oh baby

ouderzonden – luxuria

Ondertussen zitten we al aan de derde week van de ouderzonden blog challenge. Het thema deze week vond ik opnieuw wat moeilijker (te bespreken), namelijk: luxuria oftewel onkuisheid/lust/wellust: wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ouderzonden - 3. Lust

Love yourself more

Mezelf graag zien, valt bij mij op te splitsen in twee delen: fysiek en mentaal. Fysiek zie ik mezelf niet altijd even graag, maar tijdens mijn zwangerschap vond ik dat ik er heel goed uitzag en dat straalde ik ook uit. Er is een reden waarom mijn online profielfoto nog steeds een portret van tijdens mijn zwangerschap is! Wat erna kwam, is een ander verhaal. De eerste weken blijft die befaamde pregancy glow (ik ben en blijf er heilig van overtuigd dat die bestaat) nog even, maar dan is het heel snel back to reality. Ik heb héél lang mijn zwangerschapsbroeken gedragen tot ik op er een moment écht wel genoeg van had. Momenteel is mijn gewicht en dus ook mijn fysieke ik mijn grootste vijand, maar daar wijd ik wel eens een apart hoofdstuk aan.
Zelfzorg is er natuurlijk ook mentaal en dat zat wel vrij vlug goed na de komst van Emma. Ik koos bewust voor flesvoeding omdat ik mezelf niet meteen associeer met borstvoeding en het betekende ook dat ik meteen een zekere vorm van vrijheid had. Na vier weken liet het mij dus toe om een girl’s night out te hebben met blogvriendin Josefien. Enkele weken later ging ik ook op bezoek bij mijn broer in Londen. Ja, dat moet kunnen en ja, ik had hier (geweldig veel) nood aan.
Qua karakter ben ik ook veranderd: ik sta een pak zelfzekerder in het leven en kan veel makkelijker relativeren en loslaten. Ja, ik ga soms nog gebukt onder stress, maar het is een andere vorm dan voor ik mama werd.

Ouderzonden - 3. Lust

Vrijheid boven alles

Ik heb mij steeds meer dan mama gevoeld, zelfs in die eerste weken na de bevalling. Ik bén dan ook gewoon meer dan mama. Ik ben ook een dochter, vriendin, echtgenote, collega, ondernemer en nog zoveel meer. Mijn vrijheid is mijn alles. Ik kan heel goed alleen zijn en ik heb daar ook nood aan. Zoals ik hierboven al aangaf, ging ik twee maanden na Emma’s geboorte twee dagen (zonder echtgenoot en dochter) op bezoek bij mijn broer in Londen. Er boeien mij ook mateloos veel dingen en ik heb toch wel iets van een sociaal leven. Soms botst dat wel eens met mijn echtgenoot want mijn lijstje aan buiten-familiale activiteiten is soms heel lang en al zeker veel langer dan dat van hem. De balans is hier dus vaker wel dan niet zoek.

Ouderzonden - 3. Lust

Meer dan mama en papa

Met dat laatste sluit ik eigenlijk naadloos aan op het tweede deel van de ouderzonden-vraag van deze week. In ons gezin ben ik nu in de eerste plaats ‘ouder van’, dat valt niet te ontkennen. De (hoeveelheid) liefde die ik voel voor onze dochter is onbeschrijflijk. Hij weet dat zij op de eerste plaats staat, maar ook vice versa is dat zo. Toch mag dat niet wegnemen dat we ook tijd moeten vrijmaken voor de nummer twee in ons leven: elkaar. Net daar wringt het schoentje. Het is iets waar ik, net zoals Josefien, moet aan werken.
Ouderzonden - 3. Lust
Bij een overvolle (vaak die van mij) agenda, is het eerste waar we (of ik) aan inboeten de momenten met ons twee. Als we dan al eens een date night gepland hebben, gooit de gezondheid (die van haar of ons) vaak roet in het eten. Ja, zo’n date night: het klinkt als een geweldig plan, maar tot nu toe zijn we er nog niet echt in geslaagd dit met de regelmaat van de klok in te voeren. De intentie was er nochtans, hoor. Soms gaat Emma wel eens overnachten bij mijn ouders, maar ik denk dat het aantal keer ondertussen nog steeds op één hand te tellen is en ze is al 18 maanden.
Ik lees hier en daar dat heel wat koppels een jaarlijks weekendje weg inlassen, misschien moeten we dat ook maar eens doen. In oktober gaan we alvast drie dagen naar Amsterdam: een goed begin!

Ouderzonden - 3. Lust

Ik ben benieuwd naar hoe jullie dit ondervinden: blijf je jezelf graag zien nu je mama bent en slaag je er in om voldoende tijd uit trekken voor je partner? Ik lees het graag in de commentaren.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 7/40.

ééntje is geentje?!

Ik weet het: een challenge is er om vol te houden. Toen ik vrijdagavond om 20u30, met bijna 39 graden koorts (I kid you not), in de zetel in slaap viel, konden alle challenges ter wereld mij worst wezen. Ook gisteren kreeg ik amper mijn laptop open (in alle eerlijkheid: ik heb het zelfs niet geprobeerd). Vandaag kan ik overdag gelukkig al wat meer dan slapen: praise the lord! Een lange intro die zelfs niets te maken heeft met hetgeen ik vandaag over schrijf, maar ik ben graag correct en geef het even mee.

eentje is geentje

De voorbije weken regent het weer zwangerschapsaankondigingen op sociale media. Dat was daarvoor ongetwijfeld ook al zo, maar nu valt het des te meer op. Dit komt doordat het ofwel om mensen gaat die ik (persoonlijk) ken of al langer dan vandaag volg ofwel omdat het mama’s zijn die in hetzelfde jaar als ik (voor de eerste keer) mama werden. Ik weet niet hoe dat komt, maar ik voel ergens wel een band met die dames, hoe vreemd dat ook mag klinken.

Jullie weten ondertussen ook wel dat ik niet het type vrouw ben dat al van jongs af aan dacht aan ‘later mama worden’. Neen, helemaal niet. Wij vonden het goed zo met z’n vijf: Steven, Akira, Charlie en Lily. Na onze Amerika-reis begon het toch wel wat te knagen en ervaarde ik een gemis dat er voordien niet was. Enter Emma een paar jaar later. Ondertussen kan ik me geen leven zonder haar voorstellen.

eentje is geentje

Je moet weten dat in die periode voor ik dat ‘gemis’ ervaarde, ik was toen ‘al 31’ (weet je wel), heel wat vragen en opmerkingen kreeg. Van ‘ben je zeker dat je geen kinderen wil?’ tot ‘hoe zielig om daar op je oude dag alleen (of hopelijk met z’n twee) te zitten’ en alles daartussen en nog veel erger. Ik heb het één en ander mogen slikken, zaken waar ik op de dag van vandaag soms nog eens aan terugdenk. Ik zie mijn dochter doodgraag en zou het nooit meer anders willen, maar ik heb nog steeds alle begrip voor koppels die bewust niet voor het ouderschap kiezen. Ja, de natuur schrijft dit en dat voor, maar ik geloof dat wij ook een keuze hebben in het leven?

