de rekken.

niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby

Het assortiment is heel uitgebreid en aanwezig in bijna alle productcategorieën. Eerlijk is eerlijk: Ayko kon me niet helemaal bekoren, maar gelukkig was Otto nog beschikbaar bij het aanleggen van de geboortelijst voor Emma. Niyu is dan weer helemaal mijn ding, ik vind een pinguïn dan ook heel fascinerend en zelfs mooi.

Emma kreeg een aantal items in muntgroen toegestuurd, maar vrijwel alles is ook in lichtroze en zachtgrijs beschikbaar. Ik hou wel van die zachte kleuren: helemaal niet schreeuwerig, maar toch voldoende speels. Een mooi evenwicht!

niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby

Op dit moment is Emma vooral fan van Niyu in knuffelvorm al dienen alle voorwerpen tegenwoordig om op te sabbelen. De knuffel heeft het alleszins niet makkelijk want het is voortdurend opboksen tegen Emma’s voeten (die tenen moeten ongelooflijk lekker zijn!).
Haar drinkbeker wordt sinds kort gebruikt als tussenstap om te leren drinken uit een beker. De washandjes zijn mijn favoriet want ze zijn ongelooflijk zacht. Emma gaat heel graag in bad en geniet nu dubbel!

niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby

Voor wie nu al verkocht is: er loopt momenteel een leuke actie bij Dreambaby. Wanneer je voor minimum 30 euro Niyu-artikelen koopt, krijg je er een gratis Niyu-boekje bovenop. Het is dus best mogelijk dat ik straks nog even mijn virtuele boodschappenmandje vul!

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

Emma wordt dinsdag zes maanden. Zes maanden, klinkt als een mijlpaal, niet? Wellicht heeft dat vooral te maken met het feit dat er nu ook in jaren kan gesproken worden. Al is het maar een half jaar, het klinkt al heel wat anders dan maanden, laat staan weken.

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

En toch vond ik vier, vijf maand een grotere mijlpaal. Zoveel nieuwe ervaringen: van de eerste weekjes crèche tot de groentenpapjes. Om nog maar te zwijgen over de eerste koortsaanval en dergelijke. Dan is zes maanden toch maar magertjes qua nieuwe ervaringen.
Tenzij ze morgen plots kan rollen en rechtzitten, dan zwijg ik opnieuw, beloofd!

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

Nu we die zes maanden bereikt hebben, vraag ik me af hoe lang ik mij nog een new mom kan noemen. Gevoelsmatig is dit eeuwig want alles met Emma zal de eerste keer zijn. Bij een tweede kind (komt er niet voor alle duidelijkheid) zou ik me al vlugger new mom af voelen. Nu blijft het maar voortduren. Ik heb het gevoel dat ik net als Emma heel veel moet leren, maar samen slaan we ons er wel door.

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

Wanneer ik naar mijn omgeving kijk, besef ik dat ik geluk heb. Wij mogen absoluut niet klagen en ik doe dat ook niet. Emma is een rustige, vrolijke baby die ons een voortreffelijke nachtrust bezorgt. Mocht je het tegenovergestelde denken: ook ten huize Van Ryckeghem is het niet altijd rozengeur en maneschijn, hoor. Bij elk bezoek aan Kind & Gezin worden we op het lage gewicht van Emma gewezen. Elke keer opnieuw. Als er een prijs uitgereikt mocht worden voor organisaties die een mens de grond inboren dan gaan zij ongetwijfeld met de eerste prijs lopen. Wij maken ons voorlopig weinig zorgen. Emma volgt haar eigen curve, is vrolijk en slaapt goed. Ook de pediater maakt zich over deze combinatie geen zorgen. Wie is K&G dan om zich hier te moeien, right?

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

De meeste frappante ervaringen en uitspraken hield ik ook de voorbije maanden bij. Hierna volgt een bloemlezing die ik jullie niet wou onthouden.

  • Eens je mama bent, word je aangesproken als ‘beste mama’. Ik zal het toch moeilijk blijven hebben met die definitie van één rol per vrouw (die moeder is).
  • Oorbellen, kettingen en lang haar zijn niet meer veilig, maar als vrouw zijnde, volhard je en verdraag je al het getrek dat er uit volgt.
  • Vast voedsel vergt een nieuwe uitdaging: hoe kom ik hier zonder vlekken onderuit? Het mocht een Olympische discipline zijn, jawel!
  • Als moeder een afkeer van voeten hebben en je dochter constant haar tenen in haar mond zien duwen, is, elke dag opnieuw, een verschrikking.
  • Onvoorwaardelijke liefde: hoe erg het ook klinkt, je beseft pas wat dit is eens je mama bent (of is toch in mijn geval zo).

