voor mij een portie goede gezondheid graag

een portie goede gezondheid

Ondertussen heb ik het wel een beetje gehad wanneer ik deze blogpost schrijf. Misschien even kort de omgeving schetsen: ik zit nog even in de zetel terwijl Steven Emma klaarmaakt om te gaan slapen. Ondertussen dood ik de tijd met een blogpost te schrijven. Want, ah ja, ik was vanmorgen om 5u nog helder en schreef me gewoon in voor 40 dagen bloggen. What was I thinking?

We zijn deze winter met z’n allen wat op de sukkel: ik bespeur een kadans in Emma’s virale infecties en ook wij bleven niet gespaard. Drie weken geleden lag ik in diezelfde zetel met 40 graden koorts en een angine. Vandaag wat lichte koorts en een zware kopvalling. Ook mijn man is al ettelijke keren gesneuveld de laatste weken en maanden.

Waar ik me zo mottig als iets voel, veel uitrusten zitten er met een peuter in huis niet bij. Ook het huishouden kan niet eeuwig blijven liggen en ik zie heel wat werk voor de boeg op mijn dagelijkse job en in mijn bijberoep. Het mag dus eens gaan keren.

’t Is niet de bedoeling dat ik 40 dagen lang zaag en klaag, natuurlijk, maar soms moet het er eens uit en doet dat deugd. Zo niet, zaag ik straks tegen mijn man en hij kan mij niet uitzetten, terwijl jullie als lezer gewoon de browser kunnen sluiten. Zie, met een Dafalgan denkt een mens al eens na.

Tijd voor mijn bed nu, hopend op een fantastische, geweldige nachtrust waar ik morgen de resultaten van kan zien in mijn FitBit app (ik blog daar nog wel eens over). Sweet dreams!

Hoe gaat het met jullie gezondheid? Ook nood aan de zomer zodat die vieze griep voor even weg blijft?

40 dagen bloggen

40 dagen bloggen
Zot zijn doet geen zeer. Ik zeg dat vaak, zowel over mezelf (zelfkennis is het begin van alle wijsheid) als over een ander.

Weet je: eigenlijk blog ik graag. Heel graag zelfs. Mijn blog bracht mij in contact met hele wijze mensen, leverde mooie vriendschappen op en bezorgt mij ook nu nog leuke opdrachten voor mijn bijberoep. Nochtans, de teller van het aantal blogposts was vorig jaar beneden alle peil. Geen haan die daar naar kraait en het zal velen worst wezen of ik nu één keer per maand dan wel één keer per week of zelfs per dag blog.
In alle eerlijkheid? Ik mis dat bloggen wel.

Vorig jaar schreef ik mij in voor de 40 dagen bloggen challenge van lieve Kathleen. Het werden 40 dagen niet bloggen. Niemand die daarvan wakker lag, maar het knaagde toch een beetje aan mij.

Onlangs vond ik een oproep voor de editie van dit jaar in mijn mailbox. De e-mail in kwestie staat nog steeds bij mijn ongelezen berichten, maar ik kan er niet om heen: overal lees ik mensen die begonnen zijn aan hun 40 dagen. Ook die andere Kelly (eigenlijk zowat mijn blogidool, right?).

Heb ik het druk? Ja. Maar druk is (soms) ook een modewoord. We hebben het allemaal druk druk druk. En als ik een paar keer minder scroll en swipe op mijn iPhone heb ik wellicht al de helft van een blogpost geschreven. Dus: ik ga ervoor.

En voor diegenen die zich pietje precies wanen: ’t is nog steeds 14 februari in een andere tijdszone. Punt. Andere lijn.

Ik kijk er alleszins geweldig naar uit: de goesting is er en eigenlijk, that’s all it takes!

 

(ondertussen heb ik de e-mail van daarnet wel open gedaan en daar vond ik de leuke banner die ik bovenaan plaatste. Merci, Kathleen!)

