een droomweekend in parijs-roubaix met unilin en quick-step

Zoals jullie wellicht wel weten, ben ik een grote koersfanaat. Tegenwoordig net iets minder dan vroeger, maar bij momenten toch nog hevig. De tijd ontbreekt me om intensief alles rond het wielrennen te volgen dus pik ik er een aantal wedstrijden uit. Veelal zijn dat de voorjaarsklassiekers, zoals Parijs-Roubaix, en de Tour de France. Wat daarnaast gebeurt, volg ik met een half oog en mijn kennis van de (jonge!) mannen in het peloton is niet meer wat het ooit geweest is. Maar het gezegde ‘oude liefde roest niet’ heeft hier wel zijn plaats. Als we al eens naar een wedstrijd gaan kijken dan wordt dat vlammetje in sneltempo aangewakkerd.

parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom

Na de wijzigingen in het parcours van de Ronde van Vlaanderen de afgelopen jaren is Parijs-Roubaix meer dan ooit mijn favoriete voorjaarsklassieker. Zowel bij droog als nat weer zorgt deze koers altijd voor waanzinnige taferelen en niet zelden een onverwachte winnaar. Een loodzware koers ook. Bovendien vind ik deze de leukste om ter plaatse te volgen. Het is één groot (volks)feest en gelukkig maar op korte afstand van ons thuis.

In het verleden had ik het geluk om al een paar keer een pasje te hebben voor de Village du Départ van de Tour de France. Keer op keer een fantastische ervaring en dat smaakte naar meer. Een ritje in een wagen langs het parcours, misschien zelfs een volgwagen. Wishful thinking dacht ik telkens. Tot ik op een dinsdag in april een telefoontje kreeg van Eline van King George. Eén van de merken die zij vertegenwoordigen is Quick-Step Floors. Blijkbaar was er een plaatsje vrij in de VIP wagen voor Parijs-Roubaix. Of ik interesse had om mee te gaan? Dat moest ze mij geen twee keer vragen. Binnen het halfuur had ik Steven kunnen bereiken en liet ik haar weten dat het felbegeerde plaatsje wel degelijk voor mij bestemd was.

Een paar dagen later was het zo ver. De avond voor Parijs-Roubaix spraken we af in Kortrijk van waar we met een aantal wagens richting Chantilly vertrokken. Chauffeur van dienst was Jo Planckaert: de sfeer zat er dus meteen goed in. De rit vloog voorbij en voor we het wisten, waren we ingecheckt in ons hotel in Chantilly en zaten we alweer in het busje richting diner. Een diner met renners, ploegleiders, personeelsleden en andere gasten van het Quickstep team en bij uitbreiding hun sponsors, Unilin en Latexco. Leuk detail: wij moesten nog aan het dessert beginnen toen Tom Boonen en co richting dromenland vertrokken. Dromen van die vijfde kassei wellicht. Er werd ons gevraagd om de renners niet lastig te vallen dus ik nam er ook geen foto’s. Iedereen zag het op dat moment nog goed zitten en dus installeerden we ons in de bar. Uiteindelijk was het al middernacht toen we terug in het hotel waren. Vlug in bed dus want op zondag was het vroeg dag voor het rennersontbijt.

Zondagmorgen waren de zenuwen hoog gespannen in Auberge du Jeu de Paume. Zichtbaar gespannen zelfs. Uitzondering op de regel was Zdenke Stybar: immer vrolijk en uiterst sympathiek. Ik heb het wel voor hem na die tweedaagse. Na een heerlijk ontbijt vertrokken we in kolonne richting Compiègne waar het startschot gegeven werd van deze 115de editie van Parijs-Roubaix. Aan de start kuierden we door het rennerspark en deelden we Tom Boonen-maskers uit. Daar is de één al creatiever mee dan de andere, me dunkt. Nog voor de start zaten we alweer in ons busje richting de eerste stop van de dag. Het mag gezegd zijn: we werden uiterst goed gesoigneerd. Bubbels, hapjes en over de middag een heerlijke, frisse lunch.

Uiteindelijk probeer je met zo’n busje zoveel mogelijk stops aan te doen, maar wel strategische stops. Na een kasseistrook dus want in de koffer hadden we reservewielen en drinkflessen mee voor de renners. Chapeau aan Jo Planckaert trouwens om ons overal door te gidsen. Het was bijlange niet evident want veel straten werden (wellicht door de terreurdreiging) ook voor de karavaan afgesloten.
Een pitstop bij een kennis van Jo leverde ons nog een ijsje op en de finale bekeken we op een event van Unilin zelf (voor hun werknemers). Een finale waar we op een andere ontknoping gehoopt hadden, goed wetende dat deze er wel in zat. Een beetje sneu voor Tom en de manier waarop hij na zijn allerlaatste profwedstrijd naar de bus terugkeerde. Ik snap zijn teleurstelling wel en als de goesting er nog is, moet het verdomme zeer doen. Ik kan niet zeggen dat ik anders zou reageren in zijn plaats.

En toch.. het laatste beeld spreekt helaas boekdelen. Hij is verleden tijd, maar gelukkig niet voltooid. Daarvoor heeft hij een veel te indrukwekkend palmares.
#thxtom, niet alleen van mij, maar van je vele supporters voor al die mooie jaren in het (prof)wielrennen.

parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom
parijs-roubaix 2017 #thxtom

Read More

moederdag

moederdag

Vandaag vierde ik voor het eerst moederdag in de rol van mama. Vorig jaar was ik ruim een half jaar zwanger en vierde ik ook al een beetje moederdag. Ondertussen weet ik wel beter: het valt niet te vergelijken met ‘the real thing’. Het werd een echte familiedag. ’s Morgens een lekker ontbijt met mijn man en dochter en de rest van de dag spendeerden we bij mijn mama en schoonmama. Emma was content en ik ook. Meer moet dat niet zijn.

