ouderzonden – luxuria

Ondertussen zitten we al aan de derde week van de ouderzonden blog challenge. Het thema deze week vond ik opnieuw wat moeilijker (te bespreken), namelijk: luxuria oftewel onkuisheid/lust/wellust: wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ouderzonden - 3. Lust

Love yourself more

Mezelf graag zien, valt bij mij op te splitsen in twee delen: fysiek en mentaal. Fysiek zie ik mezelf niet altijd even graag, maar tijdens mijn zwangerschap vond ik dat ik er heel goed uitzag en dat straalde ik ook uit. Er is een reden waarom mijn online profielfoto nog steeds een portret van tijdens mijn zwangerschap is! Wat erna kwam, is een ander verhaal. De eerste weken blijft die befaamde pregancy glow (ik ben en blijf er heilig van overtuigd dat die bestaat) nog even, maar dan is het heel snel back to reality. Ik heb héél lang mijn zwangerschapsbroeken gedragen tot ik op er een moment écht wel genoeg van had. Momenteel is mijn gewicht en dus ook mijn fysieke ik mijn grootste vijand, maar daar wijd ik wel eens een apart hoofdstuk aan.
Zelfzorg is er natuurlijk ook mentaal en dat zat wel vrij vlug goed na de komst van Emma. Ik koos bewust voor flesvoeding omdat ik mezelf niet meteen associeer met borstvoeding en het betekende ook dat ik meteen een zekere vorm van vrijheid had. Na vier weken liet het mij dus toe om een girl’s night out te hebben met blogvriendin Josefien. Enkele weken later ging ik ook op bezoek bij mijn broer in Londen. Ja, dat moet kunnen en ja, ik had hier (geweldig veel) nood aan.
Qua karakter ben ik ook veranderd: ik sta een pak zelfzekerder in het leven en kan veel makkelijker relativeren en loslaten. Ja, ik ga soms nog gebukt onder stress, maar het is een andere vorm dan voor ik mama werd.

Ouderzonden - 3. Lust

Vrijheid boven alles

Ik heb mij steeds meer dan mama gevoeld, zelfs in die eerste weken na de bevalling. Ik bén dan ook gewoon meer dan mama. Ik ben ook een dochter, vriendin, echtgenote, collega, ondernemer en nog zoveel meer. Mijn vrijheid is mijn alles. Ik kan heel goed alleen zijn en ik heb daar ook nood aan. Zoals ik hierboven al aangaf, ging ik twee maanden na Emma’s geboorte twee dagen (zonder echtgenoot en dochter) op bezoek bij mijn broer in Londen. Er boeien mij ook mateloos veel dingen en ik heb toch wel iets van een sociaal leven. Soms botst dat wel eens met mijn echtgenoot want mijn lijstje aan buiten-familiale activiteiten is soms heel lang en al zeker veel langer dan dat van hem. De balans is hier dus vaker wel dan niet zoek.

Ouderzonden - 3. Lust

Meer dan mama en papa

Met dat laatste sluit ik eigenlijk naadloos aan op het tweede deel van de ouderzonden-vraag van deze week. In ons gezin ben ik nu in de eerste plaats ‘ouder van’, dat valt niet te ontkennen. De (hoeveelheid) liefde die ik voel voor onze dochter is onbeschrijflijk. Hij weet dat zij op de eerste plaats staat, maar ook vice versa is dat zo. Toch mag dat niet wegnemen dat we ook tijd moeten vrijmaken voor de nummer twee in ons leven: elkaar. Net daar wringt het schoentje. Het is iets waar ik, net zoals Josefien, moet aan werken.
Ouderzonden - 3. Lust
Bij een overvolle (vaak die van mij) agenda, is het eerste waar we (of ik) aan inboeten de momenten met ons twee. Als we dan al eens een date night gepland hebben, gooit de gezondheid (die van haar of ons) vaak roet in het eten. Ja, zo’n date night: het klinkt als een geweldig plan, maar tot nu toe zijn we er nog niet echt in geslaagd dit met de regelmaat van de klok in te voeren. De intentie was er nochtans, hoor. Soms gaat Emma wel eens overnachten bij mijn ouders, maar ik denk dat het aantal keer ondertussen nog steeds op één hand te tellen is en ze is al 18 maanden.
Ik lees hier en daar dat heel wat koppels een jaarlijks weekendje weg inlassen, misschien moeten we dat ook maar eens doen. In oktober gaan we alvast drie dagen naar Amsterdam: een goed begin!