Ondertussen ben ik al 18 maand mama en meteen na de geboorte van Emma werden er al dingen geregistreerd. Ik herinner mij flarden als ‘bij (een) (je) tweede zus of zo’ en weet ik veel. Het eerste is er nog niet goed en wel uit geperst of ze beginnen al over nummer twee! Help! Nu is dus opnieuw een moment aangebroken om dit te doen opborrelen want blijkbaar is dit hét moment om aan die tweede koter te beginnen (om het zo mooi te stellen).
De stellingen als ‘eentje is geentje’, een smalend ‘the one and only’ en consoorten vliegen je rond de oren. Er bestaan inderdaad heel wat goed onderbouwde theorieën om aan (nog meer) gezinsuitbreiding te denken, maar wij denken hier vaak nogal rationeel (hij nog meer dan ik) en dan bedenken wij dat het goed is zoals het is.

eentje is geentje

Een broer of zus voor…

Het argument dat heel vaak op de proppen komt is een broer of zus voor insert ‘talloze-mogelijke-dingen-die-je-met-een-broer-of-zus-kan-doen-die-niet-met-ruzie-te-maken-hebben’. Ik beschrijf het hier misschien nogal negatief, maar ik ben zelf bijna 5 jaar ouder dan mijn broer en in onze jonge jaren betekende dat vooral dat we mekaar constant in de haren vlogen. Dat duurde ongeveer tot ik het huis uit was. Tegenwoordig zijn we nog altijd tegenpolen, woont hij ondertussen in het buitenland, maar hebben we wel een goede verstandhouding. Twee handen op één buik: neen, dat zijn we niet, maar we weten wel wat we aan elkaar hebben. Het is voor ons echter geen argument voor een nummer twee.

Stel dat…

Eéntje dat ik vaak uit de mond van de oudere generatie hoor: stel dat er iets gebeurt met één van je kinderen. Ik snap de betekenis wel, maar mocht ik louter hiervoor een broer of zus voor Emma willen dan zou die echt als een back-up aanvoelen. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn?

eentje is geentje

Waarom dan niet?

De redenen waarom zijn altijd heel persoonlijk gekleurd natuurlijk. Feit is dat ik diegene ben die ’s morgens alles in orde brengt, Emma afzet bij de crèche en haar ’s avonds ophaalt. Ik woon een pak dichter bij mijn werk dan mijn man en dit is een keuze die we samen gemaakt hebben. Ik werk in een 4/5 systeem, maar dat betekent dat mijn vrije dag zoveel mogelijk in dienst staat van Emma. Idealiter betekent dit quality time, maar vaak betekent het ook dat doktersbezoeken en dergelijke op deze dag gepland worden. Ze gaat die dag dan ook niet naar de crèche. Soms gaat ze wel eens naar mijn ouders wanneer ik nog wat werk heb of mijn huishouden op orde probeer te krijgen want ik heb (nog steeds) geen kuisvrouw. Daar komt dan nog mijn bijberoep bij. Ik zou dit uiteraard kunnen opzeggen, maar daarvoor doe ik het te graag. Het zijn dus allemaal keuzes die gemaakt moeten worden. Respect aan de mama’s die het wel bolgewerkt krijgen, maar wij vinden ons welzijn, samen met dat van het kind uiteraard, ook belangrijk. Bovendien willen we binnen enkele jaren terug wat meer van de wereld dan louter Europa ontdekken en met drie valt dat toch ook wat beter mee op financieel vlak.

Woonden wij ergens elders, of was het financieel plaatje anders, dan hadden wij misschien 3 koters rondlopen, maar soms moet je in het leven ook (rationele) keuzes maken en dan is het vooral aan de anderen om daar niet te gauw een oordeel over te vellen.

edit
Misschien nog even nuanceren naar aanleiding van de commentaar die Marliese neerpende: voor wij beslisten dat we aan gezinsuitbreiding wilden (ik gebruik hier bewust het woord ‘willen’ want er is nooit de garantie dat het zal lukken) doen, hekelde ik ook het feit dat mensen zomaar vragen naar diezelfde gezinsuitbreiding. Terwijl dit voor vele koppels (ook bij een volgende gezinsuitbreiding) het verhaal van Marliese is. Bovenstaande is dus vooral vanuit mijn point-of-view geschreven: ééntje waar ik mijn twee pollekes nog dagelijks voor kus, maar die voor velen een lange lijdensweg is.

Heb jij kinderen (hoeveel) of (bewust) niet en hoe reageerde jouw omgeving hier op?

 

(foto’s: Silvie Bonne en Kelly Steenlandt)

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 5/40.

ouderzonden – hebzucht

Vorige week ging de blogchallenge #ouderzonden van start met het eerste thema hoogmoed. Het thema van deze week is avaritia, ofwel hebzucht/gierigheid. Wat zou je nooit delen met je kind?

Ouderzonden - 2. Hebzucht

Toen ik de verschillende thema’s van deze challenge even van dichtbij bekeek, bekroop mij vooral een gevoel van weinig inspiratie. Ja, voor het thema hoogmoed had ik een pasklaar antwoord, maar de overige thema’s… Er kwam hier dus wel wat denkwerk aan te pas.

Wat hebzucht betreft, kan ik kort zijn: ik deel veel, misschien zelfs alles met Emma. Nochtans had ik het nooit echt begrepen op dat delen. Delen met mijn broer als kind? Nah! Geen haar op mijn hoofd dat hier aan zou denken. Maar ook dieperliggend ben ik iemand die weinig deelt. Jij, als lezer, kent mij wellicht louter van deze blog of vanop social media. Daar wek ik de indruk dat ik veel deel, maar in sé doe ik dat niet helemaal. Of: voor mij voelt het toch zo niet aan. Ook in vriendschappen en in mijn relatie is dat een werkpunt. Het is dus opmerkelijk dat ik dat met mijn dochter wel kan.

Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

There’s no ‘we’ in food. Or is there?

Ik merk op dat nogal wat ouders moeite hebben met het delen van hun eten. Toegegeven: wanneer Steven een frietje van mij wil stekken, voelt het alsof hij een deel van mijn laatste avondmaal wil. Ik deel mijn eten absoluut niet graag en ik zal nooit aan mijn gezelschap ‘wil je eens proeven?’ voorstellen.
Emma is nog niet op een leeftijd waarop ze actief vraagt om iets uit mijn bord te eten. Niettegenstaande kan ze wel het eten uit ons bord kijken. ’s Avonds eet zij boterhammen en wij onze warme maaltijd, op restaurant hebben we vaak een potje voor haar mee. Ik zal dan, vaak uit eigen initiatief, haar eens laten proeven. Op dit moment eet ze dus werkelijk alles, tot pesto en consoorten toe. Ik hoop dat ik haar op die manier kan stimuleren om nieuwe smaken te ontdekken, maar besef dat het tij maar al te vlug kan keren.

 

Sweet dreams

Ons bed deel ik ook graag met Emma. Het gebeurt dat ik Steven wegjaag omdat hij snurkt of omdat Emma ziekjes is en nood heeft aan knuffels. Voor sommigen is het not done, maar die momenten dat ze zich heel dicht tegen mij neer vlijt, die zijn er om te koesteren. In het weekend is ze soms rond 7u wakker en dan vertoeft ze meestal nog een uur of 2 tussen ons. Mijn man is er iets minder tuk op, maar ik kan daar echt van genieten. Als ik trouwens heel eerlijk mag zijn: ik slaap het liefst van al alleen: het is de beste garantie op een goede nachtrust!
Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

Brusselmans met een hoek af

Wat ik niet graag deel, zijn mijn spullen. Ik ben iemand die ontzettend veel zorg draagt voor haar spullen. Wie mij goed kent, weet dat ik zelden iets uitleen. Het feit dat mijn bureau op het werk op dinsdag (ik werk 4/5 en ben die dag thuis) ingepalmd wordt door iemand anders… Zelfs het lenen van een balpen vergt al enige moeite voor mij, al is het maar een simpele Bic. Voorlopig heb ik nog geen materiêle zaken moeten delen met Emma en ik weet ook niet hoe ik er met haar op zal reageren. Ik kan mij alleen maar herinneren dat één van mijn konijnen jaren geleden een stuk uit een gesigneerd boek geknabbeld had (knaagdieren) en ik kon met de beste wil van de wereld niet boos zijn op mijn konijn. Als dat al een precedent was voor wat komen zal…

 

Time is zoveel meer dan money

Toch is er iets dat ik niet wil delen met Emma en dat is tijd. Ik werk graag en veel. In de week werk ik bij een Uitgeverij in Brugge, daarnaast werk ik ook als fotograaf in bijberoep. Dat laatste vindt hoofdzakelijk in het weekend plaats en op weekavonden ben ik vaak tot in de late uurtjes bezig aan de nabewerking van mijn foto’s of het beantwoorden van mailtjes. Mijn mama maakt af en toe de bedenking of het allemaal niet te veel is. Dat is het soms wel: dat gevoel had ik zeker eind vorig jaar, toen was ik echt op. En toch wil ik dit niet afgeven. Ik doe het immers veel te graag en ik weet dat ik heel ongelukkig zou worden zonder. Wanneer de twijfel dan toch komt bovendrijven, dan sus ik mezelf vooral met de gedachte dat Emma beter af is met een gelukkige dan een ongelukkige mama.