Het deed me wel even stilstaan bij het moederschap. Nu ik zelf mama ben, apprecieer ik des te meer de rol die mijn ouders tot nu toe (in mijn leven) speelden en nog steeds spelen. Van onschatbare waarde zijn ze en ik hoop dat Emma hier later ook zo over denkt.
Ik vind het ontzettend moeilijk om te omschrijven wat het moederschap met een mens doet. Dat het iets met een mens doet, dat staat vast. Alleen.. ik vind er de woorden niet voor. Elke dag verbaast het mij opnieuw. Ik zal het ook niet ontkennen: het heeft me wel degelijk veranderd. Ik sta anders in het leven. Dat heeft ook te maken met ouder worden, dat geef ik toe. Maar een grote hap heeft wel te maken met het moederschap.

Toch wil ik vandaag ook even stilstaan bij wie een mama verloren heeft. Of die er van droomt om mama te worden. Of die het nooit meer kan worden. We staan er niet vaak bij stil, maar voor deze mensen moet dit echt een moeilijke dag zijn. Het heeft geen zin om hier zinnen neer te pennen à la ‘ik kan me voorstellen dat…’ want dat kan ik niet.
Ik prijs me elke dag gelukkig dat ik mijn mama nog heb en dat ik een mama mocht worden. Ik heb lange tijd gedacht dat dat laatste niet zou gebeuren. Neen, wij hebben geen ‘problemen’ gekend, integendeel. We dachten gewoon dat het ouderschap niet aan ons besteed was. Tot een tijdje terug ons gezin toch niet zo compleet aanvoelde als ik dacht. Nu Emma er is, is het plaatje wel compleet. Nooit gedacht dat dit plaatje nog zou komen, maar ik ben er verdomd gelukkig mee en vooral: dankbaar.

Fijne moederdag!

voor mij nog eventjes een ‘no’ (tegen postnatale kilo’s)

voor mij nog eventjes een 'no'

Ik heb niet bepaald een lastige zwangerschap gehad. Om niet te zeggen: een geweldige zwangerschap. Ok, de eerste drie maanden was ik ontzettend moe. Van mijn leven ben ik nog nooit zo moe geweest, echt waar. Voor de rest werd ik gespaard van zowat alle kwaaltjes. Eén van de dingen die ik na een twintigtal weken wel fantastisch vond, was een zichtbare buik. Voor één keer geen dikke buik want ik eet te veel en/of ik sport niet (lees: nooit). Neen, dik werd vervangen door bol en ik kreeg een mooie, bolle buik. In die buik was onze lieve Emma aan het groeien. Ik voelde mij ook heel goed in mijn vel en kon zelfs de befaamde pregnancy glow waarnemen. Om nog maar te zwijgen over mijn glanzend haar in die periode. Mijn haar lag nog even goed nà een werkdag als die ochtend zelf. Ongezien!!

En dan wordt het hoog tijd om te bevallen. De dag nadien wordt er geklonken zoals er nooit eerder geklonken werd. Heel wat glazen bubbels worden uitgeschonken en de husband staat klaar met die 150g fijnkost waar je negen maanden lang naar gesmacht hebt. Eens thuis blijft het bezoek komen. In tijden dat je nog nooit van shitty dinners (of visits) gehoord hebt, staat altijd vers gebak klaar en de dagen nadien geniet je nog na van de overschot (bezoek eet echt niet veel!). Na een drietal maand zijn de bezoekjes op een paar na afgerond. Tijd ook om terug een lunchpakket samen te stellen want de werkvloer blijft niet eeuwig wachten. Uiteraard neem je je voor om elke dag een gezonde, bijna pinterestwaardige lunch in elkaar te flansen. Toegegeven: dat lukt misschien één dag op vier want in het begin is het toch ontzettend zoeken naar een balans tussen werk en gezin. ’s Avonds is er weinig moed om te koken en de frietjes banen zich een weg in het weekmenu. Het is bovendien winter en ’s avonds voor de tv met een zak chips is toch zoveel gezelliger dan ’s avonds voor de tv met niks, right?

Zo vliegt al gauw een half jaar voorbij waarbij je vaststelt dat het cijfer op de weegschaal eerder naar boven dan naar beneden gaat. Confronterend. Met goede moed begin je eraan, telkens opnieuw, maar dat ene beetje doorzettingsvermogen ontbreekt. Tot je rond je begint te kijken. Die andere mama’s huppelen alweer rond in hun zomerkledij, alle sporen van de baby weggewist of vakkundig verstopt onder hun weldoordachte outfit. Jij sleept je door de week met de weinige kledingstukken waar je in past. Was je Kate Middleton dan was dit onder de noemer ‘recycling your wardrobe’. Maar… je bent Kate niet. Neen, je bent Kelly.

Een aantal weken geleden heb ik de switch gemaakt. Een vriendin, ook nog niet zo lang geleden mama geworden, had het ook best moeilijk. Ze zal zich ongetwijfeld in bovenstaande paragrafen herkennen. Samen hebben we beslist om er iets aan te doen. We willen een fitte mama zijn voor onze baby, maar ook een mooie mama. Iedereen heeft zijn definitie van mooi, maar voor ons is dit toch wel met een maatje minder. We streven naar de beste versie van onszelf, met vallen en opstaan. Zoals ik al op Instagram deelde en wekelijks in mijn bullet journal noteer: it’s not a diet, it’s a lifestyle. Ja, die knop heb ik moeten omdraaien. Dag bij dag moet ik er nog wat aan draaien.. op weg naar die beste versie van mezelf (en hopelijk ook die zomergarderobe).