persoonlijk

ouderzonden – luxuria

Ondertussen zitten we al aan de derde week van de ouderzonden blog challenge. Het thema deze week vond ik opnieuw wat moeilijker (te bespreken), namelijk: luxuria oftewel onkuisheid/lust/wellust: wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ouderzonden - 3. Lust

Love yourself more

Mezelf graag zien, valt bij mij op te splitsen in twee delen: fysiek en mentaal. Fysiek zie ik mezelf niet altijd even graag, maar tijdens mijn zwangerschap vond ik dat ik er heel goed uitzag en dat straalde ik ook uit. Er is een reden waarom mijn online profielfoto nog steeds een portret van tijdens mijn zwangerschap is! Wat erna kwam, is een ander verhaal. De eerste weken blijft die befaamde pregancy glow (ik ben en blijf er heilig van overtuigd dat die bestaat) nog even, maar dan is het heel snel back to reality. Ik heb héél lang mijn zwangerschapsbroeken gedragen tot ik op er een moment écht wel genoeg van had. Momenteel is mijn gewicht en dus ook mijn fysieke ik mijn grootste vijand, maar daar wijd ik wel eens een apart hoofdstuk aan.
Zelfzorg is er natuurlijk ook mentaal en dat zat wel vrij vlug goed na de komst van Emma. Ik koos bewust voor flesvoeding omdat ik mezelf niet meteen associeer met borstvoeding en het betekende ook dat ik meteen een zekere vorm van vrijheid had. Na vier weken liet het mij dus toe om een girl’s night out te hebben met blogvriendin Josefien. Enkele weken later ging ik ook op bezoek bij mijn broer in Londen. Ja, dat moet kunnen en ja, ik had hier (geweldig veel) nood aan.
Qua karakter ben ik ook veranderd: ik sta een pak zelfzekerder in het leven en kan veel makkelijker relativeren en loslaten. Ja, ik ga soms nog gebukt onder stress, maar het is een andere vorm dan voor ik mama werd.

Ouderzonden - 3. Lust

Vrijheid boven alles

Ik heb mij steeds meer dan mama gevoeld, zelfs in die eerste weken na de bevalling. Ik bén dan ook gewoon meer dan mama. Ik ben ook een dochter, vriendin, echtgenote, collega, ondernemer en nog zoveel meer. Mijn vrijheid is mijn alles. Ik kan heel goed alleen zijn en ik heb daar ook nood aan. Zoals ik hierboven al aangaf, ging ik twee maanden na Emma’s geboorte twee dagen (zonder echtgenoot en dochter) op bezoek bij mijn broer in Londen. Er boeien mij ook mateloos veel dingen en ik heb toch wel iets van een sociaal leven. Soms botst dat wel eens met mijn echtgenoot want mijn lijstje aan buiten-familiale activiteiten is soms heel lang en al zeker veel langer dan dat van hem. De balans is hier dus vaker wel dan niet zoek.

Ouderzonden - 3. Lust

Meer dan mama en papa

Met dat laatste sluit ik eigenlijk naadloos aan op het tweede deel van de ouderzonden-vraag van deze week. In ons gezin ben ik nu in de eerste plaats ‘ouder van’, dat valt niet te ontkennen. De (hoeveelheid) liefde die ik voel voor onze dochter is onbeschrijflijk. Hij weet dat zij op de eerste plaats staat, maar ook vice versa is dat zo. Toch mag dat niet wegnemen dat we ook tijd moeten vrijmaken voor de nummer twee in ons leven: elkaar. Net daar wringt het schoentje. Het is iets waar ik, net zoals Josefien, moet aan werken.
Ouderzonden - 3. Lust
Bij een overvolle (vaak die van mij) agenda, is het eerste waar we (of ik) aan inboeten de momenten met ons twee. Als we dan al eens een date night gepland hebben, gooit de gezondheid (die van haar of ons) vaak roet in het eten. Ja, zo’n date night: het klinkt als een geweldig plan, maar tot nu toe zijn we er nog niet echt in geslaagd dit met de regelmaat van de klok in te voeren. De intentie was er nochtans, hoor. Soms gaat Emma wel eens overnachten bij mijn ouders, maar ik denk dat het aantal keer ondertussen nog steeds op één hand te tellen is en ze is al 18 maanden.
Ik lees hier en daar dat heel wat koppels een jaarlijks weekendje weg inlassen, misschien moeten we dat ook maar eens doen. In oktober gaan we alvast drie dagen naar Amsterdam: een goed begin!

