moederdag

moederdag

Vandaag vierde ik voor het eerst moederdag in de rol van mama. Vorig jaar was ik ruim een half jaar zwanger en vierde ik ook al een beetje moederdag. Ondertussen weet ik wel beter: het valt niet te vergelijken met ‘the real thing’. Het werd een echte familiedag. ’s Morgens een lekker ontbijt met mijn man en dochter en de rest van de dag spendeerden we bij mijn mama en schoonmama. Emma was content en ik ook. Meer moet dat niet zijn.

Het deed me wel even stilstaan bij het moederschap. Nu ik zelf mama ben, apprecieer ik des te meer de rol die mijn ouders tot nu toe (in mijn leven) speelden en nog steeds spelen. Van onschatbare waarde zijn ze en ik hoop dat Emma hier later ook zo over denkt.
Ik vind het ontzettend moeilijk om te omschrijven wat het moederschap met een mens doet. Dat het iets met een mens doet, dat staat vast. Alleen.. ik vind er de woorden niet voor. Elke dag verbaast het mij opnieuw. Ik zal het ook niet ontkennen: het heeft me wel degelijk veranderd. Ik sta anders in het leven. Dat heeft ook te maken met ouder worden, dat geef ik toe. Maar een grote hap heeft wel te maken met het moederschap.

Toch wil ik vandaag ook even stilstaan bij wie een mama verloren heeft. Of die er van droomt om mama te worden. Of die het nooit meer kan worden. We staan er niet vaak bij stil, maar voor deze mensen moet dit echt een moeilijke dag zijn. Het heeft geen zin om hier zinnen neer te pennen à la ‘ik kan me voorstellen dat…’ want dat kan ik niet.
Ik prijs me elke dag gelukkig dat ik mijn mama nog heb en dat ik een mama mocht worden. Ik heb lange tijd gedacht dat dat laatste niet zou gebeuren. Neen, wij hebben geen ‘problemen’ gekend, integendeel. We dachten gewoon dat het ouderschap niet aan ons besteed was. Tot een tijdje terug ons gezin toch niet zo compleet aanvoelde als ik dacht. Nu Emma er is, is het plaatje wel compleet. Nooit gedacht dat dit plaatje nog zou komen, maar ik ben er verdomd gelukkig mee en vooral: dankbaar.

Fijne moederdag!

voor mij nog eventjes een ‘no’ (tegen postnatale kilo’s)

voor mij nog eventjes een 'no'

Ik heb niet bepaald een lastige zwangerschap gehad. Om niet te zeggen: een geweldige zwangerschap. Ok, de eerste drie maanden was ik ontzettend moe. Van mijn leven ben ik nog nooit zo moe geweest, echt waar. Voor de rest werd ik gespaard van zowat alle kwaaltjes. Eén van de dingen die ik na een twintigtal weken wel fantastisch vond, was een zichtbare buik. Voor één keer geen dikke buik want ik eet te veel en/of ik sport niet (lees: nooit). Neen, dik werd vervangen door bol en ik kreeg een mooie, bolle buik. In die buik was onze lieve Emma aan het groeien. Ik voelde mij ook heel goed in mijn vel en kon zelfs de befaamde pregnancy glow waarnemen. Om nog maar te zwijgen over mijn glanzend haar in die periode. Mijn haar lag nog even goed nà een werkdag als die ochtend zelf. Ongezien!!

En dan wordt het hoog tijd om te bevallen. De dag nadien wordt er geklonken zoals er nooit eerder geklonken werd. Heel wat glazen bubbels worden uitgeschonken en de husband staat klaar met die 150g fijnkost waar je negen maanden lang naar gesmacht hebt. Eens thuis blijft het bezoek komen. In tijden dat je nog nooit van shitty dinners (of visits) gehoord hebt, staat altijd vers gebak klaar en de dagen nadien geniet je nog na van de overschot (bezoek eet echt niet veel!). Na een drietal maand zijn de bezoekjes op een paar na afgerond. Tijd ook om terug een lunchpakket samen te stellen want de werkvloer blijft niet eeuwig wachten. Uiteraard neem je je voor om elke dag een gezonde, bijna pinterestwaardige lunch in elkaar te flansen. Toegegeven: dat lukt misschien één dag op vier want in het begin is het toch ontzettend zoeken naar een balans tussen werk en gezin. ’s Avonds is er weinig moed om te koken en de frietjes banen zich een weg in het weekmenu. Het is bovendien winter en ’s avonds voor de tv met een zak chips is toch zoveel gezelliger dan ’s avonds voor de tv met niks, right?

