ééntje is geentje?!

Ik weet het: een challenge is er om vol te houden. Toen ik vrijdagavond om 20u30, met bijna 39 graden koorts (I kid you not), in de zetel in slaap viel, konden alle challenges ter wereld mij worst wezen. Ook gisteren kreeg ik amper mijn laptop open (in alle eerlijkheid: ik heb het zelfs niet geprobeerd). Vandaag kan ik overdag gelukkig al wat meer dan slapen: praise the lord! Een lange intro die zelfs niets te maken heeft met hetgeen ik vandaag over schrijf, maar ik ben graag correct en geef het even mee.

eentje is geentje

De voorbije weken regent het weer zwangerschapsaankondigingen op sociale media. Dat was daarvoor ongetwijfeld ook al zo, maar nu valt het des te meer op. Dit komt doordat het ofwel om mensen gaat die ik (persoonlijk) ken of al langer dan vandaag volg ofwel omdat het mama’s zijn die in hetzelfde jaar als ik (voor de eerste keer) mama werden. Ik weet niet hoe dat komt, maar ik voel ergens wel een band met die dames, hoe vreemd dat ook mag klinken.

Jullie weten ondertussen ook wel dat ik niet het type vrouw ben dat al van jongs af aan dacht aan ‘later mama worden’. Neen, helemaal niet. Wij vonden het goed zo met z’n vijf: Steven, Akira, Charlie en Lily. Na onze Amerika-reis begon het toch wel wat te knagen en ervaarde ik een gemis dat er voordien niet was. Enter Emma een paar jaar later. Ondertussen kan ik me geen leven zonder haar voorstellen.

eentje is geentje

Je moet weten dat in die periode voor ik dat ‘gemis’ ervaarde, ik was toen ‘al 31’ (weet je wel), heel wat vragen en opmerkingen kreeg. Van ‘ben je zeker dat je geen kinderen wil?’ tot ‘hoe zielig om daar op je oude dag alleen (of hopelijk met z’n twee) te zitten’ en alles daartussen en nog veel erger. Ik heb het één en ander mogen slikken, zaken waar ik op de dag van vandaag soms nog eens aan terugdenk. Ik zie mijn dochter doodgraag en zou het nooit meer anders willen, maar ik heb nog steeds alle begrip voor koppels die bewust niet voor het ouderschap kiezen. Ja, de natuur schrijft dit en dat voor, maar ik geloof dat wij ook een keuze hebben in het leven?

Ondertussen ben ik al 18 maand mama en meteen na de geboorte van Emma werden er al dingen geregistreerd. Ik herinner mij flarden als ‘bij (een) (je) tweede zus of zo’ en weet ik veel. Het eerste is er nog niet goed en wel uit geperst of ze beginnen al over nummer twee! Help! Nu is dus opnieuw een moment aangebroken om dit te doen opborrelen want blijkbaar is dit hét moment om aan die tweede koter te beginnen (om het zo mooi te stellen).
De stellingen als ‘eentje is geentje’, een smalend ‘the one and only’ en consoorten vliegen je rond de oren. Er bestaan inderdaad heel wat goed onderbouwde theorieën om aan (nog meer) gezinsuitbreiding te denken, maar wij denken hier vaak nogal rationeel (hij nog meer dan ik) en dan bedenken wij dat het goed is zoals het is.

eentje is geentje

Een broer of zus voor…

Het argument dat heel vaak op de proppen komt is een broer of zus voor insert ‘talloze-mogelijke-dingen-die-je-met-een-broer-of-zus-kan-doen-die-niet-met-ruzie-te-maken-hebben’. Ik beschrijf het hier misschien nogal negatief, maar ik ben zelf bijna 5 jaar ouder dan mijn broer en in onze jonge jaren betekende dat vooral dat we mekaar constant in de haren vlogen. Dat duurde ongeveer tot ik het huis uit was. Tegenwoordig zijn we nog altijd tegenpolen, woont hij ondertussen in het buitenland, maar hebben we wel een goede verstandhouding. Twee handen op één buik: neen, dat zijn we niet, maar we weten wel wat we aan elkaar hebben. Het is voor ons echter geen argument voor een nummer twee.

Stel dat…

Eéntje dat ik vaak uit de mond van de oudere generatie hoor: stel dat er iets gebeurt met één van je kinderen. Ik snap de betekenis wel, maar mocht ik louter hiervoor een broer of zus voor Emma willen dan zou die echt als een back-up aanvoelen. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn?

eentje is geentje

Waarom dan niet?

De redenen waarom zijn altijd heel persoonlijk gekleurd natuurlijk. Feit is dat ik diegene ben die ’s morgens alles in orde brengt, Emma afzet bij de crèche en haar ’s avonds ophaalt. Ik woon een pak dichter bij mijn werk dan mijn man en dit is een keuze die we samen gemaakt hebben. Ik werk in een 4/5 systeem, maar dat betekent dat mijn vrije dag zoveel mogelijk in dienst staat van Emma. Idealiter betekent dit quality time, maar vaak betekent het ook dat doktersbezoeken en dergelijke op deze dag gepland worden. Ze gaat die dag dan ook niet naar de crèche. Soms gaat ze wel eens naar mijn ouders wanneer ik nog wat werk heb of mijn huishouden op orde probeer te krijgen want ik heb (nog steeds) geen kuisvrouw. Daar komt dan nog mijn bijberoep bij. Ik zou dit uiteraard kunnen opzeggen, maar daarvoor doe ik het te graag. Het zijn dus allemaal keuzes die gemaakt moeten worden. Respect aan de mama’s die het wel bolgewerkt krijgen, maar wij vinden ons welzijn, samen met dat van het kind uiteraard, ook belangrijk. Bovendien willen we binnen enkele jaren terug wat meer van de wereld dan louter Europa ontdekken en met drie valt dat toch ook wat beter mee op financieel vlak.