Ouderzonden - 3. Lust

Ik ben benieuwd naar hoe jullie dit ondervinden: blijf je jezelf graag zien nu je mama bent en slaag je er in om voldoende tijd uit trekken voor je partner? Ik lees het graag in de commentaren.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 7/40.

ééntje is geentje?!

Ik weet het: een challenge is er om vol te houden. Toen ik vrijdagavond om 20u30, met bijna 39 graden koorts (I kid you not), in de zetel in slaap viel, konden alle challenges ter wereld mij worst wezen. Ook gisteren kreeg ik amper mijn laptop open (in alle eerlijkheid: ik heb het zelfs niet geprobeerd). Vandaag kan ik overdag gelukkig al wat meer dan slapen: praise the lord! Een lange intro die zelfs niets te maken heeft met hetgeen ik vandaag over schrijf, maar ik ben graag correct en geef het even mee.

eentje is geentje

De voorbije weken regent het weer zwangerschapsaankondigingen op sociale media. Dat was daarvoor ongetwijfeld ook al zo, maar nu valt het des te meer op. Dit komt doordat het ofwel om mensen gaat die ik (persoonlijk) ken of al langer dan vandaag volg ofwel omdat het mama’s zijn die in hetzelfde jaar als ik (voor de eerste keer) mama werden. Ik weet niet hoe dat komt, maar ik voel ergens wel een band met die dames, hoe vreemd dat ook mag klinken.

Jullie weten ondertussen ook wel dat ik niet het type vrouw ben dat al van jongs af aan dacht aan ‘later mama worden’. Neen, helemaal niet. Wij vonden het goed zo met z’n vijf: Steven, Akira, Charlie en Lily. Na onze Amerika-reis begon het toch wel wat te knagen en ervaarde ik een gemis dat er voordien niet was. Enter Emma een paar jaar later. Ondertussen kan ik me geen leven zonder haar voorstellen.

eentje is geentje

Je moet weten dat in die periode voor ik dat ‘gemis’ ervaarde, ik was toen ‘al 31’ (weet je wel), heel wat vragen en opmerkingen kreeg. Van ‘ben je zeker dat je geen kinderen wil?’ tot ‘hoe zielig om daar op je oude dag alleen (of hopelijk met z’n twee) te zitten’ en alles daartussen en nog veel erger. Ik heb het één en ander mogen slikken, zaken waar ik op de dag van vandaag soms nog eens aan terugdenk. Ik zie mijn dochter doodgraag en zou het nooit meer anders willen, maar ik heb nog steeds alle begrip voor koppels die bewust niet voor het ouderschap kiezen. Ja, de natuur schrijft dit en dat voor, maar ik geloof dat wij ook een keuze hebben in het leven?

Ondertussen ben ik al 18 maand mama en meteen na de geboorte van Emma werden er al dingen geregistreerd. Ik herinner mij flarden als ‘bij (een) (je) tweede zus of zo’ en weet ik veel. Het eerste is er nog niet goed en wel uit geperst of ze beginnen al over nummer twee! Help! Nu is dus opnieuw een moment aangebroken om dit te doen opborrelen want blijkbaar is dit hét moment om aan die tweede koter te beginnen (om het zo mooi te stellen).
De stellingen als ‘eentje is geentje’, een smalend ‘the one and only’ en consoorten vliegen je rond de oren. Er bestaan inderdaad heel wat goed onderbouwde theorieën om aan (nog meer) gezinsuitbreiding te denken, maar wij denken hier vaak nogal rationeel (hij nog meer dan ik) en dan bedenken wij dat het goed is zoals het is.

eentje is geentje

Een broer of zus voor…

Het argument dat heel vaak op de proppen komt is een broer of zus voor insert ‘talloze-mogelijke-dingen-die-je-met-een-broer-of-zus-kan-doen-die-niet-met-ruzie-te-maken-hebben’. Ik beschrijf het hier misschien nogal negatief, maar ik ben zelf bijna 5 jaar ouder dan mijn broer en in onze jonge jaren betekende dat vooral dat we mekaar constant in de haren vlogen. Dat duurde ongeveer tot ik het huis uit was. Tegenwoordig zijn we nog altijd tegenpolen, woont hij ondertussen in het buitenland, maar hebben we wel een goede verstandhouding. Twee handen op één buik: neen, dat zijn we niet, maar we weten wel wat we aan elkaar hebben. Het is voor ons echter geen argument voor een nummer twee.