 

Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

Een deel van mijn tijd deel ik dus bewust niet en ik voel mij daar ook niet ongelukkig over en ik denk Emma al evenmin. Dan rest mij één iets waarvan ik probeer om het niet te delen, maar waar ik niet altijd in slaag. Stress speelt mij vaak parten. Dat kan gaan over heel banale dingen (denk maar aan het stof dat zich op mijn kasten verzamelt) tot serieuze onderwerpen zoals werk, geld en het ouderschap zelf. Op zulke momenten ben ik, vooral thuis, bitsig. Heel soms maak ik ook een uitschuiver tegenover Emma en voel ik me heel schuldig. Dat is iets wat ik helemaal niet wil delen, nooit. Toch is het soms sterker dan mezelf en ik blijf eraan werken. Ik ben natuurlijk ook maar een mens, maar voor Emma wil ik mama zijn, zonder een adjectief dat een synoniem van stress is. Als er iets is wat ik niet eenvoudig vind aan het ouderschap (op dit moment, voor alle duidelijkheid), dan is het dat wel.

Deel jij alles met je kind of net niet? Ik lees jouw ervaringen graag in de commentaren!

ouderzonden – hoogmoed

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Een tijdje terug zag ik bij Romina een oproep: binnenkort startte een blog challenge over het thema ouderschap. Initieel liet ik het wat aan mij voorbij gaan onder het mom van ‘wat kan ik daar nu over vertellen?’. Deze week ging de challenge pas echt van start en zag ik her en der blogposts verschijnen over het eerste onderwerp: hoogmoed.
En ja, ik werd geprikkeld, ik begon na te denken en vandaag maakte ik alvast enkele mapjes met foto’s in Adobe Lightroom klaar die wellicht de komende weken de overige thema’s zullen vergezellen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Misschien nog kort even schetsen: de oproep komt van Romina en Annelore, die de challenge #ouderzonden in het leven geroepen hebben. De deelnemende bloggers krijgen gedurende 7 weken elke week één hoofdzonde voorgeschoteld. Deze lichten ze toe in het kader van hun visie op ouderschap. Bedoeling is om elkaar een blik te gunnen in ons ouderlijk leven en misschien hier en daar wat tips voor eigen kroost te sprokkelen. Eerder deze week werd het startschot gegeven met als thema Superbia wat zoveel betekent als hoogmoed, ijdelheid of hovaardigheid: waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Toegegeven, ik ben al een paar dagen aan het sjieken op deze vraag. Ik las al bij een paar andere bloggers hoe zij hun hoogmoed als ouder invullen, maar hoe je het nu draait of keert: dit is uiterst persoonlijk. Ik moest dus de mosterd bij mezelf halen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Vind ik mezelf een goede mama? Hell yeah. Als er iets is waarvan ik durf zeggen dat ik er goed in ben dan is het wel de rol van mama. Had je mij dit vijf jaar geleden gevraagd, had ik wellicht eens goed met de ogen gerold. Neen, het was niet meteen een rol die ik vroeger in mij zag. Toch borrelde plots dat verlangen naar een kind op. Niet dat mijn bucket list afgevinkt was, maar toch. Ik had een aantal mijlpalen bereikt, een aantal dromen gerealiseerd en plots besefte ik dat dit voor mij de volgende stap was.

Waar ik mezelf op andere vlakken steevast afbreek, doe ik in het ouderschap net het tegenovergestelde. Neen, ik schreeuw dit niet van de daken, behalve vandaag, want nu mag het eens! Emma maakt mij rustig en doet mij relativeren en net dat maakt mij best een goede mama. Ik neem vaak en veel de tijd om mijn eigen ding te doen. Dit geeft me ontzettend veel energie en ook dat maakt van mij een betere mama.
Zou het nog beter kunnen? Ongetwijfeld, maar daarvoor zijn we hier niet.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Relativeren

Bon, ik ben aan het afwijken. Ik kan dus als mama bijzonder goed relativeren. Sinds Emma er is, is de rest bijzaak. Ja, ik heb nog steeds stress over mijn werk en het dagdagelijks leven, maar wanneer ik bij haar ben, ebt dat volledig weg. Ongelooflijk hoe zij mijn stressfactor zo omlaag kan helpen. Dit is trouwens al van tijdens mijn zwangerschap: ik ben van nature uit heel gestresseerd. Je ziet het niet aan mij, maar de stress en faalangst lopen bij momenten de spuigaten uit. Tijdens die negen maanden zwangerschap had ik hier geen last van en ook nu merk ik hoe haar aanwezigheid een goede invloed op mij heeft. Ik relativeer dus heel veel en dat is echt wel nodig wanneer je mama bent.

Vrijheid

Ik vind mijn vrijheid nog steeds ontzettend belangrijk. Ik kan goed alleen zijn en ik heb heel wat behoefte aan me-time. Toen Emma twee maanden was, moest ik er dan ook even uit. Mijn broer was eerder dat jaar naar Londen verhuisd en ik ging twee dagen bij hem logeren en liet Emma voor het eerst alleen achter bij haar papa. Tijdens mijn zwangerschap hadden we onze bovenverdieping onder handen genomen en heb ik eigenlijk relatief weinig rust gekend. Die twee dagen in een wereldstad waren dus nodig. Ze gaven mij heel wat zuurstof om er de komende maanden tegenaan te gaan: terug aan het werk zowel in hoofd -als bijberoep mét een baby is toch even wennen. Sindsdien probeer ik er op te letten om op tijd en stond wat me-time in te lassen. Op dinsdag heb ik ouderschapsverlof en staat deze dag grotendeels in het teken van Emma. Toch vraag ik mijn mama af en toe eens of Emma een dagje naar hen mag. Op zo’n dinsdag ga ik lunchen met een vriendin, naar de kapper of geniet ik thuis met de konijnen. Vaak ben ik ook gewoon aan het werk voor mijn andere passie: fotografie. Opnieuw: hier haal ik tonnen energie uit. Laat dat laatste nu net iets zijn dat ik hard nodig heb en mij beter maakt als mama!

