ouderzonden – luxuria

Ondertussen zitten we al aan de derde week van de ouderzonden blog challenge. Het thema deze week vond ik opnieuw wat moeilijker (te bespreken), namelijk: luxuria oftewel onkuisheid/lust/wellust: wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ouderzonden - 3. Lust

Love yourself more

Mezelf graag zien, valt bij mij op te splitsen in twee delen: fysiek en mentaal. Fysiek zie ik mezelf niet altijd even graag, maar tijdens mijn zwangerschap vond ik dat ik er heel goed uitzag en dat straalde ik ook uit. Er is een reden waarom mijn online profielfoto nog steeds een portret van tijdens mijn zwangerschap is! Wat erna kwam, is een ander verhaal. De eerste weken blijft die befaamde pregancy glow (ik ben en blijf er heilig van overtuigd dat die bestaat) nog even, maar dan is het heel snel back to reality. Ik heb héél lang mijn zwangerschapsbroeken gedragen tot ik op er een moment écht wel genoeg van had. Momenteel is mijn gewicht en dus ook mijn fysieke ik mijn grootste vijand, maar daar wijd ik wel eens een apart hoofdstuk aan.
Zelfzorg is er natuurlijk ook mentaal en dat zat wel vrij vlug goed na de komst van Emma. Ik koos bewust voor flesvoeding omdat ik mezelf niet meteen associeer met borstvoeding en het betekende ook dat ik meteen een zekere vorm van vrijheid had. Na vier weken liet het mij dus toe om een girl’s night out te hebben met blogvriendin Josefien. Enkele weken later ging ik ook op bezoek bij mijn broer in Londen. Ja, dat moet kunnen en ja, ik had hier (geweldig veel) nood aan.
Qua karakter ben ik ook veranderd: ik sta een pak zelfzekerder in het leven en kan veel makkelijker relativeren en loslaten. Ja, ik ga soms nog gebukt onder stress, maar het is een andere vorm dan voor ik mama werd.

Ouderzonden - 3. Lust

Vrijheid boven alles

Ik heb mij steeds meer dan mama gevoeld, zelfs in die eerste weken na de bevalling. Ik bén dan ook gewoon meer dan mama. Ik ben ook een dochter, vriendin, echtgenote, collega, ondernemer en nog zoveel meer. Mijn vrijheid is mijn alles. Ik kan heel goed alleen zijn en ik heb daar ook nood aan. Zoals ik hierboven al aangaf, ging ik twee maanden na Emma’s geboorte twee dagen (zonder echtgenoot en dochter) op bezoek bij mijn broer in Londen. Er boeien mij ook mateloos veel dingen en ik heb toch wel iets van een sociaal leven. Soms botst dat wel eens met mijn echtgenoot want mijn lijstje aan buiten-familiale activiteiten is soms heel lang en al zeker veel langer dan dat van hem. De balans is hier dus vaker wel dan niet zoek.

Ouderzonden - 3. Lust

Meer dan mama en papa

Met dat laatste sluit ik eigenlijk naadloos aan op het tweede deel van de ouderzonden-vraag van deze week. In ons gezin ben ik nu in de eerste plaats ‘ouder van’, dat valt niet te ontkennen. De (hoeveelheid) liefde die ik voel voor onze dochter is onbeschrijflijk. Hij weet dat zij op de eerste plaats staat, maar ook vice versa is dat zo. Toch mag dat niet wegnemen dat we ook tijd moeten vrijmaken voor de nummer twee in ons leven: elkaar. Net daar wringt het schoentje. Het is iets waar ik, net zoals Josefien, moet aan werken.
Ouderzonden - 3. Lust
Bij een overvolle (vaak die van mij) agenda, is het eerste waar we (of ik) aan inboeten de momenten met ons twee. Als we dan al eens een date night gepland hebben, gooit de gezondheid (die van haar of ons) vaak roet in het eten. Ja, zo’n date night: het klinkt als een geweldig plan, maar tot nu toe zijn we er nog niet echt in geslaagd dit met de regelmaat van de klok in te voeren. De intentie was er nochtans, hoor. Soms gaat Emma wel eens overnachten bij mijn ouders, maar ik denk dat het aantal keer ondertussen nog steeds op één hand te tellen is en ze is al 18 maanden.
Ik lees hier en daar dat heel wat koppels een jaarlijks weekendje weg inlassen, misschien moeten we dat ook maar eens doen. In oktober gaan we alvast drie dagen naar Amsterdam: een goed begin!