Stel dat…

Eéntje dat ik vaak uit de mond van de oudere generatie hoor: stel dat er iets gebeurt met één van je kinderen. Ik snap de betekenis wel, maar mocht ik louter hiervoor een broer of zus voor Emma willen dan zou die echt als een back-up aanvoelen. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn?

eentje is geentje

Waarom dan niet?

De redenen waarom zijn altijd heel persoonlijk gekleurd natuurlijk. Feit is dat ik diegene ben die ’s morgens alles in orde brengt, Emma afzet bij de crèche en haar ’s avonds ophaalt. Ik woon een pak dichter bij mijn werk dan mijn man en dit is een keuze die we samen gemaakt hebben. Ik werk in een 4/5 systeem, maar dat betekent dat mijn vrije dag zoveel mogelijk in dienst staat van Emma. Idealiter betekent dit quality time, maar vaak betekent het ook dat doktersbezoeken en dergelijke op deze dag gepland worden. Ze gaat die dag dan ook niet naar de crèche. Soms gaat ze wel eens naar mijn ouders wanneer ik nog wat werk heb of mijn huishouden op orde probeer te krijgen want ik heb (nog steeds) geen kuisvrouw. Daar komt dan nog mijn bijberoep bij. Ik zou dit uiteraard kunnen opzeggen, maar daarvoor doe ik het te graag. Het zijn dus allemaal keuzes die gemaakt moeten worden. Respect aan de mama’s die het wel bolgewerkt krijgen, maar wij vinden ons welzijn, samen met dat van het kind uiteraard, ook belangrijk. Bovendien willen we binnen enkele jaren terug wat meer van de wereld dan louter Europa ontdekken en met drie valt dat toch ook wat beter mee op financieel vlak.

Woonden wij ergens elders, of was het financieel plaatje anders, dan hadden wij misschien 3 koters rondlopen, maar soms moet je in het leven ook (rationele) keuzes maken en dan is het vooral aan de anderen om daar niet te gauw een oordeel over te vellen.

edit
Misschien nog even nuanceren naar aanleiding van de commentaar die Marliese neerpende: voor wij beslisten dat we aan gezinsuitbreiding wilden (ik gebruik hier bewust het woord ‘willen’ want er is nooit de garantie dat het zal lukken) doen, hekelde ik ook het feit dat mensen zomaar vragen naar diezelfde gezinsuitbreiding. Terwijl dit voor vele koppels (ook bij een volgende gezinsuitbreiding) het verhaal van Marliese is. Bovenstaande is dus vooral vanuit mijn point-of-view geschreven: ééntje waar ik mijn twee pollekes nog dagelijks voor kus, maar die voor velen een lange lijdensweg is.

Heb jij kinderen (hoeveel) of (bewust) niet en hoe reageerde jouw omgeving hier op?

 

(foto’s: Silvie Bonne en Kelly Steenlandt)

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 5/40.

voor mij een portie goede gezondheid graag

een portie goede gezondheid

Ondertussen heb ik het wel een beetje gehad wanneer ik deze blogpost schrijf. Misschien even kort de omgeving schetsen: ik zit nog even in de zetel terwijl Steven Emma klaarmaakt om te gaan slapen. Ondertussen dood ik de tijd met een blogpost te schrijven. Want, ah ja, ik was vanmorgen om 5u nog helder en schreef me gewoon in voor 40 dagen bloggen. What was I thinking?

We zijn deze winter met z’n allen wat op de sukkel: ik bespeur een kadans in Emma’s virale infecties en ook wij bleven niet gespaard. Drie weken geleden lag ik in diezelfde zetel met 40 graden koorts en een angine. Vandaag wat lichte koorts en een zware kopvalling. Ook mijn man is al ettelijke keren gesneuveld de laatste weken en maanden.

Waar ik me zo mottig als iets voel, veel uitrusten zitten er met een peuter in huis niet bij. Ook het huishouden kan niet eeuwig blijven liggen en ik zie heel wat werk voor de boeg op mijn dagelijkse job en in mijn bijberoep. Het mag dus eens gaan keren.

’t Is niet de bedoeling dat ik 40 dagen lang zaag en klaag, natuurlijk, maar soms moet het er eens uit en doet dat deugd. Zo niet, zaag ik straks tegen mijn man en hij kan mij niet uitzetten, terwijl jullie als lezer gewoon de browser kunnen sluiten. Zie, met een Dafalgan denkt een mens al eens na.