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Samen de wereld ontdekken

Toen ik een paar jaar geleden bij Stephanie en haar gezin op bezoek was, vertrouwde ik hen toe dat Steven en ik een kinderwens koesterden. Ik denk dat ik toen ook voor het eerst tegen iemand (met uitzondering van mijn man) uitsprak waarom ik graag een kind wou. Langzaam maar zeker voelde ik bij ons thuis een zeker gemis. Een gemis dat onze konijnen jarenlang konden invullen, maar een gemis dat op den duur wel groter werd. Ik wou iemand aan wie wij onze waarden konden meegeven en met wie wij onze interesses konden delen. Dat laatste probeer ik al van in het prille begin te doen. Emma gaat zo vaak als mogelijk met ons op stap en ondanks haar jonge leeftijd probeer ik haar met al onze interesses te prikkelen. Ik ben er heilig van overtuigd dat dit niet alleen van mij een betere mama maakt, maar van haar ook een beter mens. Ik wil haar zo veel mogelijk ervaringen meegeven, een soort van bagage waarmee ze in haar verdere leven aan de slag kan.
Door dit samen met Emma te doen, geef ik haar ook ongetwijfeld bepaalde waarden mee, waarden die wij als koppel ook belangrijk vinden zoals openheid en verdraagzaamheid.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Gevoel

Ik ben nogal rationeel ingesteld en dat is ook de manier waarop ik in het leven sta. Toch ben ik als mama de eerste die op haar gevoel vertrouwt. Dit gevoel blijft mij trouwens bevestigen dat ik goed bezig ben. Wanneer Emma niet kan slapen en maar blijft huilen, ben ik diegene die haar uit haar bed haalt en bij ons (of mij) in het grote bed legt. Mijn gevoel zegt dat ze op zo’n moment getroost moet worden en ik weet dat wij de enigsten zijn die dat kunnen (want van een tut of Bumba moet ze helemaal niet weten). Wanneer ik merk dat ze nood heeft aan zowel de aanwezigheid van Steven als ik, dan berg ik met plezier al mijn plannen op om er voor haar te zijn. Toen ze op 14 maanden haar melk weigerde, vertrouwde ik op mijn gevoel en begon ik de melk gewoon te vervangen door yoghurt en andere melkproducten zodat ze de nodige voedingsstoffen binnen zou krijgen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Affectie

Ik toon mijn dochter heel veel affectie, meer affectie dan wie ook. Ik ben geen knuffelaar, maar mijn dochter wordt bedolven onder kussen en knuffels van het moment dat ze opstaat tot ze slapen gaat. Ze zal ongetwijfeld weten dat ik haar graag zie. Dat doe ik trouwens zo onvoorwaardelijk dat het mij met momenten beangstigt.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Papa

Een kind komt er niet vanzelf, daar is ook een papa voor nodig. Indertijd was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht, maar ik denk wel dat ik de juiste keuze gemaakt heb toen ik voor Steven koos en samen met hem besliste om er voor te gaan. Ja, een kind verandert een relatie echt wel en ja, er vallen hier vaker woorden dan toen Emma er nog niet was, maar ik kan me geen betere papa voorstellen. De manier waarop hij zo ongedwongen en speels met haar omgaat, daar kan ik ongetwijfeld nog wat van leren!

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Conclusie?
Ja, ook na het uitschrijven van mijn ‘verhaal’ vind ik mezelf een goede mama en ik probeer elke dag om een goede mama te zijn. De ene dag lukt dat al wat beter dan de andere, maar ik blijf mijn best doen. Of het ouderschap is wat ik ervan verwacht had? Ja en neen. Ik had veel meer twijfel en onzekerheid verwacht. Ik wist ook dat haar komst mijn leven op stelten zou zetten, maar ik had nooit vermoed dat ik iemand zo graag kon zien. En ja: ik jank bij het minste emo-moment dat we samen delen, true story!

Dit is uiteraard mijn eigen invulling en heel persoonlijke inkijk in mijn leven als mama. Benieuwd hoe andere ouders zichzelf omschrijven als mama of papa? Neem dan hier een kijkje voor de volledige lijst met deelnemers!

Ik ben ook benieuwd naar jullie kijk op het ouderschap. Vind je van jezelf dat je een goede ouder bent en waarom (wel of niet)?

 

 

(Foto’s: Silvie BonneKelly Steenlandt – Steven Van Ryckeghem)

2017 in 12 beelden – deel 2

Ondertussen zijn we al aan de voorlaatste dag van 2017 beland. Gisteren liet ik jullie al even mee kijken naar mijn favoriete beelden op professioneel vlak. Ook op privévlak is het fototoestel, of dat nu mijn smartphone of mijn professioneel toestel is, nooit veraf. Een kind krijgen, zet je leven helemaal op zijn kop. Vooral op emotioneel vlak dan. Ik merk dan ook dat Emma de hoofdrol speelt in mijn selectie.

Jaarlijkse familiefoto

Twee jaar geleden ontdekte ik kort voor de eindejaarsperiode dat ik zwanger was. Ik heb toen meteen een nieuwe traditie in het leven geroepen: het maken van een familieportret op Kerstdag. Dat is dat ene jaar gelukt, vorig jaar lagen Steven en ik allebei ziek in bed en zetel. We stelden de foto een weekje uit want we hadden geen van beiden de kracht of energie om op de foto te gaan. Wat we toen nog niet wisten, was dat het de laatste foto met Akira zou zijn, die eind februari gestorven is. Ook dit jaar gebeurt de foto met een weekje uitstel aangezien een keelontsteking en snotvalling mij op Kerstavond wisten te vinden. Ondertussen schrijf ik deze blogpost met een citroen/gemberthee wat betekent dat de keelpijn aan het terugkeren is. O jee!
2017 in 12 beelden

Winter wandeling in het bos

Steven en ik wandelen allebei graag in het bos: we lieten er zelfs onze huwelijksfoto’s nemen. Van zodra het mooi weer is en we geen plannen hebben, trekken we richting het bos. Daags na mijn verjaardag was het een stralende winterdag: ideaal weer voor een wandeling en om wat foto’s te nemen met het mooie licht in deze tijd van het jaar. Dit is en blijft één van mijn favoriete foto’s van Emma en ik.
2017 in 12 beelden

Emma is 6 maanden

In het eerste jaar maakte ik elke week (én maand) een foto van Emma. Ondertussen blijven enkel de maandfoto’s over. Bij speciale mijlpalen of wanneer ik merk dat ze wel te vinden is voor een fotoshoot, neem ik mijn tijd en fotografeer ik zo lang mogelijk. Toen ze zes maanden was, resulteerde dat in onderstaand beeld. Ook deze behoort nog steeds tot mijn favoriete beelden aller tijden en siert ook mijn iPhone hoesje.
2017 in 12 beelden

Een dag in het spoor van Tom Boonen tijdens zijn afscheid

Dankzij een uitgebreid netwerk kreeg ik een aantal dagen voor Parijs-Roubaix een telefoontje of ik op weekend wou met Quick-Step Floors Cycling Team. Inbegrepen: hotelovernachting, diner en ontbijt met de ploeg en een plaatsje in VIP-wagen. Dat moet je mij geen twee keer vragen! Het was een fantastische tweedaagse, een droom die na al die jaren uitgekomen is!
2017 in 12 beelden

Pitstop op weg naar de Alpen

In juli gingen we voor het eerst met Emma op reis. We kozen voor een bekende locatie, Alpe-d’Huez, en ook Emma genoot zichtbaar. Haar gezicht op weg naar onze vakantiebestemming spreekt alleszins boekdelen.
2017 in 12 beelden

Subliem licht in de Alpen

Mijn Instagram-bio zegt het al: ‘chasing light’. Ja, dat is wat ik doe: het mooiste licht zoeken. Ik fotografeer het liefst met natuurlijk licht en ik kan zo blij worden van ontzettend mooi natuurlijk licht. Op zulke momenten is het van ‘stoooop’ zodat ik vlug even uit de wagen kan springen en een foto maken.
2017 in 12 beelden

Met Emma op mijn favoriete berg

De Col du Galibier is om verschillende redenen mijn favoriete berg (misschien moet ik daar eens een blogpost over schrijven?). We hadden chance met het weer want het was een bijzonder heldere dag en we konden kilometers ver kijken. Geen betere dag dus om Emma te laten kennis maken met dit speciale plekje.
2017 in 12 beelden

Rust

Wanneer we ergens plaatsnemen om een koffie te drinken, zonder ik me graag even af, mét fototoestel in de hand uiteraard. Dit beeld, genomen op de laatste dag van onze vakantie, straalt zo’n rust uit. Ik zou meteen naar daar willen (in de zomer graag) en mij in zo’n stoeltje zetten, met de zon op mijn snoet.
2017 in 12 beelden

Dikke leute

Speelgoed heeft Emma niet nodig, entertainment is haar ding. We merken het zeker nu ze thuis is tijdens de Kerstvakantie, maar op reis was het ook hét middel om haar tevreden te houden. Dat en de meest simpele dingen die je je kan inbeelden. Ik kan alleen maar blij zijn dat ze content is met de kleine dingen in het leven.
2017 in 12 beelden

Emma is 1!