Zo vliegt al gauw een half jaar voorbij waarbij je vaststelt dat het cijfer op de weegschaal eerder naar boven dan naar beneden gaat. Confronterend. Met goede moed begin je eraan, telkens opnieuw, maar dat ene beetje doorzettingsvermogen ontbreekt. Tot je rond je begint te kijken. Die andere mama’s huppelen alweer rond in hun zomerkledij, alle sporen van de baby weggewist of vakkundig verstopt onder hun weldoordachte outfit. Jij sleept je door de week met de weinige kledingstukken waar je in past. Was je Kate Middleton dan was dit onder de noemer ‘recycling your wardrobe’. Maar… je bent Kate niet. Neen, je bent Kelly.

Een aantal weken geleden heb ik de switch gemaakt. Een vriendin, ook nog niet zo lang geleden mama geworden, had het ook best moeilijk. Ze zal zich ongetwijfeld in bovenstaande paragrafen herkennen. Samen hebben we beslist om er iets aan te doen. We willen een fitte mama zijn voor onze baby, maar ook een mooie mama. Iedereen heeft zijn definitie van mooi, maar voor ons is dit toch wel met een maatje minder. We streven naar de beste versie van onszelf, met vallen en opstaan. Zoals ik al op Instagram deelde en wekelijks in mijn bullet journal noteer: it’s not a diet, it’s a lifestyle. Ja, die knop heb ik moeten omdraaien. Dag bij dag moet ik er nog wat aan draaien.. op weg naar die beste versie van mezelf (en hopelijk ook die zomergarderobe).

hashtag babyspam

De titel van dit blogbericht spookt al een aantal dagen door mijn hoofd. Niet noodzakelijk het woord ‘babyspam’, maar wel alles wat er rond hangt.

babyspam

Eigenlijk ging ik hier niet eens over schrijven. Tot ik deze voormiddag een selfie nam met Emma. Daar was hij dan: de twijfel. Ja, dat lees je goed: twijfel. Twijfel om dit beeld online te zwieren. Wie mij een beetje kent, weet dat Instagram voor mij een online, visueel dagboek is. Voor mij, van mij: mijn feed reflecteert perfect hoe ik in het leven sta. Ik hou er van om door mijn feed te scrollen en herinneringen boven te halen. Ik zou dan ook best kunnen leven met een private account, maar ik kies er voor om mijn dagboek te delen. Zulke grote geheimen vind je er toch niet in terug. Ik heb zelf best voyeuristische trekjes en mijn volgers blijkbaar ook. Waar raap ik anders iets meer dan 1600 zielen bijeen, right?

En toch is daar plots die twijfel. Enkele jaren terug had ik deze woorden ook kunnen neerpennen. Toen kreeg ik wel eens commentaren dat ik toch wel veel deelde. Of dat nu wel moest, zoveel foto’s van onze reis online gooien (én op Instagram én op Facebook). Wellicht zijn niet alle mensen zoals ik. Wanneer ik een paradijselijk strand of Fifth Avenue te zien krijg, dan geniet ik mee.

Zo ook nu met Emma. Babyspam to the max! Ik wist het al op voorhand: ik neem graag foto’s en liefst zo veel mogelijk. Mijn camera roll staat dan ook bomvol foto’s van Emma. Er is altijd wel een moment dat ik wil vastleggen en ja, dat deel ik dan ook graag. Blijkbaar vinden mijn volgers dat ook leuk. Foto’s mét baby scoren nu eenmaal veel beter dan foto’s met konijn (sorry Charlie! sorry Lily!) of eten. En ook nu storen mensen zich aan die hoeveelheid foto’s.

Ik had het er deze week nog over met een andere new mom. De manier waarop dit dan (door de mama’s in kwestie) gecounterd wordt, is de hashtag #babyspam. Eigenlijk is die er gewoon te veel aan. Mijn of jouw baby is geen spam, die is gewoon onze baby. Die baby maakt nu eenmaal deel uit van ons leven en hippe reisjes staan op een laag pitje. We doen het dus met veel baby, af en toe een #tbt van de USA en de eeuwige constante: eten. Want dat laatste doen we nog, al is het iets vaker thuis dan op locatie.

Lieve mama’s: laat die hashtag babyspam achterwege. Post desnoods tien foto’s per dag van jullie baby, maar doe vooral waar je zin in hebt. Focus op het nu, op jullie baby en wees niet bang om dit te delen. En vooral geen #sorrynotsorry. Mama zijn, daar zeg je geen sorry voor.

1 2 3 4 6