Tijd voor mijn bed nu, hopend op een fantastische, geweldige nachtrust waar ik morgen de resultaten van kan zien in mijn FitBit app (ik blog daar nog wel eens over). Sweet dreams!

Hoe gaat het met jullie gezondheid? Ook nood aan de zomer zodat die vieze griep voor even weg blijft?

40 dagen bloggen

40 dagen bloggen
Zot zijn doet geen zeer. Ik zeg dat vaak, zowel over mezelf (zelfkennis is het begin van alle wijsheid) als over een ander.

Weet je: eigenlijk blog ik graag. Heel graag zelfs. Mijn blog bracht mij in contact met hele wijze mensen, leverde mooie vriendschappen op en bezorgt mij ook nu nog leuke opdrachten voor mijn bijberoep. Nochtans, de teller van het aantal blogposts was vorig jaar beneden alle peil. Geen haan die daar naar kraait en het zal velen worst wezen of ik nu één keer per maand dan wel één keer per week of zelfs per dag blog.
In alle eerlijkheid? Ik mis dat bloggen wel.

Vorig jaar schreef ik mij in voor de 40 dagen bloggen challenge van lieve Kathleen. Het werden 40 dagen niet bloggen. Niemand die daarvan wakker lag, maar het knaagde toch een beetje aan mij.

Onlangs vond ik een oproep voor de editie van dit jaar in mijn mailbox. De e-mail in kwestie staat nog steeds bij mijn ongelezen berichten, maar ik kan er niet om heen: overal lees ik mensen die begonnen zijn aan hun 40 dagen. Ook die andere Kelly (eigenlijk zowat mijn blogidool, right?).

Heb ik het druk? Ja. Maar druk is (soms) ook een modewoord. We hebben het allemaal druk druk druk. En als ik een paar keer minder scroll en swipe op mijn iPhone heb ik wellicht al de helft van een blogpost geschreven. Dus: ik ga ervoor.

En voor diegenen die zich pietje precies wanen: ’t is nog steeds 14 februari in een andere tijdszone. Punt. Andere lijn.

Ik kijk er alleszins geweldig naar uit: de goesting is er en eigenlijk, that’s all it takes!

 

(ondertussen heb ik de e-mail van daarnet wel open gedaan en daar vond ik de leuke banner die ik bovenaan plaatste. Merci, Kathleen!)

 

Doen jullie ook mee? En wat willen jullie hier de komende 39 dagen lezen?

ouderzonden – hebzucht

Vorige week ging de blogchallenge #ouderzonden van start met het eerste thema hoogmoed. Het thema van deze week is avaritia, ofwel hebzucht/gierigheid. Wat zou je nooit delen met je kind?

Ouderzonden - 2. Hebzucht

Toen ik de verschillende thema’s van deze challenge even van dichtbij bekeek, bekroop mij vooral een gevoel van weinig inspiratie. Ja, voor het thema hoogmoed had ik een pasklaar antwoord, maar de overige thema’s… Er kwam hier dus wel wat denkwerk aan te pas.

Wat hebzucht betreft, kan ik kort zijn: ik deel veel, misschien zelfs alles met Emma. Nochtans had ik het nooit echt begrepen op dat delen. Delen met mijn broer als kind? Nah! Geen haar op mijn hoofd dat hier aan zou denken. Maar ook dieperliggend ben ik iemand die weinig deelt. Jij, als lezer, kent mij wellicht louter van deze blog of vanop social media. Daar wek ik de indruk dat ik veel deel, maar in sé doe ik dat niet helemaal. Of: voor mij voelt het toch zo niet aan. Ook in vriendschappen en in mijn relatie is dat een werkpunt. Het is dus opmerkelijk dat ik dat met mijn dochter wel kan.

Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

There’s no ‘we’ in food. Or is there?