Ouderzonden - 3. Lust

Ik ben benieuwd naar hoe jullie dit ondervinden: blijf je jezelf graag zien nu je mama bent en slaag je er in om voldoende tijd uit trekken voor je partner? Ik lees het graag in de commentaren.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 7/40.

ouderzonden – hebzucht

Vorige week ging de blogchallenge #ouderzonden van start met het eerste thema hoogmoed. Het thema van deze week is avaritia, ofwel hebzucht/gierigheid. Wat zou je nooit delen met je kind?

Ouderzonden - 2. Hebzucht

Toen ik de verschillende thema’s van deze challenge even van dichtbij bekeek, bekroop mij vooral een gevoel van weinig inspiratie. Ja, voor het thema hoogmoed had ik een pasklaar antwoord, maar de overige thema’s… Er kwam hier dus wel wat denkwerk aan te pas.

Wat hebzucht betreft, kan ik kort zijn: ik deel veel, misschien zelfs alles met Emma. Nochtans had ik het nooit echt begrepen op dat delen. Delen met mijn broer als kind? Nah! Geen haar op mijn hoofd dat hier aan zou denken. Maar ook dieperliggend ben ik iemand die weinig deelt. Jij, als lezer, kent mij wellicht louter van deze blog of vanop social media. Daar wek ik de indruk dat ik veel deel, maar in sé doe ik dat niet helemaal. Of: voor mij voelt het toch zo niet aan. Ook in vriendschappen en in mijn relatie is dat een werkpunt. Het is dus opmerkelijk dat ik dat met mijn dochter wel kan.

Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

There’s no ‘we’ in food. Or is there?

Ik merk op dat nogal wat ouders moeite hebben met het delen van hun eten. Toegegeven: wanneer Steven een frietje van mij wil stekken, voelt het alsof hij een deel van mijn laatste avondmaal wil. Ik deel mijn eten absoluut niet graag en ik zal nooit aan mijn gezelschap ‘wil je eens proeven?’ voorstellen.
Emma is nog niet op een leeftijd waarop ze actief vraagt om iets uit mijn bord te eten. Niettegenstaande kan ze wel het eten uit ons bord kijken. ’s Avonds eet zij boterhammen en wij onze warme maaltijd, op restaurant hebben we vaak een potje voor haar mee. Ik zal dan, vaak uit eigen initiatief, haar eens laten proeven. Op dit moment eet ze dus werkelijk alles, tot pesto en consoorten toe. Ik hoop dat ik haar op die manier kan stimuleren om nieuwe smaken te ontdekken, maar besef dat het tij maar al te vlug kan keren.

 

Sweet dreams

Ons bed deel ik ook graag met Emma. Het gebeurt dat ik Steven wegjaag omdat hij snurkt of omdat Emma ziekjes is en nood heeft aan knuffels. Voor sommigen is het not done, maar die momenten dat ze zich heel dicht tegen mij neer vlijt, die zijn er om te koesteren. In het weekend is ze soms rond 7u wakker en dan vertoeft ze meestal nog een uur of 2 tussen ons. Mijn man is er iets minder tuk op, maar ik kan daar echt van genieten. Als ik trouwens heel eerlijk mag zijn: ik slaap het liefst van al alleen: het is de beste garantie op een goede nachtrust!
Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