(alle foto’s: Kelly Steenlandt & Steven Van Ryckeghem, behalve foto negen: Silvie Bonne)

de kronieken van een new mom III

de kronieken van een new mom III

Drie maand is ze ondertussen! Al wat meer zelfs. Bijna 16 weken om precies te zijn. Dat betekent dus dat ik opnieuw aan het werk ben en dit sinds maandag. Vandaag geniet ik van een dagje verlof en ik zet deze 4/5 nog minimum 21 maanden verder. Binnenkort een vast moment op dinsdag, maar deze eerste week op donderdag want deze namiddag mogen we naar onze vrienden bij Kind & Gezin. Las je daar wat sarcasme tussen de regels door dan zit je op het goede spoor. Emma en ik zijn niet bepaald fan van Kind & Gezin. Benieuwd wat ons derde bezoekje in petto heeft!

Read More

de kronieken van een new mom II

Emma is ondertussen al twee maand (say what?!) dus hoog tijd voor een nieuwe Kronieken van een New Mom! Ondertussen heb ik toch al even de tijd gevonden om de winnaar van de pronostiek te bepalen. Dat lijkt ook alweer eeuwen geleden, maar er is wel degelijk een winnaar, een man zelfs! Tim zat er wel heel dicht bij en ook de naam (Emilia) ligt in de aard van Emma. Qua datum en gewicht zat hij er ook het dichtst bij. De lengte werd trouwens perfect ingeschat. Binnenkort zien jullie dus wel nog een aantal foto’s van het gezinnetje van Tim, Kim, Harry en Bo passeren!

de kronieken van een new mom II

Ze weet ondertussen al heel goed hoe ze moet lachen en doet dit vooral naar ons na een fles of verse pamper (hoe zou je zelf zijn?). Dat die iPhone en dat fototoestel eigenlijk ook om naar te lachen zijn, dat is ze nog aan het leren. Maar ik geef toe: elke keer ze lacht, smelt ik een beetje.

de kronieken van een new mom II

Read More

de kronieken van een new mom

Zonder al te pretentieus te klinken: ik heb de indruk dat de kronieken van een zwangere vrouw best gesmaakt werden. Ik had vooraf al even laten vallen dat er misschien een vervolg zou komen, maar dat was natuurlijk afhankelijk van mijn ervaringen en of ik wel voldoende stof tot schrijven had. Dat laatste blijkt zeker het geval en dus bleef enkel de naam van de reeks nog een vraag. Daarover viel snel een beslissing: ik vind de term ‘new mom’ leuk klinken. Die wordt dan ook op zowat alle gossip sites gehanteerd wanneer het over new (celebrity) moms gaat. Als ik een beetje goed reken (nooit een kei in wiskunde geweest), dan kan ik die term wel een jaar gebruiken (ja, nu waan ik me echt wel even Kim K). Daarmee zijn dus de kronieken van een new mom geboren. Enjoy!

de kronieken van een new mom I

Read More

welkom emma!

Ze is er! Ja, een zij! Een meisje! Emma is haar naam en ondertussen is ze alweer een weekje oud. Wie ooit beweerde dat de tijd nog sneller gaat eens je mama of papa bent, mag zijn formule dringend aanpassen (factor één miljoen komt aardig in de buurt).

