ciao fabian: mijn afscheid van cancellara in 14 beelden

Het is een publiek geheim: ik kan Fabian Cancellara wel smaken. Hoofdzakelijk als wielrenner, maar ook als mens. Wielrennen echter, dat is ondertussen zo’n beetje een haat-liefdeverhouding geworden. Koers zit in mijn bloed, dat wel. Ik was nog geen tien jaar toen ik de eerste keer de Tour de France op Alpe-d’Huez zag en er volgden nog wel een aantal passages van ons op die mythische col. Eerst met mijn ouders en broer, later met mijn man en hopelijk √©√©n van de volgende jaren met ons gezin. Als prille tiener werd ik een hevige supporter van Jan Ullrich, later volgde Vinokourov. Ik had het dus niet bepaald getroffen met de renners waarvoor ik langs de kant van de weg stond, vandaar ook een beetje haat in de liefdesverhouding. Ik vermoed dat ik zelfs een soort van schrik ontwikkelde om voor iemand te supporteren. Hij zou maar eens een dopingverhaal met zich meedragen, weet je wel.

Er was echter één man aan wie ik niet kon weerstaan: de heer Cancellara. Een koersstijl waar ik wel van hou en ook een fijne mens. Niet meteen een gekke clown of extravert zoals Sagan, maar een familiemens. Iemand met de beide voeten op de grond. Was hij niet in Zwitserland geboren, dan was hij ongetwijfeld ergens in Vlaanderen geboren. Meer Vlaming dan Zwitser al zal hij dat misschien zelf niet zo graag horen.

Dit jaar was zijn allerlaatste jaar als professioneel wielrenner. Hij wou eindigen in de hoogste rangen en slaagde daar ook in met goud in Rio. Nu wacht hem een nieuw leven met een aantal extra kilo’s (het zouden er al zes zijn!) en uiteraard nog steeds een rol in het wielrennen.

Maar goed, afgelopen weekend nam hij afscheid van zijn Belgische fans. Na Merci Sven in het voorjaar was het nu tijd voor Ciao Fabian. Gelegenheidsadres werd het Kuipke in Gent waar vanaf deze week de Zesdaagse plaats vindt. Ik woonde uiteraard dit feestje bij en vond het meer dan geslaagd. Ik denk dat hij er ook van genoten heeft!

Nu, ik laat hem niet zo maar gaan, neen. Er kwam een oude harde schijf aan te pas, maar gevonden heb ik ze: 14 beelden die mijn afscheid van een groot man illustreren. Uiteraard voorzien van een anekdote hier en daar!

 

Tour de France 2004

ciao fabian - mijn afscheid van cancellara in 14 beelden
In 2004 wint Cancellara zijn eerste proloog in de Tour de France in Luik. Ik was erbij die dag, net als een aantal volgende edities waar hij nog eens dat nummer opvoerde. Tijdens de slotetappe van de Tour in 2004 was ik ook van de partij. Cancellera was toen een pak minder bekend en poseerde gewillig voor dit portret.

Read More

stijlvol op de fiets met little black bike

In oktober vorig jaar was het zover: ik kocht een fiets. Niet zomaar een fiets, maar een √©chte koersfiets (voor de ge√Įnteresseerden: √©√©ntje van Trek). Ik schreef er trouwens hier al eens kort over. Uiteindelijk ben ik niet zo heel veel op stap geweest met mijn fiets. Het weer zat niet echt mee en kort daarna werd ik zwanger. Sindsdien is het er niet meer van gekomen (vooral uit schrik voor valpartijen). Het lijkt mij nog steeds de ideale sport, solo of met gezelschap en ik kijk er al naar uit om hopelijk in het najaar toch nog even op die fiets te kunnen zitten!

Bij het aankopen van mijn fiets viel het mij wel al snel op dat mooie fietskledij geen evident gegeven was. Bij Decathlon had ik wel al het geluk dat er een verschil is tussen fietskledij voor mannen en vrouwen, maar ik bleef toch wat op mijn honger zitten toen ik een stijlvolle outfit zocht. Wat kan ik zeggen? Ook op de fiets wil goed voor de dag komen.
Enter Little Black Bike. Oprichtster Angélique Dupré dacht er blijkbaar net zo over toen ze in 2006 voor het eerst op de fiets kroop. Die little black dress die ze voor gelegenheden in de kast hangen heeft, vertaalde ze naar een wieleroutfit en bijgevolg zat er niets anders op dan haar eigen label te starten: Little Black Bike was geboren!

little black bike by silvie bonne

little black bike by silvie bonne

Read More