Brusselmans met een hoek af

Wat ik niet graag deel, zijn mijn spullen. Ik ben iemand die ontzettend veel zorg draagt voor haar spullen. Wie mij goed kent, weet dat ik zelden iets uitleen. Het feit dat mijn bureau op het werk op dinsdag (ik werk 4/5 en ben die dag thuis) ingepalmd wordt door iemand anders… Zelfs het lenen van een balpen vergt al enige moeite voor mij, al is het maar een simpele Bic. Voorlopig heb ik nog geen materiêle zaken moeten delen met Emma en ik weet ook niet hoe ik er met haar op zal reageren. Ik kan mij alleen maar herinneren dat één van mijn konijnen jaren geleden een stuk uit een gesigneerd boek geknabbeld had (knaagdieren) en ik kon met de beste wil van de wereld niet boos zijn op mijn konijn. Als dat al een precedent was voor wat komen zal…

 

Time is zoveel meer dan money

Toch is er iets dat ik niet wil delen met Emma en dat is tijd. Ik werk graag en veel. In de week werk ik bij een Uitgeverij in Brugge, daarnaast werk ik ook als fotograaf in bijberoep. Dat laatste vindt hoofdzakelijk in het weekend plaats en op weekavonden ben ik vaak tot in de late uurtjes bezig aan de nabewerking van mijn foto’s of het beantwoorden van mailtjes. Mijn mama maakt af en toe de bedenking of het allemaal niet te veel is. Dat is het soms wel: dat gevoel had ik zeker eind vorig jaar, toen was ik echt op. En toch wil ik dit niet afgeven. Ik doe het immers veel te graag en ik weet dat ik heel ongelukkig zou worden zonder. Wanneer de twijfel dan toch komt bovendrijven, dan sus ik mezelf vooral met de gedachte dat Emma beter af is met een gelukkige dan een ongelukkige mama.

 

Ouderzonden - 2. Hebzucht

 

Een deel van mijn tijd deel ik dus bewust niet en ik voel mij daar ook niet ongelukkig over en ik denk Emma al evenmin. Dan rest mij één iets waarvan ik probeer om het niet te delen, maar waar ik niet altijd in slaag. Stress speelt mij vaak parten. Dat kan gaan over heel banale dingen (denk maar aan het stof dat zich op mijn kasten verzamelt) tot serieuze onderwerpen zoals werk, geld en het ouderschap zelf. Op zulke momenten ben ik, vooral thuis, bitsig. Heel soms maak ik ook een uitschuiver tegenover Emma en voel ik me heel schuldig. Dat is iets wat ik helemaal niet wil delen, nooit. Toch is het soms sterker dan mezelf en ik blijf eraan werken. Ik ben natuurlijk ook maar een mens, maar voor Emma wil ik mama zijn, zonder een adjectief dat een synoniem van stress is. Als er iets is wat ik niet eenvoudig vind aan het ouderschap (op dit moment, voor alle duidelijkheid), dan is het dat wel.

Deel jij alles met je kind of net niet? Ik lees jouw ervaringen graag in de commentaren!

ouderzonden – hoogmoed

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Een tijdje terug zag ik bij Romina een oproep: binnenkort startte een blog challenge over het thema ouderschap. Initieel liet ik het wat aan mij voorbij gaan onder het mom van ‘wat kan ik daar nu over vertellen?’. Deze week ging de challenge pas echt van start en zag ik her en der blogposts verschijnen over het eerste onderwerp: hoogmoed.
En ja, ik werd geprikkeld, ik begon na te denken en vandaag maakte ik alvast enkele mapjes met foto’s in Adobe Lightroom klaar die wellicht de komende weken de overige thema’s zullen vergezellen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Misschien nog kort even schetsen: de oproep komt van Romina en Annelore, die de challenge #ouderzonden in het leven geroepen hebben. De deelnemende bloggers krijgen gedurende 7 weken elke week één hoofdzonde voorgeschoteld. Deze lichten ze toe in het kader van hun visie op ouderschap. Bedoeling is om elkaar een blik te gunnen in ons ouderlijk leven en misschien hier en daar wat tips voor eigen kroost te sprokkelen. Eerder deze week werd het startschot gegeven met als thema Superbia wat zoveel betekent als hoogmoed, ijdelheid of hovaardigheid: waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Toegegeven, ik ben al een paar dagen aan het sjieken op deze vraag. Ik las al bij een paar andere bloggers hoe zij hun hoogmoed als ouder invullen, maar hoe je het nu draait of keert: dit is uiterst persoonlijk. Ik moest dus de mosterd bij mezelf halen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Vind ik mezelf een goede mama? Hell yeah. Als er iets is waarvan ik durf zeggen dat ik er goed in ben dan is het wel de rol van mama. Had je mij dit vijf jaar geleden gevraagd, had ik wellicht eens goed met de ogen gerold. Neen, het was niet meteen een rol die ik vroeger in mij zag. Toch borrelde plots dat verlangen naar een kind op. Niet dat mijn bucket list afgevinkt was, maar toch. Ik had een aantal mijlpalen bereikt, een aantal dromen gerealiseerd en plots besefte ik dat dit voor mij de volgende stap was.