emma

Read More

de kronieken van een zwangere vrouw IV

de kronieken van een zwangere vrouw IV

Ik kan er op dit moment echt niet bij dat het al vier (!) weken geleden is dat ik nog even de kronieken boven haalde. Zei ik toen dat 30 weken akelig dichtbij was? Jazeker, en ik ben momenteel nog op zoek naar een superlatief om mijn gevoel bij 34 weken uit te drukken (wie weet vind ik nog iets voor het einde van deze blogpost).
Alles verloopt hier nog goed (voor zover ik weet want een zwangerschap is nu niet meteen de ideale situatie voor een controlefreak als ik) en ik ben blij dat ik voorlopig nog redelijk wat energie over heb (wanneer mij een goede nachtrust gegund is, tenminste).
De fotoshoot vier weken terug verliep heel goed: ideaal weertje (zelfs iets te warm voor mij) en we zijn ontzettend blij met het resultaat. Ik laat de eer aan onze fotografe Silvie Bonne om de beelden op haar blog te delen en die link komen jullie dan wel via Facebook en dergelijke te weten.
Ik denk dat we nu zowat alle benodigdheden voor de doopsuiker in huis hebben en ook voor het geboortekaartje zijn we zo goed als rond. Gisterenavond heb ik dan toch maar eens de kinderwagen besteld, een Bugaboo Cameleon 3 voor de kenners/liefhebbers, en het kind heeft ondertussen ook een bed (zit nog in de doos welteverstaan, jaag ons niet op, hé).
Er rest mij nog welgeteld anderhalve week op kantoor aangezien we tijdens de zomer collectief sluiten. Ik zal niet ontkennen dat ik hoop toch wat van dat verlof te kunnen genieten (in de zin van niet te vroeg bevallen of geen platte rust voorgeschreven te krijgen) want ik heb nog wat leuke dingen gepland: een mens is immers nooit zwanger genoeg om te brunchen, nietwaar?
Vorige week werd ik trouwens in de watten gelegd (of de baby dan toch) door de vriendengroep van het middelbaar. We gingen samen een hapje eten bij wijze van baby shower en de baby werd nu al overladen met cadeautjes.
De eindspurt is nu dus echt wel ingezet en ik vind het vooral spannend of ik nog een deel V van deze rubriek op jullie zal kunnen loslaten (ik hoop van wel!). Geen foto van mij deze keer (niet dat ik te rond ben, maar ik moest die Maxi-Cosi toch eens testen, hé?), maar wie mij volgt op Instagram zal de bump nog wel te zien krijgen.

En dan nu… on with the show!

de kronieken van een zwangere vrouw IV

Zwanger zijn, dat is:

  • tot nu toe opvallend weinig vragen krijgen over borstvoeding. Ik heb ervoor gekozen om dit niet te doen en had wat meer reactie hierop verwacht, maar blijkbaar ligt die tijd toch al achter ons (of vergis ik me en moet ik me verwachten aan tientallen pro-borstvoedingscomments?).
  • het risico lopen half mamablogland op mijn dak te krijgen, maar ik pas voor de kraamkost. Het kan me echt niet boeien. Ik ben gesteld op mijn eigen keuken en bij uitbreiding die van mijn mama (ik zou ook een aantal restaurants kunnen opnoemen, maar dat zal er niet in zitten de eerste weken, zeker?), maar voor de rest verwacht ik niet dat mijn bezoek in de kookpotten staat te roeren.
  • misschien te positief ingesteld zijn. Dit sluit ook naadloos aan op vorig puntje denk ik. Ik zie het allemaal vrij positief: de bevalling én wat er na komt. Misschien is het omdat ik ouder ben, maar ik merk dat ik veel rustiger geworden ben. Veel heeft natuurlijk ook te maken met hoe ik alle verhalen die op mij afkomen, begin te filteren. Mensen hebben er echt wel wat van weg om die positieve ingesteldheid helemaal naar beneden te halen. Wat is eigenlijk hun probleem, vraag ik mij vaak af. Is een bemoedigend woordje te veel gevraagd?
  • realistisch zijn over wat er in de koffer richting kraamkliniek gaat. Een pyjama wordt het niet, maar ik ben realistisch en zal nu ook niet mijn zomergaderobe van vorig jaar uit de kast halen.
  • een glaasje wijn missen. Ik wist wat me te wachten stond en ik mis het wel degelijk en ben niet te beroerd om dat hier toe te geven. Dat staat zeker niet op het menu in de kraamkliniek?
  • een beetje bang zijn wat mensen mee zullen brengen. Ik ben dan ook een moeilijk geval die het niet goed kan verbergen wanneer ze iets niet mooi vindt. Ter info: bloemen en kitscherige “welcome baby boy/girl” ballonnen zijn niet aan mij besteed. Voor wie een idee van mijn stijl wil hebben: de lijst komt bij Wolf & Wolkje terecht!
  • je intentie om mét pijn te bevallen kenbaar maken waarbij sommige mensen de nood voelen om nog maar eens te benadrukken hoe pijnlijk bevallen wel is. Is dit een soort van wedstrijd misschien, “Ik een epidurale, jij een epidurale”?
  • je schoonouders die meer weg hebben van een pakjesdienst dan wat anders. Ik durf de pakketjes die ze de voorbije weken ontvangen hebben al niet meer te tellen (waarvoor dank).