Ik merk op dat nogal wat ouders moeite hebben met het delen van hun eten. Toegegeven: wanneer Steven een frietje van mij wil stekken, voelt het alsof hij een deel van mijn laatste avondmaal wil. Ik deel mijn eten absoluut niet graag en ik zal nooit aan mijn gezelschap ‘wil je eens proeven?’ voorstellen.
Emma is nog niet op een leeftijd waarop ze actief vraagt om iets uit mijn bord te eten. Niettegenstaande kan ze wel het eten uit ons bord kijken. ’s Avonds eet zij boterhammen en wij onze warme maaltijd, op restaurant hebben we vaak een potje voor haar mee. Ik zal dan, vaak uit eigen initiatief, haar eens laten proeven. Op dit moment eet ze dus werkelijk alles, tot pesto en consoorten toe. Ik hoop dat ik haar op die manier kan stimuleren om nieuwe smaken te ontdekken, maar besef dat het tij maar al te vlug kan keren.

 

Sweet dreams

Ons bed deel ik ook graag met Emma. Het gebeurt dat ik Steven wegjaag omdat hij snurkt of omdat Emma ziekjes is en nood heeft aan knuffels. Voor sommigen is het not done, maar die momenten dat ze zich heel dicht tegen mij neer vlijt, die zijn er om te koesteren. In het weekend is ze soms rond 7u wakker en dan vertoeft ze meestal nog een uur of 2 tussen ons. Mijn man is er iets minder tuk op, maar ik kan daar echt van genieten. Als ik trouwens heel eerlijk mag zijn: ik slaap het liefst van al alleen: het is de beste garantie op een goede nachtrust!
Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

Brusselmans met een hoek af

Wat ik niet graag deel, zijn mijn spullen. Ik ben iemand die ontzettend veel zorg draagt voor haar spullen. Wie mij goed kent, weet dat ik zelden iets uitleen. Het feit dat mijn bureau op het werk op dinsdag (ik werk 4/5 en ben die dag thuis) ingepalmd wordt door iemand anders… Zelfs het lenen van een balpen vergt al enige moeite voor mij, al is het maar een simpele Bic. Voorlopig heb ik nog geen materiêle zaken moeten delen met Emma en ik weet ook niet hoe ik er met haar op zal reageren. Ik kan mij alleen maar herinneren dat één van mijn konijnen jaren geleden een stuk uit een gesigneerd boek geknabbeld had (knaagdieren) en ik kon met de beste wil van de wereld niet boos zijn op mijn konijn. Als dat al een precedent was voor wat komen zal…

 

Time is zoveel meer dan money

Toch is er iets dat ik niet wil delen met Emma en dat is tijd. Ik werk graag en veel. In de week werk ik bij een Uitgeverij in Brugge, daarnaast werk ik ook als fotograaf in bijberoep. Dat laatste vindt hoofdzakelijk in het weekend plaats en op weekavonden ben ik vaak tot in de late uurtjes bezig aan de nabewerking van mijn foto’s of het beantwoorden van mailtjes. Mijn mama maakt af en toe de bedenking of het allemaal niet te veel is. Dat is het soms wel: dat gevoel had ik zeker eind vorig jaar, toen was ik echt op. En toch wil ik dit niet afgeven. Ik doe het immers veel te graag en ik weet dat ik heel ongelukkig zou worden zonder. Wanneer de twijfel dan toch komt bovendrijven, dan sus ik mezelf vooral met de gedachte dat Emma beter af is met een gelukkige dan een ongelukkige mama.

 

Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

Een deel van mijn tijd deel ik dus bewust niet en ik voel mij daar ook niet ongelukkig over en ik denk Emma al evenmin. Dan rest mij één iets waarvan ik probeer om het niet te delen, maar waar ik niet altijd in slaag. Stress speelt mij vaak parten. Dat kan gaan over heel banale dingen (denk maar aan het stof dat zich op mijn kasten verzamelt) tot serieuze onderwerpen zoals werk, geld en het ouderschap zelf. Op zulke momenten ben ik, vooral thuis, bitsig. Heel soms maak ik ook een uitschuiver tegenover Emma en voel ik me heel schuldig. Dat is iets wat ik helemaal niet wil delen, nooit. Toch is het soms sterker dan mezelf en ik blijf eraan werken. Ik ben natuurlijk ook maar een mens, maar voor Emma wil ik mama zijn, zonder een adjectief dat een synoniem van stress is. Als er iets is wat ik niet eenvoudig vind aan het ouderschap (op dit moment, voor alle duidelijkheid), dan is het dat wel.