Waar ik mezelf op andere vlakken steevast afbreek, doe ik in het ouderschap net het tegenovergestelde. Neen, ik schreeuw dit niet van de daken, behalve vandaag, want nu mag het eens! Emma maakt mij rustig en doet mij relativeren en net dat maakt mij best een goede mama. Ik neem vaak en veel de tijd om mijn eigen ding te doen. Dit geeft me ontzettend veel energie en ook dat maakt van mij een betere mama.
Zou het nog beter kunnen? Ongetwijfeld, maar daarvoor zijn we hier niet.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Relativeren

Bon, ik ben aan het afwijken. Ik kan dus als mama bijzonder goed relativeren. Sinds Emma er is, is de rest bijzaak. Ja, ik heb nog steeds stress over mijn werk en het dagdagelijks leven, maar wanneer ik bij haar ben, ebt dat volledig weg. Ongelooflijk hoe zij mijn stressfactor zo omlaag kan helpen. Dit is trouwens al van tijdens mijn zwangerschap: ik ben van nature uit heel gestresseerd. Je ziet het niet aan mij, maar de stress en faalangst lopen bij momenten de spuigaten uit. Tijdens die negen maanden zwangerschap had ik hier geen last van en ook nu merk ik hoe haar aanwezigheid een goede invloed op mij heeft. Ik relativeer dus heel veel en dat is echt wel nodig wanneer je mama bent.

Vrijheid

Ik vind mijn vrijheid nog steeds ontzettend belangrijk. Ik kan goed alleen zijn en ik heb heel wat behoefte aan me-time. Toen Emma twee maanden was, moest ik er dan ook even uit. Mijn broer was eerder dat jaar naar Londen verhuisd en ik ging twee dagen bij hem logeren en liet Emma voor het eerst alleen achter bij haar papa. Tijdens mijn zwangerschap hadden we onze bovenverdieping onder handen genomen en heb ik eigenlijk relatief weinig rust gekend. Die twee dagen in een wereldstad waren dus nodig. Ze gaven mij heel wat zuurstof om er de komende maanden tegenaan te gaan: terug aan het werk zowel in hoofd -als bijberoep mét een baby is toch even wennen. Sindsdien probeer ik er op te letten om op tijd en stond wat me-time in te lassen. Op dinsdag heb ik ouderschapsverlof en staat deze dag grotendeels in het teken van Emma. Toch vraag ik mijn mama af en toe eens of Emma een dagje naar hen mag. Op zo’n dinsdag ga ik lunchen met een vriendin, naar de kapper of geniet ik thuis met de konijnen. Vaak ben ik ook gewoon aan het werk voor mijn andere passie: fotografie. Opnieuw: hier haal ik tonnen energie uit. Laat dat laatste nu net iets zijn dat ik hard nodig heb en mij beter maakt als mama!