Zo, ik ben door mijn voorraad heen. Kwestie van alles gezegd te hebben indien ik week 38 niet haal, hé. Indien ik die toch haal, dan doe ik de komende vier weken ongetwijfeld nog tonnen inspiratie op!

de kronieken van een zwangere vrouw III

de kronieken van een zwangere vrouw III

En, hoe gaat dat nog met jullie? Hier alles dik in orde. Dik, jawel, want die buik begint toch wel behoorlijke proporties aan te nemen. Ik kan voorlopig nog steeds mijn teennagels lakken, dus al bij al valt het mee (een mens moet prioriteiten hebben in ’t leven, nietwaar?).
Ondertussen vind ik 30 weken akelig dichtbij. Bij het volgende cijfertje dat vooraan komt te staan, is de baby er misschien wel al of zal het in elk geval niet lang meer duren.
Ik heb het afgelopen weekend dan ook voor mijn computer gespendeerd en mijn kennis van Adobe Illustrator opgefrist. Ook de props voor de newborn shoot die ik (zelf) wil doen, werden besteld.
Mijn checklist wordt elke dag wel ergens afgevinkt en ook dat zorgt voor een geruststellend gevoel.
Niet onbelangrijk: nu vrijdag staat er een fotoshoot op het programma. Zoals het er nu naar uitziet, krijgen we mooi weer, dus duimen maar dat dit zo blijft! Fotografe van dienst is trouwens Silvie Bonne, neem zeker eens een kijkje op haar website mocht je haar nog niet kennen.

En dan nu…

Zwanger zijn, dat is:

  • erop gewezen worden hoe kort ons bevallingsverlof wel is. Onze Kroatische vrienden die vorige maand op bezoek waren, keken ons met enige verbazing aan. Na de bevalling blijven ze daar een jaar thuis. Persoonlijk vond ik dit wel heel lang en ook professioneel zou ik het minder vinden om zo lang ‘uit het werk’ te zijn.
  • nog steeds veel schoenen kunnen kopen. Dat compenseert ruimschoots voor de zomermode die ik aan mijn neus zie voorbij gaan. Voorlopig gebeurt hier alles nog on (very) high heels, benieuwd hoe lang ik dat nog kan volhouden!
  • vaker dingen vergeten. Zou er dan toch iets van aan zijn, van die zogeheten zwangerschapsdementie?
  • ontdekken wie je allemaal op online kanalen zoals een blog, Instagram of Facebook volgt. Dan heb ik het vooral over mensen die je ook in het echte leven kent.
  • enkel de toekomstige mama die in the picture staat, helaas. Kom je als koppel iemand tegen, dan gaan de wensen richting mama. En de papa? Die stond erbij en die keek ernaar. Akkoord, ik draag de baby 9 maanden, maar ook voor mijn man is het een serieuze aanpassing. Hij ‘ervaart’ ook bijster weinig op dit moment en is er vooral bij als toeschouwer (zeker wanneer de baby een schopconcert heeft terwijl ik op het werk zit), maar daarom niet minder aanwezig. Just my two cents, weet je wel.
  • iedereen die er van uitgaat dat je x aantal kinderen zal hebben. De rekening wordt steeds voor jou gemaakt, bij alles wat je onderneemt. Deze kwam al in de eerste editie aan bod, maar blijft vaker voorkomen dan me lief is, vandaar dat hij er nog eens tussen mag!

Op naar de volgende editie! Ik hoop er toch nog twee te kunnen doen, maar dat wordt afwachten, natuurlijk!

we hebben een meter en peter!

we hebben een meter en peter
we hebben een meter en peter

Sinds vorige week heeft onze baby alvast een meter en peter. We zijn hier nogal traditioneel ingesteld dus bijgevolg is mijn mama meter en mijn schoonpapa de peter van ons kindje.

Ik was er vrij snel aan uit hoe we een eventuele zwangerschap zouden aankondigen (dat verhaal lees je hier), maar op een idee voor het meter -en peterschap was het toch even wachten. Tot ik weer die gelukskoekjes in mijn vizier kreeg. Ik had al eens een poging of twee ondernomen om die te maken, maar ze mislukten elke keer opnieuw. Enkele weken terug las ik een blogpost van Emily waarin zij blijkbaar een leuk recept had gevonden en toegaf zelf ook enkele mislukte pogingen achter de rug te hebben. Derde keer, goede keer, dacht ik toen en ik ging op een woensdagavond aan de slag. Geloof het of niet: sinds die dag heb ik hét recept om ze te maken. Het is geen eenvoudige taak, dat geef ik al mee: ik denk dat ik iets meer dan twee uur over een 12-tal van deze koekjes doe, maar ze zijn het zo waard.

we hebben een meter en peter

Read More

de kronieken van een zwangere vrouw II

de kronieken van een zwangere vrouw II

Week 26 en hier zijn we terug met een statusupdate. De inspiratie blijft maar toestromen waarvoor dank aan mijn nabije, maar ook minder nabije omgeving!