Deel jij alles met je kind of net niet? Ik lees jouw ervaringen graag in de commentaren!

ouderzonden – hoogmoed

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Een tijdje terug zag ik bij Romina een oproep: binnenkort startte een blog challenge over het thema ouderschap. Initieel liet ik het wat aan mij voorbij gaan onder het mom van ‘wat kan ik daar nu over vertellen?’. Deze week ging de challenge pas echt van start en zag ik her en der blogposts verschijnen over het eerste onderwerp: hoogmoed.
En ja, ik werd geprikkeld, ik begon na te denken en vandaag maakte ik alvast enkele mapjes met foto’s in Adobe Lightroom klaar die wellicht de komende weken de overige thema’s zullen vergezellen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Misschien nog kort even schetsen: de oproep komt van Romina en Annelore, die de challenge #ouderzonden in het leven geroepen hebben. De deelnemende bloggers krijgen gedurende 7 weken elke week één hoofdzonde voorgeschoteld. Deze lichten ze toe in het kader van hun visie op ouderschap. Bedoeling is om elkaar een blik te gunnen in ons ouderlijk leven en misschien hier en daar wat tips voor eigen kroost te sprokkelen. Eerder deze week werd het startschot gegeven met als thema Superbia wat zoveel betekent als hoogmoed, ijdelheid of hovaardigheid: waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Toegegeven, ik ben al een paar dagen aan het sjieken op deze vraag. Ik las al bij een paar andere bloggers hoe zij hun hoogmoed als ouder invullen, maar hoe je het nu draait of keert: dit is uiterst persoonlijk. Ik moest dus de mosterd bij mezelf halen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Vind ik mezelf een goede mama? Hell yeah. Als er iets is waarvan ik durf zeggen dat ik er goed in ben dan is het wel de rol van mama. Had je mij dit vijf jaar geleden gevraagd, had ik wellicht eens goed met de ogen gerold. Neen, het was niet meteen een rol die ik vroeger in mij zag. Toch borrelde plots dat verlangen naar een kind op. Niet dat mijn bucket list afgevinkt was, maar toch. Ik had een aantal mijlpalen bereikt, een aantal dromen gerealiseerd en plots besefte ik dat dit voor mij de volgende stap was.

Waar ik mezelf op andere vlakken steevast afbreek, doe ik in het ouderschap net het tegenovergestelde. Neen, ik schreeuw dit niet van de daken, behalve vandaag, want nu mag het eens! Emma maakt mij rustig en doet mij relativeren en net dat maakt mij best een goede mama. Ik neem vaak en veel de tijd om mijn eigen ding te doen. Dit geeft me ontzettend veel energie en ook dat maakt van mij een betere mama.
Zou het nog beter kunnen? Ongetwijfeld, maar daarvoor zijn we hier niet.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Relativeren

Bon, ik ben aan het afwijken. Ik kan dus als mama bijzonder goed relativeren. Sinds Emma er is, is de rest bijzaak. Ja, ik heb nog steeds stress over mijn werk en het dagdagelijks leven, maar wanneer ik bij haar ben, ebt dat volledig weg. Ongelooflijk hoe zij mijn stressfactor zo omlaag kan helpen. Dit is trouwens al van tijdens mijn zwangerschap: ik ben van nature uit heel gestresseerd. Je ziet het niet aan mij, maar de stress en faalangst lopen bij momenten de spuigaten uit. Tijdens die negen maanden zwangerschap had ik hier geen last van en ook nu merk ik hoe haar aanwezigheid een goede invloed op mij heeft. Ik relativeer dus heel veel en dat is echt wel nodig wanneer je mama bent.

Vrijheid

Ik vind mijn vrijheid nog steeds ontzettend belangrijk. Ik kan goed alleen zijn en ik heb heel wat behoefte aan me-time. Toen Emma twee maanden was, moest ik er dan ook even uit. Mijn broer was eerder dat jaar naar Londen verhuisd en ik ging twee dagen bij hem logeren en liet Emma voor het eerst alleen achter bij haar papa. Tijdens mijn zwangerschap hadden we onze bovenverdieping onder handen genomen en heb ik eigenlijk relatief weinig rust gekend. Die twee dagen in een wereldstad waren dus nodig. Ze gaven mij heel wat zuurstof om er de komende maanden tegenaan te gaan: terug aan het werk zowel in hoofd -als bijberoep mét een baby is toch even wennen. Sindsdien probeer ik er op te letten om op tijd en stond wat me-time in te lassen. Op dinsdag heb ik ouderschapsverlof en staat deze dag grotendeels in het teken van Emma. Toch vraag ik mijn mama af en toe eens of Emma een dagje naar hen mag. Op zo’n dinsdag ga ik lunchen met een vriendin, naar de kapper of geniet ik thuis met de konijnen. Vaak ben ik ook gewoon aan het werk voor mijn andere passie: fotografie. Opnieuw: hier haal ik tonnen energie uit. Laat dat laatste nu net iets zijn dat ik hard nodig heb en mij beter maakt als mama!

