de kronieken van een zwangere vrouw IV

de kronieken van een zwangere vrouw IV

Ik kan er op dit moment echt niet bij dat het al vier (!) weken geleden is dat ik nog even de kronieken boven haalde. Zei ik toen dat 30 weken akelig dichtbij was? Jazeker, en ik ben momenteel nog op zoek naar een superlatief om mijn gevoel bij 34 weken uit te drukken (wie weet vind ik nog iets voor het einde van deze blogpost).
Alles verloopt hier nog goed (voor zover ik weet want een zwangerschap is nu niet meteen de ideale situatie voor een controlefreak als ik) en ik ben blij dat ik voorlopig nog redelijk wat energie over heb (wanneer mij een goede nachtrust gegund is, tenminste).
De fotoshoot vier weken terug verliep heel goed: ideaal weertje (zelfs iets te warm voor mij) en we zijn ontzettend blij met het resultaat. Ik laat de eer aan onze fotografe Silvie Bonne om de beelden op haar blog te delen en die link komen jullie dan wel via Facebook en dergelijke te weten.
Ik denk dat we nu zowat alle benodigdheden voor de doopsuiker in huis hebben en ook voor het geboortekaartje zijn we zo goed als rond. Gisterenavond heb ik dan toch maar eens de kinderwagen besteld, een Bugaboo Cameleon 3 voor de kenners/liefhebbers, en het kind heeft ondertussen ook een bed (zit nog in de doos welteverstaan, jaag ons niet op, hé).
Er rest mij nog welgeteld anderhalve week op kantoor aangezien we tijdens de zomer collectief sluiten. Ik zal niet ontkennen dat ik hoop toch wat van dat verlof te kunnen genieten (in de zin van niet te vroeg bevallen of geen platte rust voorgeschreven te krijgen) want ik heb nog wat leuke dingen gepland: een mens is immers nooit zwanger genoeg om te brunchen, nietwaar?
Vorige week werd ik trouwens in de watten gelegd (of de baby dan toch) door de vriendengroep van het middelbaar. We gingen samen een hapje eten bij wijze van baby shower en de baby werd nu al overladen met cadeautjes.
De eindspurt is nu dus echt wel ingezet en ik vind het vooral spannend of ik nog een deel V van deze rubriek op jullie zal kunnen loslaten (ik hoop van wel!). Geen foto van mij deze keer (niet dat ik te rond ben, maar ik moest die Maxi-Cosi toch eens testen, hé?), maar wie mij volgt op Instagram zal de bump nog wel te zien krijgen.

En dan nu… on with the show!

de kronieken van een zwangere vrouw IV

Zwanger zijn, dat is:

  • tot nu toe opvallend weinig vragen krijgen over borstvoeding. Ik heb ervoor gekozen om dit niet te doen en had wat meer reactie hierop verwacht, maar blijkbaar ligt die tijd toch al achter ons (of vergis ik me en moet ik me verwachten aan tientallen pro-borstvoedingscomments?).
  • het risico lopen half mamablogland op mijn dak te krijgen, maar ik pas voor de kraamkost. Het kan me echt niet boeien. Ik ben gesteld op mijn eigen keuken en bij uitbreiding die van mijn mama (ik zou ook een aantal restaurants kunnen opnoemen, maar dat zal er niet in zitten de eerste weken, zeker?), maar voor de rest verwacht ik niet dat mijn bezoek in de kookpotten staat te roeren.
  • misschien te positief ingesteld zijn. Dit sluit ook naadloos aan op vorig puntje denk ik. Ik zie het allemaal vrij positief: de bevalling én wat er na komt. Misschien is het omdat ik ouder ben, maar ik merk dat ik veel rustiger geworden ben. Veel heeft natuurlijk ook te maken met hoe ik alle verhalen die op mij afkomen, begin te filteren. Mensen hebben er echt wel wat van weg om die positieve ingesteldheid helemaal naar beneden te halen. Wat is eigenlijk hun probleem, vraag ik mij vaak af. Is een bemoedigend woordje te veel gevraagd?
  • realistisch zijn over wat er in de koffer richting kraamkliniek gaat. Een pyjama wordt het niet, maar ik ben realistisch en zal nu ook niet mijn zomergaderobe van vorig jaar uit de kast halen.
  • een glaasje wijn missen. Ik wist wat me te wachten stond en ik mis het wel degelijk en ben niet te beroerd om dat hier toe te geven. Dat staat zeker niet op het menu in de kraamkliniek?
  • een beetje bang zijn wat mensen mee zullen brengen. Ik ben dan ook een moeilijk geval die het niet goed kan verbergen wanneer ze iets niet mooi vindt. Ter info: bloemen en kitscherige “welcome baby boy/girl” ballonnen zijn niet aan mij besteed. Voor wie een idee van mijn stijl wil hebben: de lijst komt bij Wolf & Wolkje terecht!
  • je intentie om mét pijn te bevallen kenbaar maken waarbij sommige mensen de nood voelen om nog maar eens te benadrukken hoe pijnlijk bevallen wel is. Is dit een soort van wedstrijd misschien, “Ik een epidurale, jij een epidurale”?
  • je schoonouders die meer weg hebben van een pakjesdienst dan wat anders. Ik durf de pakketjes die ze de voorbije weken ontvangen hebben al niet meer te tellen (waarvoor dank).