Woonden wij ergens elders, of was het financieel plaatje anders, dan hadden wij misschien 3 koters rondlopen, maar soms moet je in het leven ook (rationele) keuzes maken en dan is het vooral aan de anderen om daar niet te gauw een oordeel over te vellen.

edit
Misschien nog even nuanceren naar aanleiding van de commentaar die Marliese neerpende: voor wij beslisten dat we aan gezinsuitbreiding wilden (ik gebruik hier bewust het woord ‘willen’ want er is nooit de garantie dat het zal lukken) doen, hekelde ik ook het feit dat mensen zomaar vragen naar diezelfde gezinsuitbreiding. Terwijl dit voor vele koppels (ook bij een volgende gezinsuitbreiding) het verhaal van Marliese is. Bovenstaande is dus vooral vanuit mijn point-of-view geschreven: ééntje waar ik mijn twee pollekes nog dagelijks voor kus, maar die voor velen een lange lijdensweg is.

Heb jij kinderen (hoeveel) of (bewust) niet en hoe reageerde jouw omgeving hier op?

 

(foto’s: Silvie Bonne en Kelly Steenlandt)

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 5/40.

voor mij een portie goede gezondheid graag

een portie goede gezondheid

Ondertussen heb ik het wel een beetje gehad wanneer ik deze blogpost schrijf. Misschien even kort de omgeving schetsen: ik zit nog even in de zetel terwijl Steven Emma klaarmaakt om te gaan slapen. Ondertussen dood ik de tijd met een blogpost te schrijven. Want, ah ja, ik was vanmorgen om 5u nog helder en schreef me gewoon in voor 40 dagen bloggen. What was I thinking?

We zijn deze winter met z’n allen wat op de sukkel: ik bespeur een kadans in Emma’s virale infecties en ook wij bleven niet gespaard. Drie weken geleden lag ik in diezelfde zetel met 40 graden koorts en een angine. Vandaag wat lichte koorts en een zware kopvalling. Ook mijn man is al ettelijke keren gesneuveld de laatste weken en maanden.

Waar ik me zo mottig als iets voel, veel uitrusten zitten er met een peuter in huis niet bij. Ook het huishouden kan niet eeuwig blijven liggen en ik zie heel wat werk voor de boeg op mijn dagelijkse job en in mijn bijberoep. Het mag dus eens gaan keren.

’t Is niet de bedoeling dat ik 40 dagen lang zaag en klaag, natuurlijk, maar soms moet het er eens uit en doet dat deugd. Zo niet, zaag ik straks tegen mijn man en hij kan mij niet uitzetten, terwijl jullie als lezer gewoon de browser kunnen sluiten. Zie, met een Dafalgan denkt een mens al eens na.

Tijd voor mijn bed nu, hopend op een fantastische, geweldige nachtrust waar ik morgen de resultaten van kan zien in mijn FitBit app (ik blog daar nog wel eens over). Sweet dreams!

Hoe gaat het met jullie gezondheid? Ook nood aan de zomer zodat die vieze griep voor even weg blijft?

40 dagen bloggen

40 dagen bloggen
Zot zijn doet geen zeer. Ik zeg dat vaak, zowel over mezelf (zelfkennis is het begin van alle wijsheid) als over een ander.

Weet je: eigenlijk blog ik graag. Heel graag zelfs. Mijn blog bracht mij in contact met hele wijze mensen, leverde mooie vriendschappen op en bezorgt mij ook nu nog leuke opdrachten voor mijn bijberoep. Nochtans, de teller van het aantal blogposts was vorig jaar beneden alle peil. Geen haan die daar naar kraait en het zal velen worst wezen of ik nu één keer per maand dan wel één keer per week of zelfs per dag blog.
In alle eerlijkheid? Ik mis dat bloggen wel.

Vorig jaar schreef ik mij in voor de 40 dagen bloggen challenge van lieve Kathleen. Het werden 40 dagen niet bloggen. Niemand die daarvan wakker lag, maar het knaagde toch een beetje aan mij.

Onlangs vond ik een oproep voor de editie van dit jaar in mijn mailbox. De e-mail in kwestie staat nog steeds bij mijn ongelezen berichten, maar ik kan er niet om heen: overal lees ik mensen die begonnen zijn aan hun 40 dagen. Ook die andere Kelly (eigenlijk zowat mijn blogidool, right?).

Heb ik het druk? Ja. Maar druk is (soms) ook een modewoord. We hebben het allemaal druk druk druk. En als ik een paar keer minder scroll en swipe op mijn iPhone heb ik wellicht al de helft van een blogpost geschreven. Dus: ik ga ervoor.

En voor diegenen die zich pietje precies wanen: ’t is nog steeds 14 februari in een andere tijdszone. Punt. Andere lijn.

Ik kijk er alleszins geweldig naar uit: de goesting is er en eigenlijk, that’s all it takes!

 

(ondertussen heb ik de e-mail van daarnet wel open gedaan en daar vond ik de leuke banner die ik bovenaan plaatste. Merci, Kathleen!)

 

Doen jullie ook mee? En wat willen jullie hier de komende 39 dagen lezen?