Ouderzonden - 3. Lust

Ik ben benieuwd naar hoe jullie dit ondervinden: blijf je jezelf graag zien nu je mama bent en slaag je er in om voldoende tijd uit trekken voor je partner? Ik lees het graag in de commentaren.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 7/40.

ééntje is geentje?!

Ik weet het: een challenge is er om vol te houden. Toen ik vrijdagavond om 20u30, met bijna 39 graden koorts (I kid you not), in de zetel in slaap viel, konden alle challenges ter wereld mij worst wezen. Ook gisteren kreeg ik amper mijn laptop open (in alle eerlijkheid: ik heb het zelfs niet geprobeerd). Vandaag kan ik overdag gelukkig al wat meer dan slapen: praise the lord! Een lange intro die zelfs niets te maken heeft met hetgeen ik vandaag over schrijf, maar ik ben graag correct en geef het even mee.

eentje is geentje

De voorbije weken regent het weer zwangerschapsaankondigingen op sociale media. Dat was daarvoor ongetwijfeld ook al zo, maar nu valt het des te meer op. Dit komt doordat het ofwel om mensen gaat die ik (persoonlijk) ken of al langer dan vandaag volg ofwel omdat het mama’s zijn die in hetzelfde jaar als ik (voor de eerste keer) mama werden. Ik weet niet hoe dat komt, maar ik voel ergens wel een band met die dames, hoe vreemd dat ook mag klinken.

Jullie weten ondertussen ook wel dat ik niet het type vrouw ben dat al van jongs af aan dacht aan ‘later mama worden’. Neen, helemaal niet. Wij vonden het goed zo met z’n vijf: Steven, Akira, Charlie en Lily. Na onze Amerika-reis begon het toch wel wat te knagen en ervaarde ik een gemis dat er voordien niet was. Enter Emma een paar jaar later. Ondertussen kan ik me geen leven zonder haar voorstellen.

eentje is geentje

Je moet weten dat in die periode voor ik dat ‘gemis’ ervaarde, ik was toen ‘al 31’ (weet je wel), heel wat vragen en opmerkingen kreeg. Van ‘ben je zeker dat je geen kinderen wil?’ tot ‘hoe zielig om daar op je oude dag alleen (of hopelijk met z’n twee) te zitten’ en alles daartussen en nog veel erger. Ik heb het één en ander mogen slikken, zaken waar ik op de dag van vandaag soms nog eens aan terugdenk. Ik zie mijn dochter doodgraag en zou het nooit meer anders willen, maar ik heb nog steeds alle begrip voor koppels die bewust niet voor het ouderschap kiezen. Ja, de natuur schrijft dit en dat voor, maar ik geloof dat wij ook een keuze hebben in het leven?

Ondertussen ben ik al 18 maand mama en meteen na de geboorte van Emma werden er al dingen geregistreerd. Ik herinner mij flarden als ‘bij (een) (je) tweede zus of zo’ en weet ik veel. Het eerste is er nog niet goed en wel uit geperst of ze beginnen al over nummer twee! Help! Nu is dus opnieuw een moment aangebroken om dit te doen opborrelen want blijkbaar is dit hét moment om aan die tweede koter te beginnen (om het zo mooi te stellen).
De stellingen als ‘eentje is geentje’, een smalend ‘the one and only’ en consoorten vliegen je rond de oren. Er bestaan inderdaad heel wat goed onderbouwde theorieën om aan (nog meer) gezinsuitbreiding te denken, maar wij denken hier vaak nogal rationeel (hij nog meer dan ik) en dan bedenken wij dat het goed is zoals het is.