Zo, ik ben door mijn voorraad heen. Kwestie van alles gezegd te hebben indien ik week 38 niet haal, hé. Indien ik die toch haal, dan doe ik de komende vier weken ongetwijfeld nog tonnen inspiratie op!

de kronieken van een zwangere vrouw III

de kronieken van een zwangere vrouw III

En, hoe gaat dat nog met jullie? Hier alles dik in orde. Dik, jawel, want die buik begint toch wel behoorlijke proporties aan te nemen. Ik kan voorlopig nog steeds mijn teennagels lakken, dus al bij al valt het mee (een mens moet prioriteiten hebben in ’t leven, nietwaar?).
Ondertussen vind ik 30 weken akelig dichtbij. Bij het volgende cijfertje dat vooraan komt te staan, is de baby er misschien wel al of zal het in elk geval niet lang meer duren.
Ik heb het afgelopen weekend dan ook voor mijn computer gespendeerd en mijn kennis van Adobe Illustrator opgefrist. Ook de props voor de newborn shoot die ik (zelf) wil doen, werden besteld.
Mijn checklist wordt elke dag wel ergens afgevinkt en ook dat zorgt voor een geruststellend gevoel.
Niet onbelangrijk: nu vrijdag staat er een fotoshoot op het programma. Zoals het er nu naar uitziet, krijgen we mooi weer, dus duimen maar dat dit zo blijft! Fotografe van dienst is trouwens Silvie Bonne, neem zeker eens een kijkje op haar website mocht je haar nog niet kennen.

En dan nu…

Zwanger zijn, dat is:

  • erop gewezen worden hoe kort ons bevallingsverlof wel is. Onze Kroatische vrienden die vorige maand op bezoek waren, keken ons met enige verbazing aan. Na de bevalling blijven ze daar een jaar thuis. Persoonlijk vond ik dit wel heel lang en ook professioneel zou ik het minder vinden om zo lang ‘uit het werk’ te zijn.
  • nog steeds veel schoenen kunnen kopen. Dat compenseert ruimschoots voor de zomermode die ik aan mijn neus zie voorbij gaan. Voorlopig gebeurt hier alles nog on (very) high heels, benieuwd hoe lang ik dat nog kan volhouden!
  • vaker dingen vergeten. Zou er dan toch iets van aan zijn, van die zogeheten zwangerschapsdementie?
  • ontdekken wie je allemaal op online kanalen zoals een blog, Instagram of Facebook volgt. Dan heb ik het vooral over mensen die je ook in het echte leven kent.
  • enkel de toekomstige mama die in the picture staat, helaas. Kom je als koppel iemand tegen, dan gaan de wensen richting mama. En de papa? Die stond erbij en die keek ernaar. Akkoord, ik draag de baby 9 maanden, maar ook voor mijn man is het een serieuze aanpassing. Hij ‘ervaart’ ook bijster weinig op dit moment en is er vooral bij als toeschouwer (zeker wanneer de baby een schopconcert heeft terwijl ik op het werk zit), maar daarom niet minder aanwezig. Just my two cents, weet je wel.
  • iedereen die er van uitgaat dat je x aantal kinderen zal hebben. De rekening wordt steeds voor jou gemaakt, bij alles wat je onderneemt. Deze kwam al in de eerste editie aan bod, maar blijft vaker voorkomen dan me lief is, vandaar dat hij er nog eens tussen mag!

Op naar de volgende editie! Ik hoop er toch nog twee te kunnen doen, maar dat wordt afwachten, natuurlijk!

1 2 3