Dé mijlpaal van dit jaar was ongetwijfeld Emma’s 1ste verjaardag. Op Etsy had ik zo’n speciale birthday outfit gekocht (ja, ik ben zo’n moeder, don’t judge me) en we zouden foto’s nemen in het bos. We gingen uiteindelijk drie keer terug: drukke agenda’s en een zieke baby, het is niet altijd de ideale combinatie.
2017 in 12 beelden

Uitwaaien in Cadzand

Ik merk dat ik de laatste maanden heel wat nood heb aan rustmomenten. Ze zijn schaars en ik zou ze beter moeten inplannen, maar we doen wat we kunnen. Eéntje die er uitsprong was een namiddag Cadzand. Het was net niet te fris en er stond een heerlijke zeebries. Uitwaaien zoals het hoort!
2017 in 12 beelden

Kerstportret Emma

Normaal gezien neem ik tijdens het jaar ook veel foto’s voor privéprojecten: een idee hier, een idee daar. Dit jaar bleven de ideeën uit of ontbrak het aan tijd en middelen om hen uit te voeren. Insert hoofd leegmaken en plots was er terug een idee. Vaag, maar er was er ééntje. Ik bleef niet bij de pakken zitten en plande een fotosessie met Emma in die helemaal uitdraaide zoals ik hem in mijn hoofd had.
2017 in 12 beelden

emma vierde haar 1ste verjaardag

Afgelopen maandag vierden we Emma haar eerste verjaardag. Misschien kan één van jullie toch nog eens in mijn arm komen knijpen want ik kan maar niet geloven dat ik vandaag een jaar geleden voor het eerst thuis wakker werd met onze dochter.

emma's eerste verjaardag
emma's eerste verjaardag

Je weet wat ze zeggen over clichés, hé? Meestal klopt het ook en bij een baby is dat niet anders. Het gaat allemaal snel, misschien te snel, ik weet het niet. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik het nu veel leuker vind dan vorig jaar. Emma is ons eerste kindje en wij vonden gedurende dat eerste jaar alles wauw, maar ik kan me voorstellen dat je bij een tweede kindje toch wel uitkijkt naar die eerste verjaardag.

emma's eerste verjaardag
emma's eerste verjaardag

Read More

moederdag

moederdag

Vandaag vierde ik voor het eerst moederdag in de rol van mama. Vorig jaar was ik ruim een half jaar zwanger en vierde ik ook al een beetje moederdag. Ondertussen weet ik wel beter: het valt niet te vergelijken met ‘the real thing’. Het werd een echte familiedag. ’s Morgens een lekker ontbijt met mijn man en dochter en de rest van de dag spendeerden we bij mijn mama en schoonmama. Emma was content en ik ook. Meer moet dat niet zijn.

Het deed me wel even stilstaan bij het moederschap. Nu ik zelf mama ben, apprecieer ik des te meer de rol die mijn ouders tot nu toe (in mijn leven) speelden en nog steeds spelen. Van onschatbare waarde zijn ze en ik hoop dat Emma hier later ook zo over denkt.
Ik vind het ontzettend moeilijk om te omschrijven wat het moederschap met een mens doet. Dat het iets met een mens doet, dat staat vast. Alleen.. ik vind er de woorden niet voor. Elke dag verbaast het mij opnieuw. Ik zal het ook niet ontkennen: het heeft me wel degelijk veranderd. Ik sta anders in het leven. Dat heeft ook te maken met ouder worden, dat geef ik toe. Maar een grote hap heeft wel te maken met het moederschap.

Toch wil ik vandaag ook even stilstaan bij wie een mama verloren heeft. Of die er van droomt om mama te worden. Of die het nooit meer kan worden. We staan er niet vaak bij stil, maar voor deze mensen moet dit echt een moeilijke dag zijn. Het heeft geen zin om hier zinnen neer te pennen à la ‘ik kan me voorstellen dat…’ want dat kan ik niet.
Ik prijs me elke dag gelukkig dat ik mijn mama nog heb en dat ik een mama mocht worden. Ik heb lange tijd gedacht dat dat laatste niet zou gebeuren. Neen, wij hebben geen ‘problemen’ gekend, integendeel. We dachten gewoon dat het ouderschap niet aan ons besteed was. Tot een tijdje terug ons gezin toch niet zo compleet aanvoelde als ik dacht. Nu Emma er is, is het plaatje wel compleet. Nooit gedacht dat dit plaatje nog zou komen, maar ik ben er verdomd gelukkig mee en vooral: dankbaar.

Fijne moederdag!

hashtag babyspam

De titel van dit blogbericht spookt al een aantal dagen door mijn hoofd. Niet noodzakelijk het woord ‘babyspam’, maar wel alles wat er rond hangt.

babyspam

Eigenlijk ging ik hier niet eens over schrijven. Tot ik deze voormiddag een selfie nam met Emma. Daar was hij dan: de twijfel. Ja, dat lees je goed: twijfel. Twijfel om dit beeld online te zwieren. Wie mij een beetje kent, weet dat Instagram voor mij een online, visueel dagboek is. Voor mij, van mij: mijn feed reflecteert perfect hoe ik in het leven sta. Ik hou er van om door mijn feed te scrollen en herinneringen boven te halen. Ik zou dan ook best kunnen leven met een private account, maar ik kies er voor om mijn dagboek te delen. Zulke grote geheimen vind je er toch niet in terug. Ik heb zelf best voyeuristische trekjes en mijn volgers blijkbaar ook. Waar raap ik anders iets meer dan 1600 zielen bijeen, right?

En toch is daar plots die twijfel. Enkele jaren terug had ik deze woorden ook kunnen neerpennen. Toen kreeg ik wel eens commentaren dat ik toch wel veel deelde. Of dat nu wel moest, zoveel foto’s van onze reis online gooien (én op Instagram én op Facebook). Wellicht zijn niet alle mensen zoals ik. Wanneer ik een paradijselijk strand of Fifth Avenue te zien krijg, dan geniet ik mee.

Zo ook nu met Emma. Babyspam to the max! Ik wist het al op voorhand: ik neem graag foto’s en liefst zo veel mogelijk. Mijn camera roll staat dan ook bomvol foto’s van Emma. Er is altijd wel een moment dat ik wil vastleggen en ja, dat deel ik dan ook graag. Blijkbaar vinden mijn volgers dat ook leuk. Foto’s mét baby scoren nu eenmaal veel beter dan foto’s met konijn (sorry Charlie! sorry Lily!) of eten. En ook nu storen mensen zich aan die hoeveelheid foto’s.

Ik had het er deze week nog over met een andere new mom. De manier waarop dit dan (door de mama’s in kwestie) gecounterd wordt, is de hashtag #babyspam. Eigenlijk is die er gewoon te veel aan. Mijn of jouw baby is geen spam, die is gewoon onze baby. Die baby maakt nu eenmaal deel uit van ons leven en hippe reisjes staan op een laag pitje. We doen het dus met veel baby, af en toe een #tbt van de USA en de eeuwige constante: eten. Want dat laatste doen we nog, al is het iets vaker thuis dan op locatie.