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Samen de wereld ontdekken

Toen ik een paar jaar geleden bij Stephanie en haar gezin op bezoek was, vertrouwde ik hen toe dat Steven en ik een kinderwens koesterden. Ik denk dat ik toen ook voor het eerst tegen iemand (met uitzondering van mijn man) uitsprak waarom ik graag een kind wou. Langzaam maar zeker voelde ik bij ons thuis een zeker gemis. Een gemis dat onze konijnen jarenlang konden invullen, maar een gemis dat op den duur wel groter werd. Ik wou iemand aan wie wij onze waarden konden meegeven en met wie wij onze interesses konden delen. Dat laatste probeer ik al van in het prille begin te doen. Emma gaat zo vaak als mogelijk met ons op stap en ondanks haar jonge leeftijd probeer ik haar met al onze interesses te prikkelen. Ik ben er heilig van overtuigd dat dit niet alleen van mij een betere mama maakt, maar van haar ook een beter mens. Ik wil haar zo veel mogelijk ervaringen meegeven, een soort van bagage waarmee ze in haar verdere leven aan de slag kan.
Door dit samen met Emma te doen, geef ik haar ook ongetwijfeld bepaalde waarden mee, waarden die wij als koppel ook belangrijk vinden zoals openheid en verdraagzaamheid.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Gevoel

Ik ben nogal rationeel ingesteld en dat is ook de manier waarop ik in het leven sta. Toch ben ik als mama de eerste die op haar gevoel vertrouwt. Dit gevoel blijft mij trouwens bevestigen dat ik goed bezig ben. Wanneer Emma niet kan slapen en maar blijft huilen, ben ik diegene die haar uit haar bed haalt en bij ons (of mij) in het grote bed legt. Mijn gevoel zegt dat ze op zo’n moment getroost moet worden en ik weet dat wij de enigsten zijn die dat kunnen (want van een tut of Bumba moet ze helemaal niet weten). Wanneer ik merk dat ze nood heeft aan zowel de aanwezigheid van Steven als ik, dan berg ik met plezier al mijn plannen op om er voor haar te zijn. Toen ze op 14 maanden haar melk weigerde, vertrouwde ik op mijn gevoel en begon ik de melk gewoon te vervangen door yoghurt en andere melkproducten zodat ze de nodige voedingsstoffen binnen zou krijgen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Affectie

Ik toon mijn dochter heel veel affectie, meer affectie dan wie ook. Ik ben geen knuffelaar, maar mijn dochter wordt bedolven onder kussen en knuffels van het moment dat ze opstaat tot ze slapen gaat. Ze zal ongetwijfeld weten dat ik haar graag zie. Dat doe ik trouwens zo onvoorwaardelijk dat het mij met momenten beangstigt.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Papa

Een kind komt er niet vanzelf, daar is ook een papa voor nodig. Indertijd was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht, maar ik denk wel dat ik de juiste keuze gemaakt heb toen ik voor Steven koos en samen met hem besliste om er voor te gaan. Ja, een kind verandert een relatie echt wel en ja, er vallen hier vaker woorden dan toen Emma er nog niet was, maar ik kan me geen betere papa voorstellen. De manier waarop hij zo ongedwongen en speels met haar omgaat, daar kan ik ongetwijfeld nog wat van leren!

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Conclusie?
Ja, ook na het uitschrijven van mijn ‘verhaal’ vind ik mezelf een goede mama en ik probeer elke dag om een goede mama te zijn. De ene dag lukt dat al wat beter dan de andere, maar ik blijf mijn best doen. Of het ouderschap is wat ik ervan verwacht had? Ja en neen. Ik had veel meer twijfel en onzekerheid verwacht. Ik wist ook dat haar komst mijn leven op stelten zou zetten, maar ik had nooit vermoed dat ik iemand zo graag kon zien. En ja: ik jank bij het minste emo-moment dat we samen delen, true story!

Dit is uiteraard mijn eigen invulling en heel persoonlijke inkijk in mijn leven als mama. Benieuwd hoe andere ouders zichzelf omschrijven als mama of papa? Neem dan hier een kijkje voor de volledige lijst met deelnemers!