eentje is geentje

Een broer of zus voor…

Het argument dat heel vaak op de proppen komt is een broer of zus voor insert ‘talloze-mogelijke-dingen-die-je-met-een-broer-of-zus-kan-doen-die-niet-met-ruzie-te-maken-hebben’. Ik beschrijf het hier misschien nogal negatief, maar ik ben zelf bijna 5 jaar ouder dan mijn broer en in onze jonge jaren betekende dat vooral dat we mekaar constant in de haren vlogen. Dat duurde ongeveer tot ik het huis uit was. Tegenwoordig zijn we nog altijd tegenpolen, woont hij ondertussen in het buitenland, maar hebben we wel een goede verstandhouding. Twee handen op één buik: neen, dat zijn we niet, maar we weten wel wat we aan elkaar hebben. Het is voor ons echter geen argument voor een nummer twee.

Stel dat…

Eéntje dat ik vaak uit de mond van de oudere generatie hoor: stel dat er iets gebeurt met één van je kinderen. Ik snap de betekenis wel, maar mocht ik louter hiervoor een broer of zus voor Emma willen dan zou die echt als een back-up aanvoelen. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn?

eentje is geentje

Waarom dan niet?

De redenen waarom zijn altijd heel persoonlijk gekleurd natuurlijk. Feit is dat ik diegene ben die ’s morgens alles in orde brengt, Emma afzet bij de crèche en haar ’s avonds ophaalt. Ik woon een pak dichter bij mijn werk dan mijn man en dit is een keuze die we samen gemaakt hebben. Ik werk in een 4/5 systeem, maar dat betekent dat mijn vrije dag zoveel mogelijk in dienst staat van Emma. Idealiter betekent dit quality time, maar vaak betekent het ook dat doktersbezoeken en dergelijke op deze dag gepland worden. Ze gaat die dag dan ook niet naar de crèche. Soms gaat ze wel eens naar mijn ouders wanneer ik nog wat werk heb of mijn huishouden op orde probeer te krijgen want ik heb (nog steeds) geen kuisvrouw. Daar komt dan nog mijn bijberoep bij. Ik zou dit uiteraard kunnen opzeggen, maar daarvoor doe ik het te graag. Het zijn dus allemaal keuzes die gemaakt moeten worden. Respect aan de mama’s die het wel bolgewerkt krijgen, maar wij vinden ons welzijn, samen met dat van het kind uiteraard, ook belangrijk. Bovendien willen we binnen enkele jaren terug wat meer van de wereld dan louter Europa ontdekken en met drie valt dat toch ook wat beter mee op financieel vlak.

Woonden wij ergens elders, of was het financieel plaatje anders, dan hadden wij misschien 3 koters rondlopen, maar soms moet je in het leven ook (rationele) keuzes maken en dan is het vooral aan de anderen om daar niet te gauw een oordeel over te vellen.

edit
Misschien nog even nuanceren naar aanleiding van de commentaar die Marliese neerpende: voor wij beslisten dat we aan gezinsuitbreiding wilden (ik gebruik hier bewust het woord ‘willen’ want er is nooit de garantie dat het zal lukken) doen, hekelde ik ook het feit dat mensen zomaar vragen naar diezelfde gezinsuitbreiding. Terwijl dit voor vele koppels (ook bij een volgende gezinsuitbreiding) het verhaal van Marliese is. Bovenstaande is dus vooral vanuit mijn point-of-view geschreven: ééntje waar ik mijn twee pollekes nog dagelijks voor kus, maar die voor velen een lange lijdensweg is.

Heb jij kinderen (hoeveel) of (bewust) niet en hoe reageerde jouw omgeving hier op?

 

(foto’s: Silvie Bonne en Kelly Steenlandt)

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 5/40.