 

Doen jullie ook mee? En wat willen jullie hier de komende 39 dagen lezen?

waarom ‘matigen’ voor mij het betere alternatief is

Tegenwoordig tuimelen we van de ene uitdaging in de andere. De ene maand mag ik dertig dagen niet klagen, de andere mag ik geen druppel alcohol drinken. Vorig jaar moest ik ook nog eens 40 dagen lang vlees zo vaak mogelijk afzweren. Ik weet het, ’t is nergens van moeten en ik kan en mag hier volledig zelf over beslissen, maar al die challenges bepalen toch onze tijdsgeest.

waarom 'matigen' voor mij het betere alternatief is

De uitdaging te veel?

Vorig jaar schreef ik me in voor Tournée Minérale: indien ik 9 maanden zonder (nu ja, op drie glaasjes na misschien) alcohol kon, dan waren 30 dagen piece of cake. Achteraf bekeken, waren ze dat ook. Alhoewel: ik liet me wel verleiden tot een “proevertje” van de cocktail van mijn echtgenoot tijdens een dinner & movie date.
Ook voor het daarop volgende Dagen zonder Vlees schreef ik mij in en koppelde mijn account aan die van een groep op het werk. Op die manier konden we een bedrijfsresultaat boeken: altijd mooi meegenomen, niet?

Op een bepaald moment zijn die dertig en veertig dagen echter voorbij (hoera?!) en is het back to reality al hoeft dat laatste niet per sé zo te zijn. Bij ons is dat zeker niet zo. Vroeger ontkurkte ik op regelmatige basis een flesje wijn, meestal op vrijdag -of zaterdagavond. Ik vind een glaasje wijn bij mijn eten best lekker en ’t is niet dat wij nu zo vaak weggaan. Met de jaren had ik die gewoonte wat opzij geschoven. Neen, mijn alcoholconsumptie was niet bepaald buitensporig, maar alcohol is helaas niet zo lijnvriendelijk. Het flesje bleef dus lekker dicht en dat kwam mijn lijn te goed (over de taart als compensatie zwijgen we wijselijk).
Hetzelfde geldt voor de Dagen zonder Vlees campagne. Ook na die veertig dagen bleef onze vleesconsumptie beperkt tot een aantal dagen per week (en dat was voordien eigenlijk ook al zo). De andere dagen wordt er hier vis gegeten of eten wij gewoon noch vlees noch vis: voor ons prima.

30 dagen zonder klagen

Eén van de challenges die op dit moment loopt is dertig dagen zonder klagen. Ik heb ongetwijfeld last van de winter blues want ik begon al te klagen toen ik er begon over na te denken. Neen, ik kan dat niet en meer zelfs: ik wil dat ook niet. Ik moet kunnen ventileren, ook al gaat het over futiliteiten. Doe ik dit niet, dan krop ik op en dat doet ik al voldoende in het leven.
De volgende Tournée Minérale laat ik dus aan mij voorbij gaan en ik pleit bij iedereen die er wel aan deelneemt om eens stil te staan bij de gedachte om te matigen gedurende het verdere verloop van dit jaar en bij uitbreiding hun leven. Gedaan met dertig dagen afzweren om dan op de 31ste dag ladderzat te wezen. Daar heeft niemand een boodschap aan.
Dagen zonder Vlees kent dit jaar geen nieuwe editie, maar ook daar de boodschap: matig. Matigen is gewoon ook doenbaar en een het beste recept for the long run. Niet alleen voor de leefomgeving, maar het is ook leefbaar voor de doorwinterde carnivoor (of klager of cocktaillover).

Misschien nog even meegeven dat ik op het idee kwam om dit artikel te schrijven terwijl ik woensdagnacht mijn 40 graden koorts lag uit te zweten. Tussen dat zweten door was ik vooral aan het klagen omdat ik alle leuke uitjes die er nog gepland waren, moest afzeggen. Uiteraard lag ik ook te denken aan die fles wijn in de koelkast die ik nu nog steeds niet kon ontkurken.

Neem jij deel aan de talloze uitdagingen die tegenwoordig op poten gezet worden of laat je die aan je voorbij gaan?