Lieve mama’s: laat die hashtag babyspam achterwege. Post desnoods tien foto’s per dag van jullie baby, maar doe vooral waar je zin in hebt. Focus op het nu, op jullie baby en wees niet bang om dit te delen. En vooral geen #sorrynotsorry. Mama zijn, daar zeg je geen sorry voor.

niyu – de nieuwe dreambee collectie

Een tijdje terug ontving ik een leuk pakket van Dreambaby en Primetime met hierin enkele items uit de nieuwste Dreambee-collectie. Hoofdrolspeler van dienst is de pinguïn Niyu.

niyu | dreambee by dreambaby

Voor wie Dreambee nog niet kent: dit is het huismerk van Dreambaby. Het wordt iedere twee jaar vernieuwd met een jaarlijkse overlap zodat er elk jaar iets nieuws in de winkel ligt. Tot eind 2018 vind je Niyu, samen met zijn voorganger Ayko, in de rekken.

niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby

Het assortiment is heel uitgebreid en aanwezig in bijna alle productcategorieën. Eerlijk is eerlijk: Ayko kon me niet helemaal bekoren, maar gelukkig was Otto nog beschikbaar bij het aanleggen van de geboortelijst voor Emma. Niyu is dan weer helemaal mijn ding, ik vind een pinguïn dan ook heel fascinerend en zelfs mooi.

Emma kreeg een aantal items in muntgroen toegestuurd, maar vrijwel alles is ook in lichtroze en zachtgrijs beschikbaar. Ik hou wel van die zachte kleuren: helemaal niet schreeuwerig, maar toch voldoende speels. Een mooi evenwicht!

niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby

Op dit moment is Emma vooral fan van Niyu in knuffelvorm al dienen alle voorwerpen tegenwoordig om op te sabbelen. De knuffel heeft het alleszins niet makkelijk want het is voortdurend opboksen tegen Emma’s voeten (die tenen moeten ongelooflijk lekker zijn!).
Haar drinkbeker wordt sinds kort gebruikt als tussenstap om te leren drinken uit een beker. De washandjes zijn mijn favoriet want ze zijn ongelooflijk zacht. Emma gaat heel graag in bad en geniet nu dubbel!

niyu | dreambee by dreambaby
niyu | dreambee by dreambaby

Voor wie nu al verkocht is: er loopt momenteel een leuke actie bij Dreambaby. Wanneer je voor minimum 30 euro Niyu-artikelen koopt, krijg je er een gratis Niyu-boekje bovenop. Het is dus best mogelijk dat ik straks nog even mijn virtuele boodschappenmandje vul!

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

Emma wordt dinsdag zes maanden. Zes maanden, klinkt als een mijlpaal, niet? Wellicht heeft dat vooral te maken met het feit dat er nu ook in jaren kan gesproken worden. Al is het maar een half jaar, het klinkt al heel wat anders dan maanden, laat staan weken.

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

En toch vond ik vier, vijf maand een grotere mijlpaal. Zoveel nieuwe ervaringen: van de eerste weekjes crèche tot de groentenpapjes. Om nog maar te zwijgen over de eerste koortsaanval en dergelijke. Dan is zes maanden toch maar magertjes qua nieuwe ervaringen.
Tenzij ze morgen plots kan rollen en rechtzitten, dan zwijg ik opnieuw, beloofd!

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

Nu we die zes maanden bereikt hebben, vraag ik me af hoe lang ik mij nog een new mom kan noemen. Gevoelsmatig is dit eeuwig want alles met Emma zal de eerste keer zijn. Bij een tweede kind (komt er niet voor alle duidelijkheid) zou ik me al vlugger new mom af voelen. Nu blijft het maar voortduren. Ik heb het gevoel dat ik net als Emma heel veel moet leren, maar samen slaan we ons er wel door.

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

Wanneer ik naar mijn omgeving kijk, besef ik dat ik geluk heb. Wij mogen absoluut niet klagen en ik doe dat ook niet. Emma is een rustige, vrolijke baby die ons een voortreffelijke nachtrust bezorgt. Mocht je het tegenovergestelde denken: ook ten huize Van Ryckeghem is het niet altijd rozengeur en maneschijn, hoor. Bij elk bezoek aan Kind & Gezin worden we op het lage gewicht van Emma gewezen. Elke keer opnieuw. Als er een prijs uitgereikt mocht worden voor organisaties die een mens de grond inboren dan gaan zij ongetwijfeld met de eerste prijs lopen. Wij maken ons voorlopig weinig zorgen. Emma volgt haar eigen curve, is vrolijk en slaapt goed. Ook de pediater maakt zich over deze combinatie geen zorgen. Wie is K&G dan om zich hier te moeien, right?

de kronieken van een new mom IV

de kronieken van een new mom IV

De meeste frappante ervaringen en uitspraken hield ik ook de voorbije maanden bij. Hierna volgt een bloemlezing die ik jullie niet wou onthouden.

  • Eens je mama bent, word je aangesproken als ‘beste mama’. Ik zal het toch moeilijk blijven hebben met die definitie van één rol per vrouw (die moeder is).
  • Oorbellen, kettingen en lang haar zijn niet meer veilig, maar als vrouw zijnde, volhard je en verdraag je al het getrek dat er uit volgt.
  • Vast voedsel vergt een nieuwe uitdaging: hoe kom ik hier zonder vlekken onderuit? Het mocht een Olympische discipline zijn, jawel!
  • Als moeder een afkeer van voeten hebben en je dochter constant haar tenen in haar mond zien duwen, is, elke dag opnieuw, een verschrikking.
  • Onvoorwaardelijke liefde: hoe erg het ook klinkt, je beseft pas wat dit is eens je mama bent (of is toch in mijn geval zo).

(alle foto’s: Kelly Steenlandt & Steven Van Ryckeghem, behalve foto negen: Silvie Bonne)

de kronieken van een new mom III

de kronieken van een new mom III

Drie maand is ze ondertussen! Al wat meer zelfs. Bijna 16 weken om precies te zijn. Dat betekent dus dat ik opnieuw aan het werk ben en dit sinds maandag. Vandaag geniet ik van een dagje verlof en ik zet deze 4/5 nog minimum 21 maanden verder. Binnenkort een vast moment op dinsdag, maar deze eerste week op donderdag want deze namiddag mogen we naar onze vrienden bij Kind & Gezin. Las je daar wat sarcasme tussen de regels door dan zit je op het goede spoor. Emma en ik zijn niet bepaald fan van Kind & Gezin. Benieuwd wat ons derde bezoekje in petto heeft!