Ik ben ook benieuwd naar jullie kijk op het ouderschap. Vind je van jezelf dat je een goede ouder bent en waarom (wel of niet)?

 

 

(Foto’s: Silvie BonneKelly Steenlandt – Steven Van Ryckeghem)

waarom ‘matigen’ voor mij het betere alternatief is

Tegenwoordig tuimelen we van de ene uitdaging in de andere. De ene maand mag ik dertig dagen niet klagen, de andere mag ik geen druppel alcohol drinken. Vorig jaar moest ik ook nog eens 40 dagen lang vlees zo vaak mogelijk afzweren. Ik weet het, ’t is nergens van moeten en ik kan en mag hier volledig zelf over beslissen, maar al die challenges bepalen toch onze tijdsgeest.

waarom 'matigen' voor mij het betere alternatief is

De uitdaging te veel?

Vorig jaar schreef ik me in voor Tournée Minérale: indien ik 9 maanden zonder (nu ja, op drie glaasjes na misschien) alcohol kon, dan waren 30 dagen piece of cake. Achteraf bekeken, waren ze dat ook. Alhoewel: ik liet me wel verleiden tot een “proevertje” van de cocktail van mijn echtgenoot tijdens een dinner & movie date.
Ook voor het daarop volgende Dagen zonder Vlees schreef ik mij in en koppelde mijn account aan die van een groep op het werk. Op die manier konden we een bedrijfsresultaat boeken: altijd mooi meegenomen, niet?

Op een bepaald moment zijn die dertig en veertig dagen echter voorbij (hoera?!) en is het back to reality al hoeft dat laatste niet per sé zo te zijn. Bij ons is dat zeker niet zo. Vroeger ontkurkte ik op regelmatige basis een flesje wijn, meestal op vrijdag -of zaterdagavond. Ik vind een glaasje wijn bij mijn eten best lekker en ’t is niet dat wij nu zo vaak weggaan. Met de jaren had ik die gewoonte wat opzij geschoven. Neen, mijn alcoholconsumptie was niet bepaald buitensporig, maar alcohol is helaas niet zo lijnvriendelijk. Het flesje bleef dus lekker dicht en dat kwam mijn lijn te goed (over de taart als compensatie zwijgen we wijselijk).
Hetzelfde geldt voor de Dagen zonder Vlees campagne. Ook na die veertig dagen bleef onze vleesconsumptie beperkt tot een aantal dagen per week (en dat was voordien eigenlijk ook al zo). De andere dagen wordt er hier vis gegeten of eten wij gewoon noch vlees noch vis: voor ons prima.

30 dagen zonder klagen

Eén van de challenges die op dit moment loopt is dertig dagen zonder klagen. Ik heb ongetwijfeld last van de winter blues want ik begon al te klagen toen ik er begon over na te denken. Neen, ik kan dat niet en meer zelfs: ik wil dat ook niet. Ik moet kunnen ventileren, ook al gaat het over futiliteiten. Doe ik dit niet, dan krop ik op en dat doet ik al voldoende in het leven.
De volgende Tournée Minérale laat ik dus aan mij voorbij gaan en ik pleit bij iedereen die er wel aan deelneemt om eens stil te staan bij de gedachte om te matigen gedurende het verdere verloop van dit jaar en bij uitbreiding hun leven. Gedaan met dertig dagen afzweren om dan op de 31ste dag ladderzat te wezen. Daar heeft niemand een boodschap aan.
Dagen zonder Vlees kent dit jaar geen nieuwe editie, maar ook daar de boodschap: matig. Matigen is gewoon ook doenbaar en een het beste recept for the long run. Niet alleen voor de leefomgeving, maar het is ook leefbaar voor de doorwinterde carnivoor (of klager of cocktaillover).

Misschien nog even meegeven dat ik op het idee kwam om dit artikel te schrijven terwijl ik woensdagnacht mijn 40 graden koorts lag uit te zweten. Tussen dat zweten door was ik vooral aan het klagen omdat ik alle leuke uitjes die er nog gepland waren, moest afzeggen. Uiteraard lag ik ook te denken aan die fles wijn in de koelkast die ik nu nog steeds niet kon ontkurken.

Neem jij deel aan de talloze uitdagingen die tegenwoordig op poten gezet worden of laat je die aan je voorbij gaan?