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Samen de wereld ontdekken

Toen ik een paar jaar geleden bij Stephanie en haar gezin op bezoek was, vertrouwde ik hen toe dat Steven en ik een kinderwens koesterden. Ik denk dat ik toen ook voor het eerst tegen iemand (met uitzondering van mijn man) uitsprak waarom ik graag een kind wou. Langzaam maar zeker voelde ik bij ons thuis een zeker gemis. Een gemis dat onze konijnen jarenlang konden invullen, maar een gemis dat op den duur wel groter werd. Ik wou iemand aan wie wij onze waarden konden meegeven en met wie wij onze interesses konden delen. Dat laatste probeer ik al van in het prille begin te doen. Emma gaat zo vaak als mogelijk met ons op stap en ondanks haar jonge leeftijd probeer ik haar met al onze interesses te prikkelen. Ik ben er heilig van overtuigd dat dit niet alleen van mij een betere mama maakt, maar van haar ook een beter mens. Ik wil haar zo veel mogelijk ervaringen meegeven, een soort van bagage waarmee ze in haar verdere leven aan de slag kan.
Door dit samen met Emma te doen, geef ik haar ook ongetwijfeld bepaalde waarden mee, waarden die wij als koppel ook belangrijk vinden zoals openheid en verdraagzaamheid.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Gevoel

Ik ben nogal rationeel ingesteld en dat is ook de manier waarop ik in het leven sta. Toch ben ik als mama de eerste die op haar gevoel vertrouwt. Dit gevoel blijft mij trouwens bevestigen dat ik goed bezig ben. Wanneer Emma niet kan slapen en maar blijft huilen, ben ik diegene die haar uit haar bed haalt en bij ons (of mij) in het grote bed legt. Mijn gevoel zegt dat ze op zo’n moment getroost moet worden en ik weet dat wij de enigsten zijn die dat kunnen (want van een tut of Bumba moet ze helemaal niet weten). Wanneer ik merk dat ze nood heeft aan zowel de aanwezigheid van Steven als ik, dan berg ik met plezier al mijn plannen op om er voor haar te zijn. Toen ze op 14 maanden haar melk weigerde, vertrouwde ik op mijn gevoel en begon ik de melk gewoon te vervangen door yoghurt en andere melkproducten zodat ze de nodige voedingsstoffen binnen zou krijgen.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Affectie

Ik toon mijn dochter heel veel affectie, meer affectie dan wie ook. Ik ben geen knuffelaar, maar mijn dochter wordt bedolven onder kussen en knuffels van het moment dat ze opstaat tot ze slapen gaat. Ze zal ongetwijfeld weten dat ik haar graag zie. Dat doe ik trouwens zo onvoorwaardelijk dat het mij met momenten beangstigt.

Ouderzonden - 1. Hoogmoed
Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Papa

Een kind komt er niet vanzelf, daar is ook een papa voor nodig. Indertijd was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht, maar ik denk wel dat ik de juiste keuze gemaakt heb toen ik voor Steven koos en samen met hem besliste om er voor te gaan. Ja, een kind verandert een relatie echt wel en ja, er vallen hier vaker woorden dan toen Emma er nog niet was, maar ik kan me geen betere papa voorstellen. De manier waarop hij zo ongedwongen en speels met haar omgaat, daar kan ik ongetwijfeld nog wat van leren!

Ouderzonden - 1. Hoogmoed

Conclusie?
Ja, ook na het uitschrijven van mijn ‘verhaal’ vind ik mezelf een goede mama en ik probeer elke dag om een goede mama te zijn. De ene dag lukt dat al wat beter dan de andere, maar ik blijf mijn best doen. Of het ouderschap is wat ik ervan verwacht had? Ja en neen. Ik had veel meer twijfel en onzekerheid verwacht. Ik wist ook dat haar komst mijn leven op stelten zou zetten, maar ik had nooit vermoed dat ik iemand zo graag kon zien. En ja: ik jank bij het minste emo-moment dat we samen delen, true story!

Dit is uiteraard mijn eigen invulling en heel persoonlijke inkijk in mijn leven als mama. Benieuwd hoe andere ouders zichzelf omschrijven als mama of papa? Neem dan hier een kijkje voor de volledige lijst met deelnemers!

Ik ben ook benieuwd naar jullie kijk op het ouderschap. Vind je van jezelf dat je een goede ouder bent en waarom (wel of niet)?

 

 

(Foto’s: Silvie BonneKelly Steenlandt – Steven Van Ryckeghem)