Read More

de kronieken van een new mom II

Emma is ondertussen al twee maand (say what?!) dus hoog tijd voor een nieuwe Kronieken van een New Mom! Ondertussen heb ik toch al even de tijd gevonden om de winnaar van de pronostiek te bepalen. Dat lijkt ook alweer eeuwen geleden, maar er is wel degelijk een winnaar, een man zelfs! Tim zat er wel heel dicht bij en ook de naam (Emilia) ligt in de aard van Emma. Qua datum en gewicht zat hij er ook het dichtst bij. De lengte werd trouwens perfect ingeschat. Binnenkort zien jullie dus wel nog een aantal foto’s van het gezinnetje van Tim, Kim, Harry en Bo passeren!

de kronieken van een new mom II

Ze weet ondertussen al heel goed hoe ze moet lachen en doet dit vooral naar ons na een fles of verse pamper (hoe zou je zelf zijn?). Dat die iPhone en dat fototoestel eigenlijk ook om naar te lachen zijn, dat is ze nog aan het leren. Maar ik geef toe: elke keer ze lacht, smelt ik een beetje.

de kronieken van een new mom II

Read More

de kronieken van een new mom

Zonder al te pretentieus te klinken: ik heb de indruk dat de kronieken van een zwangere vrouw best gesmaakt werden. Ik had vooraf al even laten vallen dat er misschien een vervolg zou komen, maar dat was natuurlijk afhankelijk van mijn ervaringen en of ik wel voldoende stof tot schrijven had. Dat laatste blijkt zeker het geval en dus bleef enkel de naam van de reeks nog een vraag. Daarover viel snel een beslissing: ik vind de term ‘new mom’ leuk klinken. Die wordt dan ook op zowat alle gossip sites gehanteerd wanneer het over new (celebrity) moms gaat. Als ik een beetje goed reken (nooit een kei in wiskunde geweest), dan kan ik die term wel een jaar gebruiken (ja, nu waan ik me echt wel even Kim K). Daarmee zijn dus de kronieken van een new mom geboren. Enjoy!

de kronieken van een new mom I

Read More

welkom emma!

Ze is er! Ja, een zij! Een meisje! Emma is haar naam en ondertussen is ze alweer een weekje oud. Wie ooit beweerde dat de tijd nog sneller gaat eens je mama of papa bent, mag zijn formule dringend aanpassen (factor één miljoen komt aardig in de buurt).

emma

Read More

de kronieken van een zwangere vrouw IV

de kronieken van een zwangere vrouw IV

Ik kan er op dit moment echt niet bij dat het al vier (!) weken geleden is dat ik nog even de kronieken boven haalde. Zei ik toen dat 30 weken akelig dichtbij was? Jazeker, en ik ben momenteel nog op zoek naar een superlatief om mijn gevoel bij 34 weken uit te drukken (wie weet vind ik nog iets voor het einde van deze blogpost).
Alles verloopt hier nog goed (voor zover ik weet want een zwangerschap is nu niet meteen de ideale situatie voor een controlefreak als ik) en ik ben blij dat ik voorlopig nog redelijk wat energie over heb (wanneer mij een goede nachtrust gegund is, tenminste).
De fotoshoot vier weken terug verliep heel goed: ideaal weertje (zelfs iets te warm voor mij) en we zijn ontzettend blij met het resultaat. Ik laat de eer aan onze fotografe Silvie Bonne om de beelden op haar blog te delen en die link komen jullie dan wel via Facebook en dergelijke te weten.
Ik denk dat we nu zowat alle benodigdheden voor de doopsuiker in huis hebben en ook voor het geboortekaartje zijn we zo goed als rond. Gisterenavond heb ik dan toch maar eens de kinderwagen besteld, een Bugaboo Cameleon 3 voor de kenners/liefhebbers, en het kind heeft ondertussen ook een bed (zit nog in de doos welteverstaan, jaag ons niet op, hé).
Er rest mij nog welgeteld anderhalve week op kantoor aangezien we tijdens de zomer collectief sluiten. Ik zal niet ontkennen dat ik hoop toch wat van dat verlof te kunnen genieten (in de zin van niet te vroeg bevallen of geen platte rust voorgeschreven te krijgen) want ik heb nog wat leuke dingen gepland: een mens is immers nooit zwanger genoeg om te brunchen, nietwaar?
Vorige week werd ik trouwens in de watten gelegd (of de baby dan toch) door de vriendengroep van het middelbaar. We gingen samen een hapje eten bij wijze van baby shower en de baby werd nu al overladen met cadeautjes.
De eindspurt is nu dus echt wel ingezet en ik vind het vooral spannend of ik nog een deel V van deze rubriek op jullie zal kunnen loslaten (ik hoop van wel!). Geen foto van mij deze keer (niet dat ik te rond ben, maar ik moest die Maxi-Cosi toch eens testen, hé?), maar wie mij volgt op Instagram zal de bump nog wel te zien krijgen.

En dan nu… on with the show!

de kronieken van een zwangere vrouw IV

Zwanger zijn, dat is:

  • tot nu toe opvallend weinig vragen krijgen over borstvoeding. Ik heb ervoor gekozen om dit niet te doen en had wat meer reactie hierop verwacht, maar blijkbaar ligt die tijd toch al achter ons (of vergis ik me en moet ik me verwachten aan tientallen pro-borstvoedingscomments?).
  • het risico lopen half mamablogland op mijn dak te krijgen, maar ik pas voor de kraamkost. Het kan me echt niet boeien. Ik ben gesteld op mijn eigen keuken en bij uitbreiding die van mijn mama (ik zou ook een aantal restaurants kunnen opnoemen, maar dat zal er niet in zitten de eerste weken, zeker?), maar voor de rest verwacht ik niet dat mijn bezoek in de kookpotten staat te roeren.
  • misschien te positief ingesteld zijn. Dit sluit ook naadloos aan op vorig puntje denk ik. Ik zie het allemaal vrij positief: de bevalling én wat er na komt. Misschien is het omdat ik ouder ben, maar ik merk dat ik veel rustiger geworden ben. Veel heeft natuurlijk ook te maken met hoe ik alle verhalen die op mij afkomen, begin te filteren. Mensen hebben er echt wel wat van weg om die positieve ingesteldheid helemaal naar beneden te halen. Wat is eigenlijk hun probleem, vraag ik mij vaak af. Is een bemoedigend woordje te veel gevraagd?
  • realistisch zijn over wat er in de koffer richting kraamkliniek gaat. Een pyjama wordt het niet, maar ik ben realistisch en zal nu ook niet mijn zomergaderobe van vorig jaar uit de kast halen.
  • een glaasje wijn missen. Ik wist wat me te wachten stond en ik mis het wel degelijk en ben niet te beroerd om dat hier toe te geven. Dat staat zeker niet op het menu in de kraamkliniek?
  • een beetje bang zijn wat mensen mee zullen brengen. Ik ben dan ook een moeilijk geval die het niet goed kan verbergen wanneer ze iets niet mooi vindt. Ter info: bloemen en kitscherige “welcome baby boy/girl” ballonnen zijn niet aan mij besteed. Voor wie een idee van mijn stijl wil hebben: de lijst komt bij Wolf & Wolkje terecht!
  • je intentie om mét pijn te bevallen kenbaar maken waarbij sommige mensen de nood voelen om nog maar eens te benadrukken hoe pijnlijk bevallen wel is. Is dit een soort van wedstrijd misschien, “Ik een epidurale, jij een epidurale”?
  • je schoonouders die meer weg hebben van een pakjesdienst dan wat anders. Ik durf de pakketjes die ze de voorbije weken ontvangen hebben al niet meer te tellen (waarvoor dank).

Zo, ik ben door mijn voorraad heen. Kwestie van alles gezegd te hebben indien ik week 38 niet haal, hé. Indien ik die toch haal, dan doe ik de komende vier weken ongetwijfeld nog tonnen inspiratie op!

de kronieken van een zwangere vrouw III

de kronieken van een zwangere vrouw III

En, hoe gaat dat nog met jullie? Hier alles dik in orde. Dik, jawel, want die buik begint toch wel behoorlijke proporties aan te nemen. Ik kan voorlopig nog steeds mijn teennagels lakken, dus al bij al valt het mee (een mens moet prioriteiten hebben in ’t leven, nietwaar?).
Ondertussen vind ik 30 weken akelig dichtbij. Bij het volgende cijfertje dat vooraan komt te staan, is de baby er misschien wel al of zal het in elk geval niet lang meer duren.
Ik heb het afgelopen weekend dan ook voor mijn computer gespendeerd en mijn kennis van Adobe Illustrator opgefrist. Ook de props voor de newborn shoot die ik (zelf) wil doen, werden besteld.
Mijn checklist wordt elke dag wel ergens afgevinkt en ook dat zorgt voor een geruststellend gevoel.
Niet onbelangrijk: nu vrijdag staat er een fotoshoot op het programma. Zoals het er nu naar uitziet, krijgen we mooi weer, dus duimen maar dat dit zo blijft! Fotografe van dienst is trouwens Silvie Bonne, neem zeker eens een kijkje op haar website mocht je haar nog niet kennen.