Ondertussen ben ik nog steeds bezig aan het geboortekaartje. De afgelopen vier weken was het vooral brainstormen over de uitwerking en vandaag staan we heel dicht bij een abonnement op Adobe Creative Cloud. Er komt dus schot in de zaak. Het eerste concept voor de doopsuiker werd uitgewerkt, deze week waag ik me aan nummer twee hier op ons terras in het zonnetje. Over dat laatste gesproken: de parasol is besteld en ondertussen doe ik het gewoon met factor 50 en een zonnehoed met diva-proporties.
Voor ik het vergeet: een meter en peter hebben we ondertussen ook al. Hoe we dat juist gevraagd hebben en wie ze zijn, zal je hier nog lezen.

de kronieken van een zwangere vrouw II

Read More

de kronieken van een zwangere vrouw I

de kronieken van een zwangere vrouw I

Ondertussen ben ik al 22 weken zwanger (ja, de foto is van 21 weken: toen had ik een betere dag). Ik ben dus al halverwege! En ik maar denken dat een dracht van 9 maanden lang was. Dat is het dus niet: voor we het weten is die baby hier. Ik zal maar niet denken aan mijn to-do lijstje!
Nu, genoeg geleuterd, hoog tijd voor een statusupdate. Ik kan niet geloven dat ik deze nog niet bezorgd heb, maar geloof me, ik noteer vlijtig alle opmerkingen en hersenkronkels die de revue passeren in mijn iPhone of schriftje.

Zwanger zijn, dat is

  • vaarwel onbezorgdheid. Ik lag al vele nachten te piekeren, maar dat is niets vergeleken met wat er nu in mijn hoofd omgaat. Eerlijk? Ik zal blij zijn als de baby er is, gezond en wel.
  • je een hoedje schrikken wanneer een collega proficiat zegt in plaats van gelukkig nieuwjaar terwijl je op dat moment nog maar 8 weken zwanger bent.
  • je broek openzetten op het werk (leve een eigen bureau!) en dan maar hopen dat je baas net niet op dat moment binnen komt.
  • mensen die de nood voelen om hun verhaal (vooral in de negatieve zin dan) te delen. Mensen waarmee je eigenlijk totaal geen band hebt.
  • een frituur van ettelijke kilometers ver kunnen ruiken. En jij maar denken dat het al sterk was dat je dit kon toen je niet zwanger was.
  • die trui om het beginnend buikje nog te verbergen, gebruiken als Instagram-achtergrond. We have a winner!
  • advies krijgen om de striemen tegen te gaan die je al voor je zwangerschap had.
  • een overbezorgde omgeving. Vraag ook eens aan je niet-zwangere medemens hoe het met hem of haar gaat!
  • mensen die beginnen over een 2de baby terwijl je net de komst van nummer 1 hebt aangekondigd? Pressure much?
  • de vraag krijgen wanneer die gezinswagen er nu komt terwijl in jouw wagen perfect vier passagiers kunnen meerijden.

Ik heb er zo nog wel een paar, maar deze bewaar ik voor later. Omwille van privacytoestanden vermeld ik ook wijselijk de eigenaars van bovenstaande opmerkingen niet.
Op de vraag “hoe is ‘t?” zal ik vandaag dan ook niet antwoorden, dat hou ik voor de volgende keer. Kwestie van zelf niet te zondigen tegen nummer 8.

En, hoe gaat het met jullie?

hoe wij de zwangerschap aankondigden

Nog voor ik een (ongeveer) positieve zwangerschapstest in mijn handen had, was ik al aan het brainstormen hoe ik die eventuele zwangerschap zou aankondigen. Met de nodige vrees dat ik het lot op dat moment aan het tarten was, dat wel.

Nu, ik ben, zonder pretentieus te klinken, iemand die best wel creatief is en een simpele ‘hé, wij verwachten een kindje’ zou voor mij niet voldoende zijn.

aankondiging zwangerschap

Read More