En dan nu…

Zwanger zijn, dat is:

  • erop gewezen worden hoe kort ons bevallingsverlof wel is. Onze Kroatische vrienden die vorige maand op bezoek waren, keken ons met enige verbazing aan. Na de bevalling blijven ze daar een jaar thuis. Persoonlijk vond ik dit wel heel lang en ook professioneel zou ik het minder vinden om zo lang ‘uit het werk’ te zijn.
  • nog steeds veel schoenen kunnen kopen. Dat compenseert ruimschoots voor de zomermode die ik aan mijn neus zie voorbij gaan. Voorlopig gebeurt hier alles nog on (very) high heels, benieuwd hoe lang ik dat nog kan volhouden!
  • vaker dingen vergeten. Zou er dan toch iets van aan zijn, van die zogeheten zwangerschapsdementie?
  • ontdekken wie je allemaal op online kanalen zoals een blog, Instagram of Facebook volgt. Dan heb ik het vooral over mensen die je ook in het echte leven kent.
  • enkel de toekomstige mama die in the picture staat, helaas. Kom je als koppel iemand tegen, dan gaan de wensen richting mama. En de papa? Die stond erbij en die keek ernaar. Akkoord, ik draag de baby 9 maanden, maar ook voor mijn man is het een serieuze aanpassing. Hij ‘ervaart’ ook bijster weinig op dit moment en is er vooral bij als toeschouwer (zeker wanneer de baby een schopconcert heeft terwijl ik op het werk zit), maar daarom niet minder aanwezig. Just my two cents, weet je wel.
  • iedereen die er van uitgaat dat je x aantal kinderen zal hebben. De rekening wordt steeds voor jou gemaakt, bij alles wat je onderneemt. Deze kwam al in de eerste editie aan bod, maar blijft vaker voorkomen dan me lief is, vandaar dat hij er nog eens tussen mag!

Op naar de volgende editie! Ik hoop er toch nog twee te kunnen doen, maar dat wordt afwachten, natuurlijk!

we hebben een meter en peter!

we hebben een meter en peter
we hebben een meter en peter

Sinds vorige week heeft onze baby alvast een meter en peter. We zijn hier nogal traditioneel ingesteld dus bijgevolg is mijn mama meter en mijn schoonpapa de peter van ons kindje.

Ik was er vrij snel aan uit hoe we een eventuele zwangerschap zouden aankondigen (dat verhaal lees je hier), maar op een idee voor het meter -en peterschap was het toch even wachten. Tot ik weer die gelukskoekjes in mijn vizier kreeg. Ik had al eens een poging of twee ondernomen om die te maken, maar ze mislukten elke keer opnieuw. Enkele weken terug las ik een blogpost van Emily waarin zij blijkbaar een leuk recept had gevonden en toegaf zelf ook enkele mislukte pogingen achter de rug te hebben. Derde keer, goede keer, dacht ik toen en ik ging op een woensdagavond aan de slag. Geloof het of niet: sinds die dag heb ik hét recept om ze te maken. Het is geen eenvoudige taak, dat geef ik al mee: ik denk dat ik iets meer dan twee uur over een 12-tal van deze koekjes doe, maar ze zijn het zo waard.

we hebben een meter en peter

Read More

de kronieken van een zwangere vrouw II

de kronieken van een zwangere vrouw II

Week 26 en hier zijn we terug met een statusupdate. De inspiratie blijft maar toestromen waarvoor dank aan mijn nabije, maar ook minder nabije omgeving!

Ondertussen ben ik nog steeds bezig aan het geboortekaartje. De afgelopen vier weken was het vooral brainstormen over de uitwerking en vandaag staan we heel dicht bij een abonnement op Adobe Creative Cloud. Er komt dus schot in de zaak. Het eerste concept voor de doopsuiker werd uitgewerkt, deze week waag ik me aan nummer twee hier op ons terras in het zonnetje. Over dat laatste gesproken: de parasol is besteld en ondertussen doe ik het gewoon met factor 50 en een zonnehoed met diva-proporties.
Voor ik het vergeet: een meter en peter hebben we ondertussen ook al. Hoe we dat juist gevraagd hebben en wie ze zijn, zal je hier nog lezen.

de kronieken van een zwangere vrouw II

Read More

de kronieken van een zwangere vrouw I

de kronieken van een zwangere vrouw I

Ondertussen ben ik al 22 weken zwanger (ja, de foto is van 21 weken: toen had ik een betere dag). Ik ben dus al halverwege! En ik maar denken dat een dracht van 9 maanden lang was. Dat is het dus niet: voor we het weten is die baby hier. Ik zal maar niet denken aan mijn to-do lijstje!
Nu, genoeg geleuterd, hoog tijd voor een statusupdate. Ik kan niet geloven dat ik deze nog niet bezorgd heb, maar geloof me, ik noteer vlijtig alle opmerkingen en hersenkronkels die de revue passeren in mijn iPhone of schriftje.

Zwanger zijn, dat is

  • vaarwel onbezorgdheid. Ik lag al vele nachten te piekeren, maar dat is niets vergeleken met wat er nu in mijn hoofd omgaat. Eerlijk? Ik zal blij zijn als de baby er is, gezond en wel.
  • je een hoedje schrikken wanneer een collega proficiat zegt in plaats van gelukkig nieuwjaar terwijl je op dat moment nog maar 8 weken zwanger bent.
  • je broek openzetten op het werk (leve een eigen bureau!) en dan maar hopen dat je baas net niet op dat moment binnen komt.
  • mensen die de nood voelen om hun verhaal (vooral in de negatieve zin dan) te delen. Mensen waarmee je eigenlijk totaal geen band hebt.
  • een frituur van ettelijke kilometers ver kunnen ruiken. En jij maar denken dat het al sterk was dat je dit kon toen je niet zwanger was.
  • die trui om het beginnend buikje nog te verbergen, gebruiken als Instagram-achtergrond. We have a winner!
  • advies krijgen om de striemen tegen te gaan die je al voor je zwangerschap had.
  • een overbezorgde omgeving. Vraag ook eens aan je niet-zwangere medemens hoe het met hem of haar gaat!
  • mensen die beginnen over een 2de baby terwijl je net de komst van nummer 1 hebt aangekondigd? Pressure much?
  • de vraag krijgen wanneer die gezinswagen er nu komt terwijl in jouw wagen perfect vier passagiers kunnen meerijden.

Ik heb er zo nog wel een paar, maar deze bewaar ik voor later. Omwille van privacytoestanden vermeld ik ook wijselijk de eigenaars van bovenstaande opmerkingen niet.
Op de vraag “hoe is ‘t?” zal ik vandaag dan ook niet antwoorden, dat hou ik voor de volgende keer. Kwestie van zelf niet te zondigen tegen nummer 8.

En, hoe gaat het met jullie?

hoe wij de zwangerschap aankondigden

Nog voor ik een (ongeveer) positieve zwangerschapstest in mijn handen had, was ik al aan het brainstormen hoe ik die eventuele zwangerschap zou aankondigen. Met de nodige vrees dat ik het lot op dat moment aan het tarten was, dat wel.

Nu, ik ben, zonder pretentieus te klinken, iemand die best wel creatief is en een simpele ‘hé, wij verwachten een kindje’ zou voor mij niet voldoende zijn.

aankondiging zwangerschap

Read More